III SA/Wa 2708/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J., P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A. i P. J. pismem z 26 września 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Ponadto Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji w całości z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że łączne ich miesięczne wynagrodzenie ze stosunku pracy wynosi 7 902,90 zł. Ponadto od lipca do grudnia 2013 r. otrzymują dochód miesięczny 800 zł z tytułu wynajmu mieszkania. W ocenie Skarżących uzyskiwane miesięczne dochody nie pozwalają im na jednorazowe uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego za 2011 r. Podnieśli, że mają na utrzymaniu 16-miesięczną córeczkę, spłacają raty dwóch kredytów hipotecznych w wysokości 318,25 franków szwajcarskich i 498,53 euro, opłacają żłobek w wysokości 800 zł, mają zadłużenia na kartach kredytowych w wysokości 4 000 zł, czynsz za mieszkanie wynosi 480 zł, spłacają raty za sprzęt gospodarstwa domowego w wysokości 583 zł oraz ponoszą niezbędne wydatki tj. podatek za wynajem mieszkania, okresowe rozliczenia wspólnoty za ogrzewanie i zużycie wody, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenia mieszkania, szczepionki dla dziecka, koszty zużycia energii elektrycznej, podatki od nieruchomości za dwa mieszkania, abonamenty za telefony i Internet, koszty paliwa, opłata karty miejskiej, zakup pieluch, jedzenia, ubrań itp. Podali także, że istotne znaczenie dla ich sytuacji finansowej ma tocząca się sprawa sądowa przed Sądem Rejonowym przeciwko wynajmującym ich mieszkanie w okresie październik 2012 r. – luty 2013 r. w której wartość przedmiotu sporu wynosi 16 553 zł. Wskazali, że koszty jakie ponieśli z tytułu wynajmu ich mieszkania jak i jego doprowadzenia do stanu przed jego wynajęciem, spowodowały utratę ich płynności finansowej. Do wniosku zostały załączone wyciągi z konta Skarżących potwierdzające ich miesięczne przychody i wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206). Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu wskazane przez Skarżących okoliczności nie uzasadniają wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący powołują się na trudną sytuację finansową. W ich ocenie zwrot kwoty nadpłaty pozbawi ich podstawowych środków finansowych oraz uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzonym gospodarstwem domowym oraz spłatą zobowiązań. Tymczasem podnieść należy, że trudna sytuacja finansowa nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanki wstrzymania wykonania tej decyzji. Po pierwsze przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o przyznaniu prawa pomocy (zob. szerzej na ten temat postanowienia NSA: z 23 stycznia 2013 r., I FZ 592/12; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 605/10). Po drugie dokonana w niniejszej sprawie kompleksowa ocena stanu majątkowego Skarżących nie pozwala stwierdzić, że znajdują się oni w takiej sytuacji, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby faktycznie doprowadzić do zachwiania podstaw ich egzystencji. Przeciwnie wskazane przez Skarżących okoliczności świadczą o tym, że Skarżący dysponują środkami pieniężnymi oraz ponoszą wydatki (inne niż koszty utrzymania), które wysokością i rodzajem przekraczają możliwości finansowe osoby znajdującej się w "bardzo trudnej sytuacji finansowej". Zauważyć bowiem należy, że Skarżący otrzymują stałe miesięczne dochody ze stosunku pracy w wysokości 7 902,90 zł oraz dodatkowo otrzymują miesięczny dochód w wysokości 800 zł z wynajmu mieszkania. W posiadaniu Skarżących znajdują się także dwa mieszkania. Natomiast duża część wydatków Skarżących stanowią min. spłaty kredytów, kart kredytowych i raty za sprzęt gospodarstwa domowego. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważenia wymaga, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżących nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić ich bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji