III SA/Wa 2746/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. Sp. z o.o. na jej koszt kwotę 250 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z 7 stycznia 2008 r. O. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W dniu 14 marca 2008 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 500 zł a następnie w dniu 17 marca 2008r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: a) złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; b) złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego) Wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi zawierały pouczenia, że nieuiszczenie wpisu lub nieusunięcie we wskazanym terminie braków formalnych , spowoduje odrzucenie skargi. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w wezwaniu z dnia 17 marca 2007 r., skierowanym do pełnomocnika Spółki, wskazano sposób usunięcia braków formalnych skargi oraz zawarto pouczenie o skutkach niewykonania wezwania we wskazanym terminie, informując o rygorze odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 18 marca 2008 r. na wskazany przez niego adres. Siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 25 marca 2008r. (wtorek), natomiast braki Spółka uzupełniła w dniu 26 marca 2006r., czyli z uchybieniem terminu. Na powyższe postanowienie Spółka w dniu 4 czerwca 2008 r. wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt I FSK 1399/08 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że przedmiotowe wezwania zostały wysłane w liście poleconym nr 1[...] a przesyłkę tę wysłano na adres; [...]. Odebrana ją zaś w dniu 18 marca 2008 r. przez panią E. T.. Doręczyciel poczty na zwrotnym potwierdzeniu również wskazał jako dzień doręczenia przesyłki 18 marca 2008 r. Mając na uwadze te fakty Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że doręczenie przesyłki nr [...] zawierającej stosowne wezwania nastąpiło w dniu 18 marca 2008 r. Niemniej jednak zwrócił uwagę na przedłożone, przez autora skargi kasacyjnej, pismo Poczty Polskiej. Pismo to podważa wcześniejsze ustalenia co do daty doręczenia przesyłki sądowej. Z treści jego wynika, że list polecony o nr R [...], wysłany w dniu 17 marca 2008 r. na adres; [...], którego odbiór pokwitowała pani K. M. został doręczony w dniu 19 marca 2008 r. Wskazuje zatem ono inną datę doręczenia niż wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, ponadto wskazuje na inną osobę jako kwitującą odbiór przesyłki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe wątpliwości należy wyjaśnić bowiem mają one znaczenie dla oceny dowodu przedłożonego przez stronę. W przypadku zaś stwierdzenia, że pismo Poczty Polskiej dotyczy listu poleconego zawierającego przedmiotowe wezwania należałoby zwrócić się do Poczty Polskiej celem wyjaśnienia przyczyn rozbieżności, w świetle których stosowną przesyłkę pocztową doręczono w innych dniach i pokwitowano przez inne osoby. W piśmie z 12 lutego 2009 r. Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na wskazaną wyżej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "ppsa") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd rozpoznając ten wniosek nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 ppsa. Zatem, Sąd jest związany cofnięciem skargi. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ppsa) W ocenie Sądu, oświadczenie zawarte w piśmie z 12 lutego 2009 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi. Wobec powyższego należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 ppsa, orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie połowy wpisu od cofniętej skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 2 i § 2 ppsa.