III SA/Wa 2750/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Monika Świercz, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P.S. kwotę 24126 zł (słownie: dwadzieścia cztery tysiące sto dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy wydaną wobec P. S. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zakwestionował zasadność zastosowania przez Skarżącego na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") 0% stawki tego podatku do sprzedaży towarów realizowanej w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) udokumentowanej fakturami wystawionymi na rzecz S., E., B., O.. Łączna wartość zakwestionowanego WDT wyniosła 9.042.326,63 zł. W ocenie organu I instancji dowody zgromadzone w toku postępowania kontrolnego oraz odpowiedzi od obcych administracji podatkowych jednoznacznie wskazują, iż na rzecz wskazanych powyżej podmiotów nie został potwierdzony fakt przejścia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, gdyż ww. firmy nie prowadziły działalności gospodarczej, lecz jedynie otrzymywały i wystawiały faktury VAT dla innych podmiotów. Tym samym nie doszło do WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.p.t.u. i brak było podstaw do zastosowania 0% stawki VAT. W konsekwencji organ I instancji wyliczył przy zastosowaniu metody "w stu" wartość netto sprzedaży towarów w łącznej wysokości 7.351.485,11 zł oraz łączną wartość podatku należnego w wysokości 1.690.841,52 zł. Zdaniem organu I instancji okoliczności towarzyszące nawiązaniu oraz przebiegowi współpracy handlowej pomiędzy Skarżącym a ww. kontrahentami wskazują na świadome jego uczestnictwo w zorganizowanych oszustwach podatkowych. Od decyzji organu I instancji Skarżący odwołał się. Dyrektor Izby decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie odniósł się do kwestii przedawnienia, wskazując, iż co do zasady termin przedawnienia rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy od kwietnia do października 2011 r. w odniesieniu do kwot do zwrotu na rachunek bankowy upływał z końcem 2016 r. Natomiast termin przedawnienia rozliczenia tego podatku za poszczególne okresy od listopada 2011 r. do marca 2012 r. upływa z końcem 2017 r. Dalej stwierdził, że bieg terminu przedawnienia za okresy od kwietnia 2011 r. do marca 2012 r. został zawieszony z uwagi na wszczęcie śledztwa i postawienie Skarżącemu zarzutów o przestępstwo skarbowe z art. 76 § 1 w zbiegu z art. 56 § 2 K.k.s. O zawieszeniu tym Skarżącego poinformowano. Następnie powołując się na regulacje krajowe oraz unijne Dyrektor Izby przypomniał, że dla skorzystania z preferencyjnej stawki VAT nie jest wystarczające jedynie uwidocznienie na fakturze danych nabywcy posiadającego numer nadany przez inne państwo członkowskie, czy też sam wywóz towarów z terytorium kraju. Istotnym warunkiem jest dokonanie dostawy na rzecz konkretnego nabywcy, czyli przeniesienie na niego prawa do rozporządzania towarem, posiadanie przez nabywcę właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego, podanie tego numeru na fakturze dokumentującej WDT oraz fizyczne przemieszczenie towarów z Polski do innego kraju członkowskiego. Istotna jest również dobra wiara podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy. Dyrektor Izby przedstawił szczegółowo poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, które wskazują, że firmy S., E., B. oraz O. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej i były jedynie formalnie zarejestrowanymi podmiotami, których rolą było wyłącznie otrzymywanie i wystawianie faktur VAT. Ustalono bowiem, że firma B. jest od 26 maja 2011 r. w likwidacji, zaś od początku procesu likwidacyjnego likwidatorem jest oficjalny przedstawiciel firmy – M. T., który oświadczył węgierskiej administracji podatkowej, że B. nie nabywała ani nie dostarczała żadnych towarów podczas jego zarządu przed i po procesie likwidacji. Podobnie w przypadku transakcji z O. ustalono, że firma ta nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej, nie ma z nią żadnego kontaktu, nie ma też żadnego kontaktu z jej dyrektorem zarządzającym – O. M. J., brak jest dokumentacji księgowej, zaś pod adresem siedziby firmy O. brak było śladów lub wskazań, że firma ta kiedykolwiek prowadziła działalność gospodarczą. Podobnie firma E. nie rozliczyła transakcji dokonywanych ze Skarżącym, zaś jej przedstawicielkę skazano na karę wieloletniego pozbawienia wolności ze względu na udowodnienie, iż dopuściła się oszustw w zakresie podatku VAT. Z kolei firma S. rozliczyła transakcje dokonywane ze Skarżącym, lecz z ustaleń wynikało, że firma ta nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, jej rolą było wyłącznie otrzymywanie i wystawianie faktur VAT i firma ta uczestniczyła w przestępczym procederze o charakterze karuzelowym. Jednocześnie ustalono, iż firma S. wystawiała faktury VAT dokumentujące sprzedaż kupowanych od Skarżącego towarów na rzecz firmy W. Ltd, która z kolei była firmą fikcyjną, funkcjonującą jako znikający podatnik. Tym samym w ocenie Dyrektora Izby w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do sprzedaży towarów realizowanej w ramach WDT, bowiem druga strona transakcji - kupujący nie był podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, lecz był jedynie podmiotem formalnie zarejestrowanym. Równocześnie w kwestii przemieszczenia towarów poza terytorium Polski Dyrektor Izby zauważył, iż co prawda towary te mogły być transportowane, to jednak nie zmienia to ustaleń, iż nabywcą towarów nie mógł być podmiot wskazywany na spornych fakturach VAT. Następnie organ odwoławczy omówił szeroko okoliczności współpracy Skarżącego ze S., E., B. oraz O. i zauważył, że powinny one były wzbudzić jego czujność co do rzetelności transakcji. Skarżący poza badaniem aktywności numeru VAT dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych godził się na uczestnictwo w tak skonstruowanych transakcjach i nie sprawdzał wiarygodności swoich kontrahentów, czego nie można uznać za działanie w dobrej wierze. Organ ten zwrócił przy tym uwagę na takie m. in. okoliczności jak: "neutralizacja" dokumentacji przewozowej, brak zainteresowania ze strony Skarżącego co do faktycznego wywozu towarów, sposób rozliczeń na zasadzie przedpłat, sposób prowadzenia korespondencji mailowej ze S., czy sposób kontaktowania się z O.. To wszystko doprowadziło Dyrektora Izby do wniosku, że nie doszło w niniejszej sprawie do WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.p.t.u. i brak było podstaw do zastosowania 0% stawki tego podatku. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i brak zastosowania w sprawie zasady demokratycznego państwa prawa, poprzez naruszenie zasady odpowiedzialności państwa za błędne działania, naruszenie zakazu podejmowania przez państwo działań ponad miarę oraz jednostronne uwzględnienie wyłącznie interesu ogółu rozumianego jako chęć ochrony przed wyłudzeniami VAT kosztem interesu jednostki, której przypisuje się wiedzę i świadomość uczestnictwa w oszustwie podatkowym wbrew zgromadzonym w sprawie dowodom, - art. 42 ust. 1, ust. 3 i 11 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i brak zastosowania tych przepisów w sprawie, w której zostały spełnione przesłanki do przyjęcia stawki 0% do opodatkowania transakcji dokonanych przez Skarżącego, - art. 13 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 8 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie zastosowania tych przepisów do transakcji dokonanych przez Skarżącego, do których te przepisy miały zastosowanie, - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu tych przepisów do transakcji dokonanych przez Skarżącego, do których przepisy te nie mają zastosowania, - art. 1 ust. 2, art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L Nr 347) oraz art. 29a u.p.t.u., który został wprowadzony w wyniku implementacji art. 73 Dyrektywy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że mimo udowodnionej przez Skarżącego dostawy towaru do firm na terytorium Wielkiej Brytanii oraz udowodnienia wprowadzenia do obrotu i opodatkowania sprzedaży tych towarów na terytorium m.in. Wielkiej Brytanii, uzasadnione jest w przedmiotowej sprawie naruszenie zasady neutralności VAT, pewności prawa i równego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) nakładania obowiązków podatkowych na podstawie ustaw (art. 84 Konstytucji RP) poprzez obciążenie podatkiem Skarżącego nie będącego konsumentem (ostatecznym odbiorcą towaru) bez podstawy prawnej określonej w ustawie. Skarżący zarzucił także naruszenie procedury podatkowej, tj.: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", przez naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa spowodowane niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, z którego według organu podatkowego wynika brak możliwości zastosowania stawki 0% przy WDT w kontrolowanym okresie, - art. 121 O.p. przez niewyjaśnienie powodów: a) wprowadzenia w błąd niemieckich organów skarbowych przez polskie organy podatkowe w zakresie przekazanej informacji o prowadzeniu działalności przez Skarżącego, b) niezgłoszenia Skarżącemu w całym okresie prowadzenia działalności żadnych rozbieżności dotyczących wykazanych przez niego transakcji WDT, a rzekomo niewykazanych przed kontrahentów Skarżącego, - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Naruszenie tych przepisów polegało także na przyjęciu przez organ podatkowy błędnego założenia, że ciężar udowodnienia, iż do WDT stosuje się stawkę 0% ciąży na Skarżącym przy jednoczesnym wydawaniu postanowień o odmowie przeprowadzenia dowodów wskazanych lub przesianych przez niego, - art. 180 § 1 i art. 188 O.p. przez nieprzeprowadzenie wniosków dowodowych wnioskowanych przez Skarżącego oraz nieuwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia dowodów złożonych przez niego, - art. 191 O.p. przez przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez błędną analizę oraz uwzględnienie jako dowód w sprawie protokołu otrzymanego od niemieckich służb skarbowych mimo oczywistych błędów i sprzeczności jakie się w nim znajdują, - art. 199a § 3 O.p. przez odstąpienie od wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego z którym związane są skutki podatkowe w zakresie stwierdzenia czy doszło do skutecznego zawarcia przez Skarżącego umowy sprzedaży towaru oraz uznania lub nieuznania kontrahentów Skarżącego za nabywców towarów na których przeszło prawo do dysponowania towarami jak właściciel w rozumieniu prawa cywilnego od czego zależy skutek podatkowy w niniejszej sprawie, - art. 210 § 1 pkt 4 O.p. przez niezawarcie w decyzji rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonych w odwołaniu w całości dwóch postanowień oraz wniosków dowodowych, - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez niedokonanie przez organy w decyzjach obu instancji szczegółowych ustaleń i ocen, na podstawie całego materiału dowodowego, w kwestii świadomości Skarżącego oraz stanu jego wiedzy na temat działalności przestępczej kontrahentów Skarżącego i należytej staranności i dobrej wiary ocenianej na moment dokonywania transakcji. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy skarżący dokonał dostaw towarów w ramach WDT na rzecz na rzecz S., E., B., O. Organy podatkowe, mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w sprawie doszły do przekonania, że skarżący nie spełnił wszystkich warunków, aby uznać dostawy na rzecz ww. podmiotów w ramach WDT i w konsekwencji zakwestionowały prawo do zastosowania stawki 0%. Odmiennego zdania był Skarżący, dowodząc, że dostawy WDT miały miejsce a on z kolei nie może odpowiadać, za ewentualne niewywiązywanie się z obowiązków podatkowych swoich kontrahentów zagranicznych. Rozstrzygając ten spór rację należało przyznać skarżącemu. Na wstępie należy zaznaczyć, że podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej jest prawidłowo ustalony stan faktyczny a skarżący zakwestionował przede wszystkim właśnie ustalenia faktyczne, które następnie jakie stały się podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji. Zdaniem strony, w konsekwencji dokonania błędnych ustaleń doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone nieprawidłowo, bowiem naruszono art. 122 ,art. 187 § 1, art. 188 i w szczególności art. 191 O.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że jedną z podstawowych zasad ogólnych obowiązujących w postępowaniu podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej (zasada zupełności postępowania dowodowego), wyrażona w art. 122 O.p. Zgodnie z nią organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Obowiązkiem organu podatkowego jest zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Z zasady tej wynikają dyrektywy dotyczące zarówno sposobu gromadzenia, jak i rozpatrywania przez organ podatkowy materiału dowodowego. Przepis art. 122 O.p. wymaga, aby organ podatkowy zebrał "cały" materiał dowodowy konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Na podstawie tego przepisu sformułowana została teza, że zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, skutkującym wadliwością decyzji. Następną naczelną zasadą postępowania jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego, sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Poszukiwanie stanu faktycznego powinno objąć przy tym wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, zwłaszcza mające znaczenie dla oceny ich wiarygodności oraz mocy przekonywania. Zasada prawdy materialnej zakreśla płaszczyznę obowiązków organu podatkowego w dokonywaniu ustaleń faktycznych, które powinny być ujmowane całościowo, nie zaś fragmentarycznie lub pozbawione pełnego kontekstu. Obowiązek przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego tak z urzędu, jak na wniosek wynika z art. 122 oraz art. 187 §1 i 188 O.p. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 O.p). Odnosząc dotychczasowe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. W szczególności nie udowodniły, że w sprawie nie doszło do WDT na rzecz ww. kontrahentów zagranicznych. Zebrane dowody nie uprawniają do wniosków, do których doszedł organ odwoławczy. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że nikt w sprawie nie kwestionuje faktu nabycia towarów przez skarżącego na terytorium RP. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia sprzedawców o dokonywaniu dostaw towarów na rzecz P. S. w kontrolowanym okresie. Poza sporem jest, że nastąpiło przemieszczenie towarów na terytorium Wielkiej Brytanii oraz Niemiec w zależności od kontrahenta. Przemieszczenie towarów jest udokumentowane listami przewozowymi, oświadczeniami firmy spedycyjnej T. sp. z o.o. a także oświadczeniami kilkudziesięciu przewoźników, którzy potwierdzili, że wykonywali transport towarów pod wskazane w dokumentach przewozowych adresy. Dodatkowo skarżący sporządził zestawienie wszystkich dostaw, nazwy kontrahenta, daty przewozu, nazwę przewoźnika, nazwisko i imię kierowcy, nr rejestracyjny pojazdu, awizację towaru, korespondencję e-mail z kontrahentami. Nie budzi też wątpliwości fakt zapłaty za dostarczony towar poza tym, że przy dostawach do B., O. płatności za towar dokonała inna osoba. Ponadto skarżący w zeznaniach znajdujących się w aktach sprawy wyjaśnił, że prowadzona działalność gospodarcza opierała się na nabywaniu kilku towarów od polskich podmiotów i sprzedawaniu ich z kilkuprocentową marżą do podmiotów zagranicznych, ze względu na politykę sprzedażową producentów, którzy ustalają różne ceny tego samego towaru w poszczególnych krajach. Oficjalni dystrybutorzy mają w takiej sytuacji zakaz zbywania towaru poza terytorium danego kraju. Skarżący, nie będąc oficjalnym dystrybutorem, wykorzystywał ten fakt, że towary nabywane przez niego w kraju były droższe w innych krajach. Ponadto nie wiązały go z producentem żadne umowy o zakazie sprzedaży towaru poza granice kraju, ponieważ kupował towary u polskich hurtowników, z którymi nie zawierał umów. Z powyższego wynika, że skarżący prowadził standardową działalność gospodarczą opierającą się o ww. mechanizm. Organy podatkowe zakwestionowały prawo do zastosowania stawki 0% przy WDT, ponieważ uznały, że skarżący nie wykazał należytej staranności przy kontaktach z S., E., B., O.. Odnośnie S. organy podatkowe wskazały, że skarżący miał świadomość, że firma ta prowadzona przez N. B. bierze udział w transakcjach karuzelowych. Skarżący nie dochował należytej staranności w sprawdzeniu tej firmy. W tym miejscu należy wskazać, co pomija organ podatkowy, że skarżący, zanim zaczął dokonywać dostaw w ramach WDT występował do polskich organów podatkowych w celu potwierdzenia czy ten podmiot jest zarejestrowanym podatnikiem VAT na terenie Niemiec. Otrzymywał za każdym razem informację, że ww. podmiot jest zarejestrowany na terenie Niemiec jako czynny podatnik VAT. W ocenie Sądu, skarżący wykonał w chwili dostaw wszystkie możliwe działania, w celu zweryfikowania kontrahenta. Zatem nie można zarzucić braku nienależytej staranności. Ponadto, w sprawie S. organ ustalił, że podmiot ten wykazywał nabycia wewnątrzwspólnotowe. W uzasadnieniu wyroku w sprawie N. B. podniesiono, że nie udowodniono N. B., że brał udział w przestępstwach karuzelowych. Ponadto, w sprawie karnej N. B. chodziło o obrót zupełnie innymi towarami marki G. i R. niż te, które dostarczał skarżący między innymi płyn [...], napój [...], krem [...], płyn [...], płyn [...], zawieszki WC [...], napój [...], proszek [...], proszek [...], [...], napój [...]. W związku z czym, nie można twierdzić, że skarżący miał świadomość udziału w przestępstwach karuzelowych N. B., skoro nie wykazano, że towary, które dostarczał N. B. były przedmiotem obrotu karuzelowego. W kontaktach z tym kontrahentem organ zarzucił, że dokonywano dostaw do W. Brytanii, bezpośrednio do odbiorców S.. Zdaniem Sądu, taki sposób prowadzenia transakcji handlowych, gdzie sprzedawca towaru umawia się z nabywcą, że towar zostanie dostarczony w określone miejsce nie jest niczym nadzwyczajnym. Z korespondencji e-mail pomiędzy skarżącym a N. B. każdorazowo takie ustalenia zapadały. Jest to standard w kontaktach handlowych w przypadku sprzedaży towarów. Ponadto wywóz towarów do Niemec i W. Brytani potwierdziło kilkudziesięciu przewoźników oraz firma spedycyjna. Reasumując, w przypadku S. towary zostały przemieszczone z terytorium kraju na rzecz ww. kontrahenta, który wskazał miejsce dostawy terytorium W. Brytanii. To, że niektóre podmioty brytyjskie nie zaewidencjonowały WNT stanowi problem brytyjskich organów skarbowych. Zgodnie z ogólna zasadą opodatkowania towaru w miejscu, w którym następuje jego konsumpcja. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku E.. Wyrok karny w sprawie A. S., która zarządzała ww. podmiotem, również został uchylony. Zatem nie można opierać ustaleń w niniejszej sprawie na wyroku, który został uchylony. Ponadto, z wymiany informacji pomiędzy polskimi władzami podatkowymi a niemieckimi nie wynika, że istnieją niezbite dowody na świadomy udział skarżącego w przestępstwie karuzelowym. Strona niemiecka sugerowała tylko że takie prawdopodobieństwo istnieje. Natomiast polskie organy podatkowe z tych sugestii uczyniły, w sposób nieuprawniony, dowód i postawiły tezę, że tak jest. Należy zauważyć, że organy podatkowe przeniosły na skarżącego odpowiedzialność podatkową za nieprawidłowości kontrahentów niemieckich w zakresie rozliczania podatku VAT na terenie Niemiec, co wynika z uchylonych wyroków ws. A. S. i N. B.. Fakt neutralizacji dokumentów przewozowych w sytuacji, gdy z innych dowodów przedstawionych na podstawie art, 42 ust. 11 Ustawy o VAT wynika, że Skarżący dokonał nabycia towarów na terytorium kraju, zorganizował ich transport i dostarczył towar na rzecz ostatecznego nabywcy na terytorium m.in. Wielkiej Brytanii nadal uprawnia do zidentyfikowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz zastosowania stawki 0%. Ponadto, skarżący wyjaśnił powód takiej czynności a mianowicie wskazał na ochronę danych kontaktowych, adresów załadunku towarów, w celu uniknięcia przejęcia przez odbiorców, dostawców skarżącego i w konsekwencji wyeliminowanie go z pośrednictwa w sprzedaży. Nie można też zgodzić się z organem, że nie nastąpił skutek przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel. Z materiału dowodowego wynika, że towar został przetransportowany w umówione miejsce, wydany odbiorcom a nabywca zapłacił za ten towar. W takiej sytuacji twierdzenie, że nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel powoduje, że właścicielem tego towaru nadal pozostaje skarżący, co stoi oczywiście w sprzeczności, ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Co więcej, gdyby uznać, że nie doszło do dostawy towaru to nie będzie podstawy prawnej do opodatkowania tego towaru stawką 23% w kraju, skoro nie doszło do jego sprzedaży. W przypadku pozostałych podmiotów O. i B., powodem zakwestionowania WDT był fakt zapłaty za niektóre dostawy towary przez inne osoby, z rachunków założonych na terenie Niemiec. Pozostałe dokumenty przewozowe oraz informacje uzyskane od przewoźników wskazują na konkretne adresy na terenie Niemiec, gdzie te towary zostały dostarczone i odebrane. W ocenie Sądu zebrane w sprawie dokumenty dowodzą o WDT. Fakt zapłaty za towar przez inną osobę nie powoduje, że nie było dostawy. Poza tym, dowodzenie o braku dostaw w oparciu o brak odnotowania transportów w systemie viaToll jest niezrozumiały dla Sądu, w sytuacji, gdy organ sam wskazuje, że system w formie ograniczonej zaczął obowiązywać od 1 lipca 2011 r. a w rzeczywistości od 1 lipca 2012 r. Ponadto, przewoźnik nie ma obowiązku poruszania się po drogach płatnych. Należy też zauważyć, że organy podatkowe miały informację z Prokuratury Apelacyjnej w B., z której wynikało, że w śledztwie nie przedstawiono P. S. zarzutu popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego a materiały śledztwa nie zwierają dowodów świadczących o udziale w przestępczym procederze podmiotów gospodarczych wymienionych w piśmie z dnia 10 marca 2016 roku. Oprócz materiałów dowodowych, na które powołano się w piśmie z dnia 16 września 2015 r. materiały śledztwa nie zawierają innych dowodów uzasadniających podejrzenie popełnienia przez P. S. czynów zabronionych w kodeksie karnym skarbowym. Powyższe informacje wykluczają świadomy lub nieświadomy udział w karuzeli podatkowej, której nota bene ani niemieckie władze podatkowe ani polskie nie udowodniły. Skoro tak, to nie można twierdzić, że skarżący pozostawał też w złej wierze, ponieważ w takiej sytuacji miałby co najmniej świadomość udziału w przestępstwie karuzelowym. Reasumując, zdaniem Sądu, jeżeli podatnik dokona wewnątrzwspólnotowe] dostawy towarów na rzecz kontrahenta unijnego będącego w momencie dostawy zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej, to w sytuacji, gdy ze strony dokonującego dostawy spełnione zostaną wszystkie warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2 pkt 1 i ust. 6 u.p.t.u., w tym na wystawionej fakturze podatnik wskaże właściwy i ważny numer identyfikacji VAT nabywcy zagranicznego nadany mu przez państwo członkowskie UE, co zostanie potwierdzone przez Biuro Wymiany Informacji Podatkowej lub za pośrednictwem strony internetowej VIES na dzień dokonania tej dostawy, wówczas będzie miał prawo do zastosowania stawki podatku VAT 0% przewidzianej dla takich transakcji, zgodnie z obowiązującymi w kraju przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, skarżący przedstawił wszystkie wymagane w art. 42 u.p.t.u. dowody na okoliczność dokonania dostawy towaru dla kontrahentów, a także jego przemieszczenia do innego kraju UE. W aktach sprawy znajdują się listy przewozowe, z których wynika, ze towar dostarczono do miejsca wskazanego przez nabywcę. Organ podatkowy nie może wyprowadzać z posiadanych dowodów wniosków sprzecznych z ich treścią i doświadczeniem życiowym. Powyższe zgodne jest także z uchwałą NSA z 11 października 2010 r. sygn. akt IFPS 1/10, w której wskazano, że "w świetle art. 42 ust. 1, 3 i U u.p.t.u. dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspółnotowej dostawie towarów wystarczającym jest. aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 u.p.t.u, lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 o.p., o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju". Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 180 § 1 i 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przedstawionych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza granice kraju, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Z akapitu 2 na str. 16 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie kwestionuje przemieszczenia towarów poza granice kraju. Skoro tak, to nie było potrzeby przeprowadzania dowodu na okoliczność, z którą obie strony się zgadzają. Ponadto zebrane oświadczenia przez organy podatkowe od przewoźników potwierdzają wywóz towarów. Zatem, zdaniem Sądu, z tego powodu nie doszło do naruszenia ww. przepisów w tym przypadku. W kontekście naruszenia ww. art. 180 § 1 i 188 O.p. inaczej sprawa wygląda, ze względu na odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w IX tomie kraty nr 2689-2747, z których wynika, że O., B., E. oraz S. byli zarejestrowanymi aktywnymi podatnikami VAT. Podatnik występował o takie informacje do organu w latach 2011 -2012. Potwierdzają to załączone informacje skierowane do skarżącego z Izby Skarbowej w P. Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K. z lat 2011 i 2012 r. Zatem warunek dostawy WDT na rzecz zarejestrowanego podatnika VAT został spełniony. Ponadto skarżący, zwracając się do organu w trakcie dostaw o potwierdzenie rejestracji dla celów VAT swoich kontrahentów wykonał czynność, która potwierdza zachowanie należytej staranności. Dowody te zostały w sposób nieuprawniony pominięte w ocenie materiału dowodowego. Reasumując, w ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku pominięcia istotnych dowodów w postaci informacji z Prokuratury Apelacyjnej w B., treści wyroków ws. N. B. oraz A. S. oraz błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, kwestionujących prawo do zastosowania stawki 0% przy WDT. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku