III SA/Wa 2756/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz K. B. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej "Naczelnik US") decyzją z dnia [...] września 2006 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej K. B. (dalej "Skarżąca") za: - zaległości płatnika spółki z o.o. P. (dalej: "Spółka") z tytułu pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, wynikających z deklaracji PIT-4 złożonych za październik, listopad, grudzień 2002 r., styczeń i grudzień 2003 r.; - odsetki za zwłokę od tych zaległości naliczone na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że: - decyzjami z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2005 r. orzeczono o odpowiedzialności Spółki z ww. tytułu; - Spółka nie uregulowała zaległości, we wszczętym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym stwierdzono, że nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, a nowego adresu, składników majątkowych Spółki i rachunku bankowego nie udało się ustalić; - w okresie powstania zaległości zarząd Spółki był jednoosobowy, funkcję prezesa pełniła K. B.; - w piśmie z dnia 6 października 2005 r. Skarżąca poinformowała, że Spółka posiada majątek w postaci objętej egzekucją komorniczą wierzytelności wobec W. B. oraz wierzytelności wobec spółek W. i W.; - w tej sytuacji wszczęto ponownie postępowanie egzekucyjne wobec Spółki, które zostało jednak umorzone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r., gdyż działania komornika okazały się bezskuteczne, wierzytelności zaś wobec spółek W. i W. nie mogły zostać zajęte bowiem pierwsza ze spółek jest w upadłości, a druga nie istnieje. W ocenie Naczelnika US zasadne było zatem przeniesienie odpowiedzialności za zaległości Spółki na Skarżącą, w trybie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: "O.p.". 2. Skarżąca w odwołaniu z dnia [...] listopada 2006 r. zarzuciła organowi podatkowemu, że: - przez blisko rok od podania przez nią informacji o wierzycielach Spółki nie podjął czynności zmierzających do zaspokojenia się z nich, a zwłaszcza z majątku W. B., który w 2005 r. był współposiadaczem domu i posiadaczem samochodu marki Polonez; - nie ustalił aktualnej sytuacji finansowej tego dłużnika Spółki; - nie wezwał do złożenia wyjaśnień nowego właściciela Spółki, mimo złożenia przez Skarżącą takiego żądania dowodowego, przez co nie ustalił nowych danych i majątku Spółki, której nowy zarząd i właściciel zobowiązał się uregulować zaległości. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W.(dalej: "Dyrektor IS") decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną. 4. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/WA 785/07 uchylił decyzję z dnia 16 stycznia 2007 r. W ocenie Sądu decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 116 O.p., gdyż organ odwoławczy nie uwzględnił, że przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącą za zobowiązania podatkowe Spółki z poszczególnych miesięcy 2002 r. i 2003 r. były w tych latach odmiennie sformułowane, a zwłaszcza w zakresie spornej między stronami postępowania okoliczności wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu. W 2002 r. okolicznością tą było wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa, a w 2003 r. wskazanie mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części; - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez nienależyte zbadanie okoliczności faktycznych dotyczących mienia Spółki, jako przesłanki egzoneracyjnej. Sąd wskazał, iż Skarżąca w postępowaniu sądowym przedstawiła dowód świadczący o uznaniu w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec W. wierzytelności Spółki, co potwierdza stanowisko Skarżącej, iż istnieją potencjalne możliwości zaspokojenia roszczeń Spółki w ramach prowadzonego postępowania upadłościowego. Z tej przyczyny za przedwczesną Sąd uznał ocenę organu drugiej instancji, że w sposób jednoznaczny można przyjąć, iż nie zachodzi przesłanka uwalniająca Skarżącą z odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Według Sądu podobne znaczenie miały uchybienia organu w zakresie ustaleń (a właściwie ich braku) w odniesieniu do dłużnika Spółki – W. B. W wyroku wskazano także, że przesłankę "bezskuteczności egzekucji" należy rozumieć jako sytuację, w której nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Sąd stwierdził również, że do naruszeń art. 180 § 1 i art. 155 § 1 O.p. nie doszłoby, gdyby w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji, w formie prawem przewidzianej - postanowieniem, należycie uargumentowanym, przy jednoczesnym powołaniu się na treść art. 188 O.p. odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, a taka czynność procesowa nie zaszła, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 5. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Dyrektor IS uchylił decyzję z dnia [...] września 2006 r. w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za grudzień 2002 r., styczeń i grudzień 2003 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że: - ze wskazanej przez Skarżącą wierzytelności wobec spółki W. egzekucja jest możliwa ale wyłącznie w stosunku do zaległości za grudzień 2002 r. oraz styczeń i grudzień 2003 r.; - natomiast zaległości dotyczące października i listopada 2002 r. nie mogą być zaspokojone ze wskazanej wierzytelności, gdyż nie jest możliwe prowadzenie egzekucji z uwagi na nie zastosowanie środka egzekucyjnego powodującego przerwanie biegu przedawnienia; - sądowe postępowanie egzekucyjne wobec W. B. zostało umorzone ze względu na brak majątku, a tym samym powołanie się przez Skarżącą na tę okoliczność nie miało znaczenia. W takim stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora IS, Skarżąca częściowo uwolniła się od odpowiedzialności wskazując mienie Spółki. Jednakże ponosi odpowiedzialność za zaległości od października do listopada 2002 r., gdyż nie można ich dochodzić z wierzytelności Spółki z uwagi na ich przedawnienie z dniem 31 grudnia 2007 r. 6. W skardze na decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. Skarżąca zarzuciła, w zakresie, w jakim decyzja ta utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] września 2006 r. w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za październik i listopad 2002 r., naruszenie art. 116 § 1 O.p. przez przyjęcie, iż nie wykazała ona mienia Spółki z którego egzekucja jest możliwa. Wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - stwierdzenie, że w tej części decyzja nie może być wykonana oraz - zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Skarżącej, prawidłowe uznanie przez organ odwoławczy, iż wykazała ona już w 2005 r. wierzytelność Spółki wobec spółki W. na kwotę blisko 79.000 tys. zł i okoliczność ta uwolniła ją od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki wymagalne w 2003 r., tym bardziej powinna skutkować uwolnieniem jej od takiej odpowiedzialności za październik i listopad 2002 r. W 2003 r. stan prawny w zakresie przesłanek uwolnienia się od takiej odpowiedzialności był bowiem bardziej restrykcyjny niż w 2002 r. Skoro więc organ słusznie skądinąd stwierdził, że Skarżąca wykazała majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części, to tym bardziej wykazała "majątek z którego egzekucja jest możliwa", czego wymagał art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu z 2002 r. Ponadto, Skarżąca podkreśliła, że stosowne mienie Spółki wykazała już w piśmie z dnia 26 października 2005 r. Doprowadzenie więc przez organy podatkowe do przedawnienia zaległości z końcem 2007 r. na skutek braku zastosowania środka egzekucyjnego przez blisko 2,5 roku mimo istnienia majątku Spółki w postaci wskazanej wierzytelności, nie może jej obciążać. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 8. W piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2009 r. Skarżąca, analogicznie jak w skardze, wskazała, że z zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie o przedawnieniu jakich wierzytelności wypowiada się organ podatkowy (czy wierzytelności Spółki wobec jej dłużników, czy też wierzytelności Skarbu Państwa wobec Spółki). Mając jednak na uwadze powołanie przez Dyrektora IS w odpowiedzi na skargę art. 70 § 1 O.p. stwierdziła, iż to organ podatkowy dopuścił do przedawnienia wierzytelności Skarbu Państwa wobec Spółki. 9. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Pełnomocnik Dyrektora IS oświadczył, że przedawniła się wierzytelność na rzecz Skarbu Państwa od Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. I. Zaskarżeniu podlegała decyzja wydana w przedmiocie przeniesienia na Skarżącą odpowiedzialności za zaległości w postaci pobranych i nie wpłaconych przez Spółkę jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Rozstrzygnięcie takie stanowiło więc o odpowiedzialności osoby trzeciej za dług (w tym przypadku zaległość w zaliczkach) innego podmiotu, który pierwotnie był zobowiązany ze wskazanego tytułu jako płatnik. II. Dyrektor IS przenosząc na Skarżącą nie jej zaległości (zaległości Spółki) uznał, że jedynie w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaliczki obejmujące grudzień 2002 r., styczeń i grudzień 2003 r. należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, gdyż Skarżąca skutecznie uwolniła się od tej odpowiedzialności wskazując mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W tym zakresie ustalenia organu i ich kwalifikacja prawna nie budziły wątpliwości Skarżącej. Nie budziły też zastrzeżeń Sądu. Skoro bowiem, jak ustalił organ odwoławczy w ramach okoliczności faktycznych sprawy, w 2005 r. Skarżąca wskazała na wierzytelność Spółki, którą posiadała ona wobec spółki W. i wierzytelność ta została uznana w postępowaniu upadłościowym prowadzonym w stosunku do spółki W., a ponadto z tejże wierzytelności istniała możliwość zaspokojenia zaległości ciążących na Spółce za wskazane miesiące, to tym samym odpadły podstawy do przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącą w tym zakresie. Nie było więc podstaw, jak słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, do zastosowania art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu z 2003 r., gdyż wystąpiła przesłanka egzoneracyjna uwalniająca Skarżącą od wskazanej odpowiedzialności w postaci "wykazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części". III. Zdaniem jednak Sądu organ odwoławczy wadliwie stwierdził, że nie było równocześnie podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika US z dnia [...] września 2006 r. w całości i umorzenia postępowania w sprawie, a w konsekwencji, że istniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległości dotyczące października i listopada 2002 r. Jako wyłączną podstawę wywiedzioną przez organ odwoławczy w tym zakresie, wskazano przedawnienie zaległości ciążących na Spółce, które nastąpiło z dniem 31 grudnia 2007 r. z uwagi na nie zastosowanie środka egzekucyjnego przerywające bieg przedawnienia. Zdaniem organu przedawnienie to spowodowało niemożność prowadzenia egzekucji wobec Spółki, zmierzającej do zaspokojenia zaległości za październik i listopada 2002 r. ze wskazanej przez Skarżącą wierzytelności u spółki W., co implikowało odpowiedzialność Skarżącej w tym zakresie. IV. Dokonując oceny prawnej stanowiska Dyrektora IS w powyższej kwestii zauważyć należało, że zgodnie z art. 8 O.p. płatnikiem jest osoba prawna obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu, przy czym ilekroć jest mowa w Ordynacji podatkowej o podatkach należy przez to rozumieć także zaliczki na podatki – art. 3 pkt 3 O.p. W roli płatnika występowała Spółka w zakresie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, które po pobraniu za dany miesiąc powinna była wpłacić na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu , w którym je pobrano. Nieuczynienie tego spowodowało wydanie decyzji o odpowiedzialności Spółki jako płatnika (decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. – karta 1 akt podatkowych). Zgodnie bowiem z art. 30 § 1 i § 4 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek (zaliczkę na podatek) pobrany a niewpłacony, o czym orzeka organ podatkowy w formie decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku (zaliczki). Decyzja taka wskazuje więc zobowiązanie płatnika. Z kolei z art. 51 § 2 O.p. wynika, iż za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, przy czym mocą § 3 tego artykułu przepis ten stosuje się również do należności z tytułu zaliczek na podatki niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika. Niewykonanie zatem przez płatnika (tu: Spółkę) we wskazanym wyżej terminie (do 20-ego następnego miesiąca) obowiązku uiszczenia pobranych zaliczek dotyczących października i listopada 2002 r. na konto urzędu skarbowego spowodowało, iż w tymże roku powstały zaległości (niewpłacone kwoty uważa się bowiem za zaległość podatkową) ciążące na Spółce z tytułu jej zobowiązań jako płatnika w zaliczkach na podatek dochodowy. Według art. 107 § 2 pkt 1 i pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. – stosowanie takiego brzmienia wynika z treści art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw, Dz. U. Nr 169, poz. 1387) jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za podatki (zaliczki) pobrane, a niewpłacone przez płatników i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Stosownie natomiast do art. 116 § 1 i § 2 O.p. (także w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. z uwagi na dyspozycję art. 21 ww. ustawy z dnia 12 września 2002 r.) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa; odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. W świetle powołanych ostatnio przepisów istnieje więc możliwość przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania spółki jako płatnika, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków tegoż członka zarządu i które to zobowiązania, jako pobrany a niewpłacony w terminie płatności przez spółkę podatek (zaliczka na podatek), zaczęły być uważane za zaległości podatkowe. Niemniej jednak podkreślić trzeba, że art. 116 § 1 O.p. stanowi o odpowiedzialności osób trzecich za "przekształcone" w zaległość podatkową zobowiązania innych podmiotów niż one same i to odpowiedzialności obok tychże podmiotów (por. art. 107 O.p.). Jeśli zatem przestaje istnieć zobowiązanie, którego niewykonanie jest zaległością, to tym samy przestaje istnieć sama zaległość. Bez zobowiązania nie można więc mówić o zaległości w tymże zobowiązaniu. Skoro art. 116 § 1 O.p. dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za zaległość podatkową, to tym samym warunkiem sine gua non tegoż przeniesienia jest istnienie w tym czasie zobowiązania podatkowego statuującego tę zaległość. Odpadnięcie więc zobowiązania po stronie podmiotu, za który ma odpowiadać osoba trzecia, skutkuje także odpadnięciem odpowiedzialności osoby trzeciej, a tym samym brakiem możliwości przeniesienia odpowiedzialności za "zaległość podatkową" na tę osobę i koniecznością umorzenia postępowania w takiej sprawie jako bezprzedmiotowego. V. W realiach rozpoznanej sprawy wskazać zatem należało, iż zgodnie z art. 59 § 2 O.p. zobowiązanie płatnika wygasało w całości lub w części wskutek wpłaty (pkt 1) lub przedawnienia (pkt 5). Z wpłatą nie mieliśmy do czynienia. Wystąpiło natomiast, jak ustalił Dyrektor IS, przedawnienie w zakresie dotyczącym zaliczek za październik i listopad 2002 r. Według bowiem art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przepis ten, mocą art. 71 O.p., znajduje odpowiednie zastosowanie do należności płatników z tytułu niewpłaconych podatków (zaliczek na podatek). Terminy płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wskazane miesiące upływały w 2002 r. (odpowiednio w listopadzie i grudniu). Oznaczało to, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że zobowiązania Spółki jako płatnika przedawniły się w dniu 31 grudnia 2007 r. Nie doszło przy tym do przerwania biegu terminu przedawnienia w sposób wskazany w § 4 art. 70 O.p. (w brzmieniu z 2003 r. z uwagi na art. 20 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r.; w tym zakresie brzmienie z 2002 r. było mniej korzystne dla Spółki), gdyż nie zastosowano środka egzekucyjnego. Skoro wygasły zobowiązania Spółki jako płatnika to przestały istnieć zaległości, którymi były niezapłacone w terminie zaliczki, a jeśli tak to nie było podstaw do przeniesienia na Skarżącą odpowiedzialności za takie "zaległości". W trakcie trwania postępowania podatkowego wystąpiła zatem przyczyna skutkująca bezprzedmiotowością tegoż postępowania w zakresie dotyczącym przeniesienia odpowiedzialności za październik i listopad 2002 r. w związku z wygaśnięciem zobowiązań płatnika za te okresy na skutek przedawniania. Taki stan kwalifikował zatem decyzję organu pierwszej instancji także do uchylenia w tej części i umorzenia postępowania, a nie do utrzymania w mocy w tej części, jak orzekł organ odwoławczy. VI. Wspomnieć przy tym można, iż na bieg terminu przedawnienia zobowiązań za październik i listopad 2002 r. nie mogła mieć wpływu okoliczność zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Zawieszenie biegu przedawnienia z takiej przyczyny zostało wprowadzone do art. 70 O.p., jako § 6, od dnia 1 stycznia 2003 r. ustawą z dnia 12 września 2002 r. Mocą jednak wspomnianego już art. 20 § 2 tej ustawy, dodany przepis nie mógł mieć zastosowania do przedawnienia zobowiązań powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r., gdyż dotychczasowe przepisy określały w tym zakresie korzystniejsze dla płatnika (Spółki) zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych (nie przewidywały one przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na wniesienie skargi do sądu administracyjnego). VII. Reasumując, brak podstaw do przeniesienia na Skarżącą odpowiedzialności za zaległości Spółki za wszystkie miesiące objęte decyzją organu pierwszej instancji powinien prowadzić do zastosowania przez Dyrektora IS art. 233 § 1 pkt 2 lit. a in fine w związku z art. 208 § 1 O.p., tj. uchylenia decyzji z dnia [...] września 2006 r. w całości i umorzenia postępowania w sprawie. W ponownym rozpatrywaniu sprawy Dyrektor IS uwzględni powyższe wskazania Sądu. VIII. Naruszenie przez Dyrektora IS art. 116 § 1 w związku z art. 59 § 2 pkt 5 i art. 70 w związku z art. 71 O.p. przez wadliwą wykładnię i w konsekwencji naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a in fine w związku z art. 208 § 1 O.p. przez wadliwe zastosowanie, skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w sentencji. IX. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, oraz wynagrodzenie radcy prawnego lub adwokata (art. 205 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wysokość wpisu wynikała z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Natomiast wynagrodzenie radcy prawnego ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane wyżej przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 740 zł obejmującą sumę wpisu sądowego (500 zł) oraz koszt zastępstwa procesowego Skarżącej przez ustanowionego w sprawie radcę prawnego (240 zł).