III SA/Wa 2758/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. R. (zwany dalej: "Skarżącym") złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 roku. We wskazanej skardze Skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu iż przedmiotowa decyzja stanowi o jego odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe, którego wysokość wraz z odsetkami za zwłokę przekracza 100.000 zł. Skarżący podniósł, iż wskazana kwota znacznie przekracza jego możliwości płatnicze. Nie dysponuje on też takim majątkiem, który mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i jego rodziny. Ponadto Skarżący zauważył w tym miejscu, że skutek takiej sprzedaży byłby nieodwracalny i nawet w przypadku gdyby okazało się następnie, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona przez Sąd, to Skarżący nie byłby w stanie odzyskać sprzedanych wcześniej rzeczy. W tym stanie rzeczy zdaniem Skarżącego, zasadnym jest udzielenie mu ochrony w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż tylko taki środek jest w stanie uchronić go przed nieodwracalnymi następstwami ewentualnej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki są zwrotami niedookreślonymi, klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionym materiale dowodowym, który powinien zaprezentować wnioskodawca. W tym miejscu, wskazać należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Oznacza to, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Należy także pamiętać, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że obowiązkiem strony jest sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i dopiero wówczas sąd, oceniając wskazane przez stronę przesłanki, ma podstawy do sięgania do dokumentacji obrazującej sytuację majątkową strony, złożonej we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd nie jest natomiast uprawniony do odwrócenia tej kolejności i domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy (postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., I GZ 319/10; postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I FZ 314/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżący nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Nie uzasadnił bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie. W szczególności Skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób podnoszonej przez siebie okoliczności, iż uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją przekracza jego możliwości płatnicze, co Skarżący mógł uczynić przedstawiając stosowne dokumenty obrazujące wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zaś ograniczył się w istocie do samego sformułowania wniosku. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.