III SA/Wa 2760/14

Dnia 23 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. postanawia: odrzucić skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. działając na podstawie art. 274b, art. 272 pkt 3 i art. 216 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) postanowił przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., wykazanego przez W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca"), do czasu zakończenia czynności sprawdzających. W związku z odmową przyjęcia korespondencji zawierającej ww. postanowienie, na podstawie art. 153 w związku z art. 144 Ordynacji podatkowej, ww. postanowienie uznano za doręczone w dniu 28 lutego 2014 r. Skarżąca pismem z dnia 28 lipca 2014 r. wniosła skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu a to z uwagi na jej niedopuszczalność, została bowiem wniesiona w niewłaściwym trybie. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. – dalej powoływana jako p.p.s.a.) stanowi, że Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dalsze. zapisy (art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 4 ww. ustawy) wskazują, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Z przepisem tym koresponduje zapis art. 52 p.p.s.a. stanowi on, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). Jak zatem wynika z treści przywołanych przepisów tryb opisany w art. 52 § 3 p.p.s.a. służy wyłącznie w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, takich jak zażalenie, odwołanie czy też wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Słowem gdy akt wydany jest poza trybem administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Chodzi zatem o przypadki braku środków zaskarżenia (w trybie administracyjnym) wynikających z ustawy. Zakresy obu przewidzianych w art. 52 § 2 i w § 3 p.p.s.a. trybów są rozłączne, w tym sensie, że nie jest możliwe ich zamienne stosowanie, tzn. wniesienie skargi na akt podlegający zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. W rozpoznawanej sprawie zaś taka właśnie sytuacja zaistniała. Strona wniosła skargę na akt podlegający zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Nie wykorzystała zatem właściwego dla danego aktu administracyjnego trybu, co skutkować musiało odrzuceniem skargi jako wniesionej z naruszeniem art. 52 § 1 – § 3 p.p.s.a. Jak wynikało z akt postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało w trybie art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 274b Ordynacji podatkowej. Pierwszy z ww. przepisów przewiduje możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, stanowiąc w zdaniu drugim, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Ustawodawca nadając organom podatkowym uprawnienie w zakresie zwrotu podatku odwołuje się do trzech trybów w jakich mogą one działać: czynności sprawdzających, kontroli podatkowej i postępowania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie niespornie jest, iż organ podatkowy działał w ramach czynności sprawdzających. Potwierdzeniem tego jest wskazany przez organ podatkowy przepis art. 274b Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Zgodnie z § 2 ww. przepisu na postanowienie wydane w trybie art. 274b § 1 ww. ustawy, służy zażalenie. Zatem opisane postanowienie jest zaskarżalne i służy od niego zażalenie do właściwego organu drugiej instancji – Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Jak wynika z akt Skarżąca nie skorzystała z tego trybu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarga złożona przez Skarżącą jest przedwczesna, albowiem od niniejszego postanowienia przysługuje zażalenie do właściwego organu drugiej instancji, które nie zostało wniesione. Brak zachowania procedury powoduje uznanie wniesionej skargi za skargę przedwczesną i w efekcie jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a.