III SA/Wa 2773/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do jego wniesienia oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. orzekł o odpowiedzialności podatkowej B. M., (dalej jako Skarżący lub Strona), byłego członka zarządu "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W., solidarnie ze Spółką i drugim członkiem zarządu P. W. za zaległość podatkową tej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007r. w kwocie 11.700.497,22 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 8.247.565,00 zł i koszty egzekucyjne w kwocie 1.175.703,70 zł. Decyzja została uznana za doręczoną zastępczo w trybie art. 150 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") w dniu 21 stycznia 2014r. W związku z brakiem uregulowania należności wynikających z ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wysłał do Skarżącego upomnienie numer [...]. Dokument ten został doręczony dnia 20 lutego 2014r. W dniu 27 lutego 2014r. Strona, za pośrednictwem Poczty Polskiej, złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. pismo z dnia 25 lutego 2014r. zatytułowane "Odpowiedź na upomnienie wraz z wnioskiem o doręczenie decyzji o przejściu odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członków zarządu", w którym podała m.in., iż nie uznaje swojej odpowiedzialności za zobowiązanie "P." Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007r. oraz że nie otrzymała decyzji o przedmiotowej odpowiedzialności. Pismem z dnia 31 marca 2014r., nadanym tego samego dnia za pośrednictwem Poczty Polskiej, Strona na wezwanie z dnia 14 marca 2014r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. wyjaśniła, że pismo z dnia 25 lutego 2014r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdził, iż pismo Skarżącego z dnia 25 lutego 2014r., będące jednocześnie odwołaniem i wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r., złożono z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, iż wymienioną decyzję uznano za doręczoną Stronie zastępczo w trybie art. 150 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 21 stycznia 2014r. pod adresem: [...] G., ul. [...]. W ocenie Organu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r., uznanej za doręczoną Stronie w dniu 21 stycznia 2014r. w trybie art. 150 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że wypełniono wszelkie warunki konieczne dla uznania, że dokument ten został skutecznie zastępczo doręczony. I tak, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji oraz koperty wynika, że decyzję wysłano pod właściwy adres ([...] G. ul. [...]), który ustalono w oparciu o dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej będące w posiadaniu organów podatkowych (wydruk w aktach sprawy), czego Skarżący nie kwestionuje, do właściwego adresata, oraz że pierwsze awizo miało miejsce dnia 7 stycznia 2014r., a drugie 15 stycznia 2014r., a ponadto zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej, upłynął w dniu 21 stycznia 2014r. Przesyłka została zwrócona przez Urząd Pocztowy [...] Urzędowi Skarbowemu w W. w dniu 22 stycznia 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Strona dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem o uchybieniu terminu dowiedziała się po otrzymaniu upomnienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] lutego 2014r., numer [...], wysłanego pod adres korespondencyjny figurujący w bazie "dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej" będącego w posiadaniu organów podatkowych (wydruk w aktach sprawy), czyli [...] G., ul. [...]. Upomnienie zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi dnia 20 lutego 2014r. Za spełniony Organ uznał również należy warunek dopełnienia czynności, dla której termin został ustanowiony. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie sposób przyjąć natomiast, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Strony. Organ wskazał, iż w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu Strona podnosi, że nie otrzymała decyzji o odpowiedzialności za zobowiązania P. Sp. z o.o. Organ uznał, iż argument ten nie może stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślił, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. została zgodnie z procedurą przewidzianą dla doręczeń w Ordynacji podatkowej doręczona dnia 21 stycznia 2014 r. pod adres będący w posiadaniu organów podatkowych, a mianowicie: [...] G. ul. [...]. Wyjaśnił, iż brak jej fizycznego otrzymania spowodowany był wyłącznie brakiem odbioru z placówki pocztowej tego dokumentu. Ponadto zauważył, iż Strona we wniosku o przywrócenie terminu nie kwestionuje zasadności doręczenia decyzji pod ww. adresem. W związku z brakiem podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. Organ uznał za konieczne stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej – polegające na wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 roku nie została skutecznie doręczona Skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zostało wykazane, że Urząd Pocztowy zawiadomił Skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości co do miejsca oraz terminu odbioru pisma, co w konsekwencji doprowadziło do: - naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej wyrażającego zasadę dwuinstancyjności postępowania, gdyż brak doręczenia sprawia, że nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, a tym samym nie mogło jeszcze dojść do uchybienia temu terminowi, - naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, bowiem Organ nie wykazał, że doręczenie zastępcze decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 roku było skuteczne. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszej sprawie sposób powiadomienia Skarżącego o pozostawionym piśmie budzi wątpliwości, bowiem formularz potwierdzenia odbioru został nieprawidłowo wypełniony. Podniósł, iż formularz doręczenia pisma z dnia 30 grudnia 2013 roku, znajdujący się w aktach sprawy, nie zawiera ani daty, ani podpisu osoby doręczającej. Koperta jest opieczętowana różnymi pieczęciami, ale nie wiadomo, kto i kiedy wypełniał kluczowy w niniejszej sprawie formularz doręczenia. W ocenie Skarżącego fakt niezłożenia podpisu na formularzu doręczenia przez doręczyciela budzi wątpliwości, czy Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o pozostawieniu pisma dla niego w Urzędzie Pocztowym. Niezłożenie podpisu przez doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki skutkuje stwierdzeniem, że nie doszło do doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2014r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Skoro instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia, to zastosowaniu tej instytucji powinno towarzyszyć ścisłe przestrzeganie zasad jej stosowania. Zdaniem Skarżącego, skoro nie doszło do doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 roku, to nie rozpoczął biegu termin na złożenie odwołania od tej decyzji. Tym samym nieuprawnione jest wydanie przez Organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia odwołania. Według Skarżącego istniały przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. Zaznaczył, iż rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu Organ nie wziął pod uwagę, czy na Skarżącym ciążył obowiązek aktualizacji danych w myśl art. 9 ust. 1 czy art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 1314 ze zm., dalej: u.z.e.i.p.p.). Według Skarżącego Organ powinien ustalić, w którym momencie Skarżący powinien był zgłosić zmianę adresu zamieszkania. Dopiero ustalenie, że Skarżący jest podmiotem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.z.e.i.p.p., powinno skutkować uznaniem, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast stwierdzenie, że Skarżący jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, skutkuje uznaniem, że nie ciąży na nim obowiązek aktualizacji adresu zamieszkania w terminie 7 dni. W ocenie Skarżącego, skoro nie ciążyłby na nim obowiązek informowania o zmianie miejsca zamieszkania w terminie 7 dni od zmiany, to nie sposób przypisać Skarżącemu winy za uchybienie terminowi do wniesienie odwołania, bowiem nie doszło do zaniedbania jakimkolwiek obowiązkom. W związku z powyższym, zostały spełnione wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] grudnia 2013r. W ocenie Skarżącego zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2014r. stanowi naruszenie określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, będącej jedną z fundamentalnych zasad postępowania. Uznając, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2013r. została doręczona zastępczo w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, Organ powinien wykazać, że Skarżący został prawidłowo poinformowany o pozostawionym dla niego piśmie. Brak podpisu doręczyciela na formularzu potwierdzenia budzi poważne wątpliwości, czy Skarżący został poinformowany o tym piśmie. Nie sposób bowiem ustalić, kto i kiedy wypełnił ten formularz. Powyższe narusza również określoną w art. 121 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W niniejszej sprawie Skarżący został zaskoczony faktem, że w stosunku do niego została wydana decyzja o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki P. Organ powinien więc skrupulatnie zbadać prawidłowość doręczenia tej decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, a tego właśnie zaniechano. Dodatkowo wskazał na wadliwość postępowania podatkowego, w toku którego została wydana decyzja o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu. Skarżący zarzucił, iż postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki P. było prowadzone bez zważania na fakt, że doręczenia dokonywane są wyłącznie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Przy czym nie zbadano prawidłowości dokonywania doręczenia w tym trybie. Wydanie decyzji o tak znaczących skutkach dla Skarżącego w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w przededniu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w postępowaniu podatkowym prowadzonym z uchybieniem wielu przepisom postępowania stanowi rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ zauważył, że zarzut Skarżącego w kwestii braku prawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji nie zasługuje na uznanie z tej przyczyny, iż nie kwestionuje on istnienia czynności podwójnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w UP Filia G. Skarżącemu, lecz wywodzi nieskuteczność doręczenia jedynie z braku podpisu i pieczęci listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Przepis art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej nie wymaga, aby dla przyjęcia prawidłowości doręczenia przesyłki w tym trybie zapisy o awizowaniu przesyłki były umiejscowione tylko i wyłącznie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy przywołać przepisy określające zasady doręczeń pism w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być również doręczane: w siedzibie organu podatkowego, w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, na wskazany adres poczty elektronicznej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie do art. 149 Ordynacji podatkowej w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Według art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: (1) poczta (w brzmieniu od 1 stycznia 2013 r. - operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (operatora pocztowego); (2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. W myśl § 1a tego przepisu adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: i) uchybienie terminowi, ii) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), iii) uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz iv) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. W sprawie wyjaśniono, że wydana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. została skierowana na adres strony, który ustalono w oparciu o dane identyfikacyjne i adresowe osoby fizycznej będące w posiadaniu organów podatkowych (adres ujawniony w Centralnym Rejestrze Podatników). Skarżący nie kwestionuje tego adresu jako właściwego. Pełnomocnik Strony w skardze do sądu kwestionuje przyjęcie przez organ, że przedmiotowa decyzja została doręczona w sposób prawidłowy w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, że Skarżący podnosząc ten zarzut zmierza w istocie rzeczy nie do wykazania, że Skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o pozostawieniu pisma dla niego w Urzędzie Pocztowym, ale że Organ nie posiada dowodu prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący mógłby wykazać tę pierwszą okoliczność przedstawiając pozostawione mu awizo i wykazując braki tego awiza dyskwalifikujące je jako zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki. Skarżący tego jednak nie uczynił. Odnosząc się do zarzutu braku dowodu prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się koperta zawierająca przedmiotową decyzję oraz do koperty jest przymocowany formularz doręczenia opatrzony datownikiem placówki nadawczej z datą 30.12.2013. Z treści formularza wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjął się oddania pisma adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP Filia G. w dniu 070114. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w UP umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 15.01.2014. Przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 22.01.14, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. Na kopercie zwróconej przesyłki znajdują się adnotacje o awizowaniu i awizowaniu powtórnym (opatrzone podpisami doręczycieli oraz stemplami z datą), jak również adnotacja "Zwrot – nie podjęto w terminie", opatrzona podpisem oraz stemplem z datą – 22012014. Z powyższego wynika, że na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy należy przyjąć, że decyzja została doręczona w trybie przewidzianym w art. 150 Ordynacji podatkowej, w dacie wskazanej w zaskarżonym postanowieniu. Nie jest zatem trafny postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 162 § 1 i art. 150 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nie można uznać za uzasadnione zarzutów naruszenia art. 121 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej. Skoro rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji i Skarżący nie wniósł w terminie odwołania, to została spełniona pierwsza przesłanka przywrócenia terminu, to jest – uchybienie terminowi. Spełnione zostały również druga oraz czwarta przesłanki przywrócenia terminu, bowiem Skarżący po powzięciu wiadomości o wydaniu przedmiotowej decyzji, co miało miejsce w dniu 20 lutego 2014 r. w wyniku odebrania przezeń upomnienia wierzyciela, pismem z dnia 25 lutego 2014 r., nadanym w dniu 27 lutego 2014 r. w placówce pocztowej, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie została natomiast spełniona trzecia przesłanka przywrócenia terminu, bowiem Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Z przepisu art. 162 O.p. wynika, że wystarczy, iż przesłanka braku winy Skarżącego w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania zostanie przez stronę uprawdopodobniona. W orzecznictwie sądowym i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. np. W. Siedlecki, Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., III SA/Wa 97/10). Jednocześnie przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, bierze się pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenia winę według obiektywnych mierników staranności. Podkreślić przy tym należy za poglądami doktryny, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. B. Adamiak. J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2003, s. 566). Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., II SA/Wa 45/99). Skarżący w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r., stanowiącym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie przywołał okoliczności wskazujących na to, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu, poza stwierdzeniem, że nie otrzymał przedmiotowej decyzji. Należy przyznać rację organowi, który uznał, że wskazana okoliczność nie uprawdopodabnia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., bowiem brak jej fizycznego otrzymania spowodowany był wyłącznie brakiem odbioru przesłanej decyzji z placówki pocztowej. Należy przypomnieć, że Strona we wniosku o przywrócenie terminu nie kwestionuje zasadności doręczenia decyzji pod adresem: [...] G., ul. [...]. Sąd nie dopatrując się wskazanych w skardze naruszeń, a także innych uchybień, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu, a które mogłyby dawać podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.