III SA/Wa 2786/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni [...] z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Spółdzielnia [...] z siedzibą w K. dalej jako Skarżąca, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w niniejszej sprawie kwota zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 została określona ostatecznie przez Organ na kwotę 164.344 zł. Zdaniem Skarżącej natychmiastowy obowiązek zapłaty tak dużej kwoty podatku, podczas gdy istnieje realne prawdopodobieństwo, że skarżona decyzja zostanie przez Sąd uchylona, co jednak może odbyć się w długiej perspektywie czasu (czas rozpatrzenia skargi), może zachwiać płynnością finansową Skarżącej, a dokładnie możliwościami dokonywania płatności bieżących na rzecz swoich kontrahentów w obrocie handlowym. Do wniosku Skarżąca załączyła Rachunki zysków i strat za lata 2009 – 2011. W ocenie Skarżącej powyższe zestawienia pokazuje jakim obciążeniem dla Skarżącej byłby jednorazowy obowiązek zapłaty tak dużej kwoty podatku, w ujęciu do rocznych zysków (strat) netto za lata 2008-2011. Stwierdziła, że w przypadku egzekucji zapłaty podatku, a następnie odpadnięcia podstawy jego zapłaty - w przypadku uchylenia przez Sąd skarżonej decyzji - Skarżąca może utracić płynność finansową, której już po czasie może nie odzyskać, co wypełnia dyspozycję art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. stanowiącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiony płynności finansowej i nie zostały udowodnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i to w dużym zakresie. Z dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku wynika, iż Skarżąca w 2008 r. osiągnęła przychód w wysokości 54.230.499,46 zł, w tym dochód w wysokości 250.309,69 zł. Przychód Skarżącej za 2009 r. wyniósł 69.473.998,94 zł, zaś dochód wyniósł 136.317,79 zł. Skarżąca w 2010 r. osiągnęła przychód w wysokości 71.548.788,48 zł, w tym dochód w wysokości 211.005,36 zł. Przychód Skarżącej za 2011 r. wyniósł 70.963.281,81 zł zaś strata wyniosła 1.064.149,58 zł . Powyższe dane w zestawieniu z wartością przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynoszącej 136.112 zł wskazują, iż uregulowanie przez Skarżącą zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją nie pozbawi jej płynności finansowej do bieżącego regulowania należności. Za zasadnością wniosku skarżącej, nie przemawia także wysokość poniesionej przez nią straty za 2011 r. w wysokości 1.064.149,58 zł. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego itp. Istotniejsze zatem jest to, że Spółka uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na znacznym poziomie. W związku z powyższym w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.