III SA/Wa 2795/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie sprawy ze skargi I. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – I.T. złożył w dniu 4 października 2013 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W piśmie tym Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazał, że zaskarżona decyzja jest jedną z trzech decyzji określających skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, którego łączna wysokość (bez odsetek od zaległości), z której zapłatą zalega w ocenie organu skarżący, wynosi ok. 85.000 zł. Na podstawie wszystkich trzech decyzji skarżący powinien zapłacić ok. 120.000 zł. Powyższa kwota znacznie przekracza możliwości płatnicze przeciętnego człowieka. Skarżący wskazał, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznej kwocie, ani rzeczami, które mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i własnej rodziny. Podkreślił także, że skutek takiej sprzedaży byłby nieodwracalny - nawet gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, sprzedane rzeczy byłyby nie do odzyskania. Podkreślił, że aktualne dochody z działalności gospodarczej kształtują się na poziomie ok. 1.500 zł miesięcznie. Wskazał przy tym na kopie deklaracji VAT - 7. Podkreślił także, że już same składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, które musi co miesiąc odprowadzać z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, wynoszą ok. 1.000 zł. Na podobnym poziomie kształtuje się suma miesięcznych opłat skarżącego za mieszkanie. Zatem z uzyskiwanych obecnie dochodów skarżący nie jest w stanie samodzielnie pokryć nawet stałych, niezbędnych kosztów życia i prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a." Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt II FZ 417/10). Rozpoznając wniosek Skarżącego należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż jak wskazuje Skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi w tak znacznej kwocie, ani rzeczami, które mógłby zbyć bez uszczerbku dla zaspokojenia codziennych, podstawowych potrzeb swoich i własnej rodziny. Skutek takiej sprzedaży byłby nieodwracalny - nawet gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, sprzedane rzeczy byłyby nie do odzyskania. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności w tym wysokość zobowiązania wynikającą ze wszystkich trzech zaskarżonych do sądu decyzji, jak również faktu, że sprzedaż rzeczy w celu uzyskania pieniędzy na pokrycie zobowiązań wynikających z ww. decyzji prowadziłaby do powstania u Skarżącego nieodwracalnych szkód. Powyższe prowadzi do wniosku, iż realizacja decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku Skarżącego i negatywnie wpłynąć na jego egzystencję. Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji mogło być uznane za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.