III SA/Wa 2816/19

Dnia 13 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. O. i A. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej w sprawie ze skargi K. O. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej K. O. oraz A. O. (dalej: "Skarżący") wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2019 r., wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej podnosząc, że wykonanie decyzji wiązałoby się ze znacznymi kosztami, których nie są w stanie ponieść. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (publ. LEX nr 564208), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazali istnienia tych przesłanek, gdyż wniosek zawierał jedynie lakoniczne uzasadnienie. Argumentacja zawarta we wniosku sprowadzała się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, że wykonanie decyzji wiązałoby się ze znacznymi kosztami, których Skarżący nie są w stanie ponieść. Tak ogólnikowe sformułowanie wniosku powoduje, iż nie można uznać, aby Skarżący uprawdopodobnili ziszczenie się ww. zagrożenia. Skoro więc Skarżący nie wykazali, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z ich wnioskiem. Należy ponadto zauważyć, że na poparcie wniosku Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów źródłowych obrazujących ich sytuację finansową, z których wynikałoby, że istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Podniesione przez Skarżących zarzuty, co do zaskarżonej decyzji nie mogą być uwzględnione przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. Nie jest bowiem dopuszczalne w ramach badania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Wskazać należy, że to na Skarżących spoczywa obowiązek przybliżenia sądowi sytuacji majątkowej oraz odniesienia jej do zapisów ustawowych w celu należytego wykazania zaistnienia przesłanek ustawowych zastosowania ochrony tymczasowej. W świetle przepisów procedury sądowoadministracyjnej Sąd nie jest bowiem uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć w oparciu o zgeneralizowane oceny dotyczące przeciętnego uczestnika obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.