III SA/Wa 2840/11

Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie następującym Przewodnicząca Katarzyna Golat na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2011 r. w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M.K. (dalej "Skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia 11 sierpnia 2011 r. Nr [...], mocą którego nie wyrażono zgody na umorzenie zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wobec niezaskarżalności przedmiotowego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pozostałych punktach art. 58 § 1 p.p.s.a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. IV Lex 2011). Wspomniana sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, stanowiącym podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (o czym stanowi m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09). Należy ponadto wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi któraś z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie należy wskazać, że skarga podpisana została imieniem i nazwiskiem Skarżącego. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Uwzględnić jednak należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.). Pismo nie podlega opłaceniu, jedynie wówczas, gdy już bezpośrednio z jego treści wynika (bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego), że istnieje postawa do jego odrzucenia. Wzywanie w takiej sytuacji do uiszczenia opłaty mijałoby się z celem, ponieważ wniesiony wpis i tak podlegałby zwrotowi z urzędu (tak NSA postanowieniu z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 181/11, LEX nr 783962). Taka sytuacja z opisanego powodu braku dopuszczalności skargi zachodzi w niniejszej sprawie. Nie budzi również wątpliwości w orzecznictwie, że w takich przypadkach bezprzedmiotowy jest także wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż strona nie ponosi żadnych kosztów postępowania w związku z wniesionym pismem (tak NSA w postanowieniu z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 98). Żądanie zwolnienia od wpisu, gdy z przyczyn określonych w art. 222 P.p.s.a. Sąd nie żądałby wpisu, jest żądaniem bezprzedmiotowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w związku z art. 222 tego aktu orzekł, jak w sentencji.