III SA/Wa 2866/13

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia Postanowieniem z 14 stycznia 2014 r. zwolniono Skarżącą A. P. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został P. W. . Tenże na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. zgłosił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z 9 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Stosownie do § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 13 sierpnia 2014 r. (II OZ 759/14) z treści tych przepisów wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 – 48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienia NSA z: 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/2010; 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/2008, dostępne CBOSA). Z akt sprawy wynika, iż zgłoszony na rozprawie wniosek pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawiera oświadczenia, o jakim mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia, tj. nie określono w nim, czy opłaty z tytułu prowadzonej sprawy zostały zapłacone w całości lub w części, czy też nie. Z tego względu wniosek ten podlega oddaleniu jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN z 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.