III SA/Wa 2872/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do września 2016 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej również jako: organ, DIAS) z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do września 2016 r. Uiściła zarazem wpis od skargi w wysokości 100 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lipca 2018 r. i umorzył postepowanie w zakresie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za miesiące czerwiec – wrzesień 2016 r. Powyższe rozstrzygnięcie doręczono Skarżącej w dniu 7 grudnia 2018 r. W piśmie z dnia 5 grudnia 2018 r. organ wniósł o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości z uwagi na uwzględnienie skargi. Z wnioskiem tym nie zgodziła się Skarżąca, która w piśmie z dnia 13 grudnia 2018 r. zażądała zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt administracyjny zostanie pozbawiony bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk., M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 495). Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. skorzystał z przysługującego mu uprawnienia autokontrolnego. Organ uwzględnił wniesioną skargę, uchylając zaskarżone postanowienie i postanowienie wydane w pierwszej instancji oraz umarzając postępowanie. Jednocześnie Sąd stwierdza, że organ dokonał autokontroli z zachowaniem 30 – dniowego terminu wynikającego z art. 54 § 3 p.p.s.a., albowiem skarga wpłynęła do DIAS w dniu 8 listopada 2018 r. (data prezentaty organu, k. 3 akt sądowych), zaś postanowienie w przedmiocie autokontroli wydano w dniu [...] grudnia 2018 r., a następnie doręczono w dniu 7 grudnia 2018 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się natomiast do kwestii zwrotu kosztów postępowania, Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek organu o odstąpienie od zasądzenia kosztów sądowych na rzecz strony skarżącej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Jednocześnie ustalenie, czy w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", zostało pozostawione do uznania sądu. Sąd dokonuje zatem analizy wszelkich mających znaczenie dla tej kwestii okoliczności sprawy i ocenia, czy występuje w niej uzasadniony przypadek (por. postanowienie NSA z 21 lutego 2011 r. sygn. akt II FZ 8/11, LEX nr 783855). Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie taki przypadek nie występuje. W ocenie Sądu sam fakt uwzględnienia skargi przez organ nie stanowi wystarczającej przesłanki, by odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 206 p.p.s.a. nie sposób również stwierdzić na podstawie analizy akt sprawy. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) w punkcie 2 sentencji postanowienia orzekł o zwrocie kosztów postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącej od organu kwotę 580 zł, na którą składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.