III SA/Wa 2896/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe Decyzją z [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania D. K. (dalej: "Skarżący") od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w oparciu o prawidłowo zgromadzony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej materiał dowodowy, prawidłowo wykazano, że zakwestionowane usługi nie zostały wykonane przez B. Sp. z o.o. oraz J. Sp. z o.o., zaś Skarżący nie przedstawił przeciwdowodów świadczących o ich rzeczywistym wykonaniu przez ww podmioty. Uprawnione jest zatem stanowisko organu pierwszej instancji, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty, faktury wystawione przez ww firmy, bowiem nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 516/13 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1. Czy art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE z 1977r. nr L 145, s. 1 ze zm.; dalej: Szósta dyrektywa) należy interpretować w ten sposób, że czynność, dokonywana w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ani podatnik, ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru, jest dostawą towarów? 2. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczony przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku, bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy ? W ocenie Sądu przyszłe rozstrzygnięcie TSUE, jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do dokonania prawidłowej wykładni przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W związku z powyższym uznać należy, że konsekwencją udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie stwierdzenie wadliwości bądź prawidłowości rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia