III SA/Wa 2896/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Staniszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz A. B. i Z. B. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. W. (dalej: Prezydent/organ pierwszej instancji) z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uchylającą w całości ostateczną decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. i ustalającą wysokość tego zobowiązania podatkowego w kwocie 18.705 zł. 1.2. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] organ pierwszej instancji ustalił A. i Z. B. (dalej: Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w W., przy ul. R. [...], w kwocie 9 848 zł. Do opodatkowania przyjęto grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3 027 m2 oraz budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 450 m2. 1.3. Po przeprowadzeniu postepowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], organ pierwszej instancji uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] i ustalił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r. w kwocie 18 705 zł. 1.4. Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), a także art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.). 1.5. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżących, że skoro rozbudowa budynku nie została zakończona przed 2007 r. i jego używanie rozpoczęto w lutym 2007 r., opodatkowana podatkiem od nieruchomości powinna być tylko część budynku faktycznie używana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. SKO podniosło, że wbrew twierdzeniom Skarżących, budowa budynku została zakończona w 2001 r., co wynika z projektu zamiennego i inwentaryzacji powykonawczej z 2001 r., zaś jego użytkowanie Skarżący rozpoczęli w 2000 r. Zdaniem organu odwoławczego, stosownie zatem do art. 6 ust. 2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w stosunku do całej powierzchni użytkowej budynku powstał od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym jego budowa została zakończona. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że jeżeli przedmiotowe grunty nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie można przyjąć, tak jak twierdzą Skarżący, że są na nich zlokalizowane drogi wewnętrzne podlegające wyłączeniu od opodatkowania. SKO podzieliło także stanowisko organu pierwszej instancji co do odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez Skarżących dowodów z przesłuchania wskazanych przez nich świadków jako nie mających znaczenia dla sprawy. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący złożyli skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości, umorzenie postępowania w zakresie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2006 r. w całości lub w części dotyczącej kwoty 9 848 zł oraz orzeczenie o zawieszeniu naliczania ewentualnych odsetek od zaległości podatkowych. 2.2. Skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 243 § 1 O.p. poprzez niewydanie postanowienia o wznowieniu postępowania przed wszczęciem kontroli podatkowej w dniach 11-24 czerwca 2010 r. na podstawie upoważnienia nr [...], - art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., - art. 7a ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego pominięcie w prowadzonej przez organ ewidencji podatku od nieruchomości, - art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez Skarżących. 2.3. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3.1. Skarga jest uzasadniona. 3.2. Na wstępie należy podkreślić, że sąd administracyjny zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, należy stwierdzić, iż doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Należy również podkreślić, że na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z powyższą zasadą Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonej decyzji. 3.3. Przenosząc wskazane powyżej kryteria oceny zaskarżonej decyzji na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż wydana w sprawie decyzja SKO narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga okazała się zasadna, choć z innych względów niż podniesione przez Stronę. 3.4. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. W., która uchylała w całości ostateczną decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. i ustalała wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 18.705 zł. 3.5. Odnosząc się do tego sporu wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w przepisach art. 121 i art. 122 O.p. obowiązek wskazywania i gromadzenia dowodów spoczywa na organie podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p. obliguje organ do przeprowadzenia dowodów z urzędu w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, z kolei przepis art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z poglądami orzecznictwa sądowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I FSK 188/05 oraz z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt FSK 2438/04) dla właściwiej realizacji zasady prawdy obiektywnej konieczne jest zarówno ustalenie okoliczności zgodnych ze stanem rzeczywistym, jak również prawidłowa ich kwalifikacja. Organ podatkowy jest zobligowany do podjęcia działań, które są niezbędne do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W przypadku zaniechania czynności o charakterze obligatoryjnym organ dopuszcza się uchybienia zasadzie prawdy materialnej. Przyjmuje się, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z określoną sprawą w celu odtworzenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zauważyć przy tym należy, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada dwuinstancyjności postępowania, która została podniesiona do rangi reguły konstytucyjnej. W myśl bowiem art. 78 Konstytucji RP, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określać może odrębna ustawa. Ordynacja podatkowa w art. 127 wskazuje, iż dla postępowania podatkowego przewidziane są dwie instancje. Oznacza to, iż strona postępowania niezadowolona z rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji może zwrócić się w odwołaniu do organu podatkowego drugiej instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o rozpatrzenie swojej sprawy. Odwołanie należy do grupy tzw. zwyczajnych środków zaskarżenia. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 779/12). Zważyć należy, że w postępowaniu odwoławczym ze względu na treść art. 235 O.p. w sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji W orzecznictwie i w doktrynie wskazuje się, że organy odwoławcze działają tak jak organy pierwszej instancji, czyli przeprowadzają postępowanie i wydają powtórnie decyzję w tej samej sprawie. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, dwuinstancyjność postępowania jest wyrazem prawa do obrony. Zasada ta znajduje szerokie rozwinięcie i konkretyzację w przepisach dotyczących odwołania od decyzji podatkowej. Oznacza to, że w wyniku złożenia odwołania sprawa podatkowa jest w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Stwarza to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Z powyższej konstatacji należy wyprowadzić wniosek, że ograniczenie się organu odwoławczego do stwierdzenia, że ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji są prawidłowe, narusza zasadę dwuinstancyjności. Ten sposób procedowania pozbawia podatnika ukształtowanych przepisami prawa procesowego gwarancji ochrony jego interesu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2001 r., sygn. akt III SA 1602/00). Na organie odwoławczym ciąży zatem obowiązek ponownego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć: uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., odmówić dowodowi wiarygodności, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Dlatego też organ podatkowy obowiązany jest, zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., dokładnie przeanalizować każdy zgromadzony dowód, a w przypadku niekompletności materiału dowodowego zgromadzić ten materiał zgodnie z art. 122 O.p. Podnieść przy tym należy, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w tezach uzasadnienia decyzji. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wyjaśnienie przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy winno znaleźć się w szczególności w uzasadnieniu decyzji. Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasad zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Postępowanie podatkowe powinno być bowiem prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. 3.6. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w świetle dokumentów przesłanych Sądowi jako akta sprawy, organ odwoławczy nie dysponował w toku postępowania materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z nadesłanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że SKO wraz z odwołaniem Strony otrzymało od organu pierwszej instancji jedynie pismo Prezydenta m. W. z dnia 10 listopada 2011 r. zawierające stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie oraz akta dotyczące odwołania, na które składały się (zgodnie ze spisem akt umieszczonym na obwolucie teczki): 1. odwołanie z dnia 13 października 2011 r. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia 23 września 2011 r. nr [...]; dwa egzemplarze wraz z kopertą (oryginały) – karty akt 326-308, 2. decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] wraz ze zwrotnym poświadczeniem odbioru (oryginały) – karty akt 307-298. W nadesłanych aktach znajduję się ponadto skarżona decyzja i skarga Strony, brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który wskazywałby na to, że SKO wzywało organ pierwszej instancji do przedłożenia pozostałych akt administracyjnych, w których znajdował się cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, blisko 300 kart (co wynika z przywołanej numeracji odnoszącej się do decyzji organu pierwszej instancji - karty 298-307). Nieposiadanie przez SKO akt zgromadzonych przez organ pierwszej instancji przełożyło się również na wadliwe uzasadnienie skarżonej decyzji, która nie zawiera opisu stanu faktycznego oraz wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione. Brak jest również wskazania konkretnych dowodów, w oparciu o które organ dokonał ustaleń w sprawie. Organ odwoławczy nie dokonał tym samym ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ani nie zbadał czy ten materiał dowodowy jest kompletny. SKO nie odniosło się do zarzutów Strony wskazujących na brak postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego skarżoną decyzją, co jest zrozumiałe w świetle niedysponowania przez organ odwoławczy aktami sprawy. 3.7. Jak już wskazano powyżej, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, orzecznicze kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, gdyż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, w której decyzję wydał organ pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności zarzutów stawianych orzeczeniu organu pierwszej instancji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 2004/09). 3.8. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu wyłącznie o decyzję organu pierwszej instancji i odwołanie złożone przez Stronę czyli bez akt administracyjnych, które pozwalają na kontrolę prawidłowości ustalonego przez Prezydenta stanu faktycznego w sprawie. Brak jakichkolwiek dowodów w postaci akt sprawy administracyjnej, niezbędnych do prawidłowego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości, stanowi istotne uchybienie w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, skutkujące naruszeniem art. 122 O.p., ustanawiającego zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także art. 187 § 1 O.p., służącego realizacji tej zasady. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, czy było przeprowadzone przez organ odwoławczy ponowne postępowanie wyjaśniające, czy ustalano stan faktyczny sprawy w kontekście złożonego odwołania. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy - wbrew zasadzie wyrażonej w art. 127 O.p. nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie. Reasumując, w niniejszej sprawie nie został zebrany wystarczający (wyczerpujący) materiał dowodowy. Tym samym w postępowaniu podatkowym dopuszczono się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada przepisom art. 210 § 4 O.p. i godzi w zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasadę przekonywania (art. 124 O.p.). Naruszenie powyższych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że skutkowało brakiem jakichkolwiek rzeczywistych ustaleń w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania. 3.9. W świetle powyższego, stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, w tym przepisy: art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy ponownie nie rozpoznał i nie rozstrzygnął sprawy, w której decyzję wydał organ pierwszej instancji, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, nie zapoznał się także z materiałem dowodowym niezbędnym do wydania decyzji a w konsekwencji nie mógł też dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 210 § 4 O.p. Z uwagi na wskazane powyżej uchybienia proceduralne Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem byłoby to przedwczesne. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji. Przede wszystkim organ powinien przeprowadzić pełne postępowanie podatkowe w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w oparciu o zgromadzony materiał. 3.10. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdziwszy, że opisane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. 3.11. Podstawą prawną dla rozstrzygania o kosztach postępowania sądowego była treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 697 zł składały się: wpis od skargi w wysokości 200 zł., koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł. ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i uiszczona opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.