III SA/Wa 2899/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do lutego 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka"), pismem z dnia 30 października 2013 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do lutego 2010 r. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 31 października 2013 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącej, wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wstrzymanie bieżącego finansowania realizacji kilku kontraktów dla znaczących na rynku usług budowlanych zleceniodawców, dla realizacji których Skarżąca musi na bieżąco zakupić materiały do wbudowania, opłacić pracowników, pracę sprzętu oraz ponosić inne wydatki w tym podatki i składki ZUS, a zapłata wynagrodzenia nastąpi dopiero po wykonaniu i odebraniu robót. Powyższe przyczynić się może do obniżenia konkurencyjności i utraty stałych klientów, utraty płynności finansowej, postawienia kredytów i leasingu sprzętu w stan natychmiastowej wymagalności. Spółka podniosła, iż konieczność uiszczenia tak znacznej kwoty w panującym obecnie kryzysie gospodarczym oraz recesji w budownictwie, pociągnie za sobą dotkliwe skutki ekonomiczne, w tym i w zakresie płatności podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług poprzez ich zmniejszenie, które w konsekwencji mogą mieć niekorzystny wpływ na dalsze funkcjonowanie Spółki, nie wyłączając redukcji zatrudnienia lub całkowitą utratę miejsc pracy, a w konsekwencji upadłość. Skarżąca wskazała, że w okresie jesienno-zimowym zakres robót szczelinowych wykonywanych na powietrzu znacznie spada, a przy temperaturze poniżej 10 o C całkowicie zamiera, co powoduje, że w okresie tym Spółka walczy o przetrwanie. Sytuację Spółki pogarsza również fakt niezapłacenia należnego jej wynagrodzenia za już wykonane roboty z powodu upadłości dłużników lub ich niewypłacalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej: "ppsa", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się na swoją trudną sytuację finansową, spowodowaną m. in. kryzysem gospodarczym, okresem jesienno – zimowym, w którym ilość zleceń Skarżącej znacznie spada, ponadto wskazała, że uiszczenie w chwili obecnej kwoty zaległości podatkowej może spowodować redukcję zatrudnienia lub nawet upadłość Spółki. Skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.