III SA/Wa 2916/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Staniszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 18 kwietnia 2011 r. Skarżąca, Spółka pod firmą S. Sp. z o.o. zwróciła się o Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.) z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego przedstawiając następujący stan faktyczny : Skarżąca prowadzi działalność w zakresie pośredniczenia pomiędzy bankami, instytucjami finansowymi (zwani dalej "Bankami"), bądź pośrednikami finansowymi (zwani dalej "Pośrednikami") oraz podmiotami zainteresowanymi nabyciem usług finansowych (zwani dalej "Klientami"), polegającą na pozyskiwaniu klientów dla Banków lub Pośredników na sprzedawane przez nich produkty finansowe, w szczególności kredyty i pożyczki hipoteczne, kredyty i pożyczki gotówkowe, kredyty i pożyczki konsumpcyjne, itp. ("Produkty"). Usługi Spółki świadczone na rzecz Banków polegają na pozyskiwaniu klientów, poprzez: umożliwienie im wypełniania Formularzy (tj. zgłoszenie osoby zainteresowanej określonym Produktem, stanowiące podstawę do rozpoczęcia procedury zawarcia umowy pomiędzy bankiem i osobą zainteresowaną), lub Wniosków o konkretny Produkt publikowanie informacji dotyczących oferowanych Produktów, w celu zainteresowania Klientów oferowanymi Produktami prowadzenie innych działań marketingowych mających na celu pozyskanie klientów dla banków. Powyższe usługi są świadczone w dwóch formach, z tym że w obu wypadkach celem świadczonej usługi jest pozyskanie Klienta na produkty Banku lub Pośrednika. W zależności od formy współpracy Skarżąca jest wynagradzana za końcowy efekt w postaci zawarcia umowy na Produkt finansowy, lub za poszczególne etapy procesu zdobywania klienta (zainteresowanie ofertą, przekazanie danych lub wniosku o zawarcie umowy, oraz samo zawarcie umowy. W Modelu Fastbanking Skarżąca świadczy na rzecz Banków i Pośredników opisane wyżej usługi polegające na pośredniczeniu pomiędzy Klientem i Bankiem lub Pośrednikiem w zawarciu przez te strony umowy kredytu lub pożyczki. Z tytułu świadczonych usług otrzymuje wynagrodzenie za efekt podejmowanych działań w postaci sprzedanych przez banki Produktów na rzecz klientów przez nią pozyskanych. Wynagrodzenie jest ustalane prowizyjnie w wysokości zależnej od ilości i wartości Produktów (np. wartość wypłaconych w danym okresie kredytów) sprzedanych na rzecz klientów pozyskanych przez Spółkę lub kwotowo, z uwzględnieniem konkretnego Produktu lub jego wartości. W przypadku Modelu Afiliacyjnego, Skarżąca świadczy na rzecz Banków i Pośredników opisane wyżej usługi polegające na pozyskaniu Klientów na usługi Banku lub Pośrednika, poprzez pośredniczenie pomiędzy stronami w poznaniu wzajemnych oczekiwań i warunków, pozyskaniu danych potencjalnych Klientów zainteresowanych oferowanymi Produktami a także doprowadzenie do zawarcia umowy. Z tytułu świadczonych usług Spółka otrzymuje wynagrodzenie skalkulowane z uwzględnieniem osiąganych efektów podejmowanych działań w postaci: aktywności użytkownika, polegającej na jego zainteresowaniu prezentowaną ofertą (wejście na stronę www. z ofertą, przekierowanie na stronę Banku, itp.), które jest określane kwotowo; pozyskanie danych Klienta zainteresowanych konkretnym Produktem bądź grupą Produktów i przekazanie ich Bankowi, bądź doprowadzenie do wypełnienia przez Klienta Wniosku o konkretny Produkt finansowy, które jest określane kwotowo; - sprzedaż przez Banki Produktów na rzecz klientów pozyskanych przez Spółkę, które jest określane procentowo lub kwotowo W tak zakreślonym stanie faktycznym Skarżąca zadała następujące pytania : Czy z tytułu świadczonych przez siebie w Modelu Fastbanking usług na rzecz Banków Spółka korzysta ze zwolnienia od podatku VAT? Czy z tytułu świadczonych przez siebie w Modelu Fastbanking usług na rzecz Pośredników Spółka korzysta ze zwolnienia od podatku VAT? Czy z tytułu świadczonych przez siebie w Modelu Afiliacyjnym usług na rzecz Banków Spółka korzysta ze zwolnienia od podatku VAT? Czy z tytułu świadczonych przez siebie w Modelu Afiliacyjnym usług na rzecz Pośredników Spółka korzysta ze zwolnienia od podatku VAT? Przedstawiając własne stanowisko Skarżąca wskazała, że w jej ocenie, odpowiedź na postawione wyżej pytania winna być twierdząca. Powołała się na treść art. 5a oraz 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dlaej ustawą o VAT. Wskazała, że przepisy praw a nie regulują pojęcia “pośrednictwo" a zatem ustalając zakres znaczeniowy pojęcia "pośrednictwa" należy odwołać się do języka potocznego. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN "pośrednictwo" oznacza 1. działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, 2 kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy (cyt. za http //sjp.pwn. pl/szukaj/po%C5%9Brednictwo). Wskazała, że dla uznania, że mamy do czynienia z usługami pośrednictwa podmiot, dla którego usługi te są świadczone, co oznacza, że nawet gdy podmiot, będący pośrednikiem, skontaktuje się z kolejnym pośrednikiem, który będzie się kontaktował potencjalną stroną umowy, usługi będą objęte pojęciem pośrednictwa. Wskazała również, że sam sposób kształtowania wynagrodzenia za świadczone usługi, czy to w postaci przyznawania wynagrodzenia wyłącznie za zawarcie umowy kredytowej lub pożyczki (kwotowo lub procentowo) czy też przyznawania go za poszczególne przejawy zainteresowani Klient, zgodnie z przedstawioną przez Skarżącą definicją pośrednictwa oraz treścią art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT nie powinny wpływać na uznanie usług za usługi pośrednictwa. Wobec powyższego, mając na uwadze, iż celem działania Skarżącej jest pozyskanie klientów na Produkty i doprowadzenie do zawarcia umów pomiędzy Klientami i Bankami, w tym z udziałem Pośredników, są to zwolnione od podatku VAT zgodnie z przepisem art. 43 ust 1 pkt 38 ustawy o VAT usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów i pożyczek. Interpretacją indywidualną z [...] czerwca 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia usług świadczonych na rzecz Banków oraz pośredników w modelu Fastbanking oraz za nieprawidłowe w zakresie prawa do korzystania ze zwolnienia usług świadczonych na rzecz banków oraz Pośredników w modelu Afiliacyjnym. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, 8 ust. 1, 41 ust. 1 i 146a pkt 1 ustawy o VAT. Wskazał, że możliwość zwolnienia określonych usług z podatku VAT została przewidziana m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT oraz w art. 43 ust. 13 tejże ustawy, dotyczącym usług pośrednictwa. Następnie Minister Finansów wskazał, że zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN przez pośrednictwo rozumie się "działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron; kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy". W konsekwencji pośrednictwo obejmuje czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie w imieniu oznacza działanie z czyjegoś upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra. Organ odwołał się również do wyroku w sprawie sygn. C-453/05, w którym TSUE stwierdził, że "pośrednictwo" stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową. W uzasadnieniu interpretacji przywołane zostały również tez wyroku TSUE wydanego w sprawie C 235/00 w którym wskazani, że nie stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji drugiej stronie, oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, będące przedmiotem umowy. Minister Finansów wskazał następnie, że z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, iż Skarżąca prowadzi działalność pośredniczenia pomiędzy bankami, instytucjami finansowymi (Banki) bądź pośrednikami finansowymi (Pośrednicy) oraz podmiotami zainteresowanymi nabyciem usług finansowych, polegającą na pozyskiwaniu klientów dla Banków lub Pośredników na sprzedawane przez nich produkty finansowe, w szczególności kredyty i pożyczki hipoteczne, kredyty i pożyczki gotówkowe, kredyty i pożyczki konsumpcyjne itp. (Produkty). Usługi Skarżącej świadczone na rzecz Banków polegają na pozyskiwaniu klientów poprzez : umożliwienie wypełniania Formularzy (zgłoszenia osoby zainteresowanej określonym Produktem) lub Wniosków o konkretny Produkt , publikację informacji dotyczących oferowanych Produktów w celu zainteresowania klientów, prowadzenie innych działań marketingowych mających na celu pozyskanie klientów dla banku. Powyższe usługi są świadczone w dwóch formach : W modelu Model Fastbanking – Skarżąca świadczy na rzecz Banków i Pośredników usługi polegające na pozyskiwaniu klientów na produkty finansowe i jest wynagradzany za efekt podejmowanych działań w postaci sprzedanych przez banki Produktów na rzecz klientów pozyskanych przez Skarżącą. Wynagrodzenie ustalane jest prowizyjnie w wysokości zależnej od ilości i wartości sprzedanych Produktów lub kwotowo, z uwzględnieniem konkretnego Produktu lub jego wartości. Wynagrodzenie nie jest należne lub podlega zwrotowi (gdy zostało wypłacone) w przypadku zerwanych przez klientów umów lub gdy klient złożył w okresie wcześniejszym wniosek o zawarcie umowy o dany Produkt za pośrednictwem innego partnera banku lub w banku, na poczcie lub agencji pocztowej. W Modelu Afiliacyjnym – Skarżąca świadczy na rzecz Banków i Pośredników usługi polegające na pozyskaniu klientów poprzez pośredniczenie pomiędzy stronami w poznaniu wzajemnych oczekiwań i warunków, pozyskaniu danych potencjalnych klientów a także doprowadzenie do zawarcia umowy. Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie za efekty podejmowanych działań w postaci : - aktywności użytkownika, polegającej na jego zainteresowaniu prezentowaną ofertą (wejście na stronę www z ofertą, przekierowanie na stronę Banku) - wynagrodzenie kwotowe; - pozyskanie danych klientów zainteresowanych konkretnym Produktem bądź grupą Produktów 1. przekazanie ich do Banku, bądź doprowadzenie do wypełnienia przez klienta wniosku o konkretny Produkt finansowy - wynagrodzenie kwotowe; - sprzedaż przez Banki Produktów na rzecz klientów pozyskanych przez Skarżącą - wynagrodzenie procentowe lub kwotowe. Organ wskazał następnie, że w Modelu Fastbanking Skarżąca jest wynagradzana za efekt podejmowanych działań w postaci sprzedanych przez banki Produktów na rzecz pozyskanych przez nią klientów. Wynagrodzenie ustalane jest prowizyjnie w wysokości zależnej od ilości i wartości sprzedanych Produktów lub kwotowo, z uwzględnieniem konkretnego Produktu lub jego wartości. Wynagrodzenie nie jest należne lub podlega zwrotowi (gdy zostało wypłacone) w przypadku zerwanych przez klientów umów lub gdy klient złożył w okresie wcześniejszym wniosek o zawarcie umowy o dany Produkt za pośrednictwem innego partnera banku lub w banku, na poczcie lub agencji pocztowej. W modelu afiliacyjnym Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie za efekty podejmowanych działań. Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa, jak również przedstawione we wniosku okoliczności sprawy organ stwierdził, że usługi świadczone w Modelu Fastbanking stanowią kompleksowe usługi pośrednictwa w świadczeniu usług w zakresie udzielania pożyczek pieniężnych lub kredytów. Efektem działań podejmowanych przez Skarżącą jest zawarcie umowy pożyczki lub kredytu, a usługi Wnioskodawcy nie mają wyłącznie charakteru wykonywania czynności faktycznych związanych z umową. Skarżąca świadczy na rzecz banków i Pośredników usługi polegające na skontaktowaniu stron umowy kredytu lub pożyczki i jest wynagradzany (prowizyjnie lub kwotowo) za efekty podejmowanych działań w postaci sprzedanych przez Banki Produktów. Wynagrodzenie nie jest należne w przypadku braku pozyskania klientów na Produkty lub odstąpienia klienta od umowy. W konsekwencji, Skarżąca ma prawo zastosowania zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy dla usług świadczonych na rzecz Banków oraz Pośredników w modelu Fastbanking. W drugiej z przedstawionych form współpracy (Modelu Afiliacyjnym) Skarżąca pośredniczy pomiędzy stronami w poznaniu wzajemnych oczekiwań i warunków oraz pozyskaniu potencjalnych klientów zainteresowanych oferowanymi Produktami. W sytuacji, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji drugiej stronie, czy przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, podwykonawca zajmuje tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy. Działalność polegająca na : prezentowaniu informacji dot. oferowanych Produktów i możliwości zawarcia umowy dotyczącej ich nabycia czy np. udostępnianiu informacji o klientach bankom - nie posiada cech usługi pośrednictwa. Aby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest aby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z niżej wymienionych czynności: ° wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, ° uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, ° prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji, ° nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Powyższe oczywiście nie oznacza, iż pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności jednakże, aby czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest aby wywoływały lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji, innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności odnalazł odzwierciedlenie w zawartej umowie pomiędzy stronami. W przedstawionym modelu Skarżąca otrzymuje wynagrodzenie za poszczególne przejawy zainteresowania klienta np. zapoznanie się klienta z ofertą, przekazywanie danych zainteresowanych ofertą klientów w celu udostępniania ich Bankowi, wypełnienia wniosku dot. konkretnego Produktu lub grupy Produktów itp. Działalność taka ma charakter działalności marketingowej, nie posiada zaś cech usługi pośrednictwa finansowego. Skarżącą na rzecz Banków oraz Pośredników w modelu Afiliacyjnym nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na powyższe wezwanie organ wyjaśnił, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska. W skardze na powyższą interpretację Skarżąca zarzuciła naruszeni przepisu art. 14c § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji na podstawie innego stanu faktycznego, niż przedstawiony we wniosku; przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez działanie wbrew obowiązującym przepisom, a tym samym nie mogące budzić zaufania do organów podatkowych; przepisu art. 43 ust. 1 pkt 38, art. 43 ust. 13 i 14 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż nieodpłatne przekazanie towarów - niestanowiących prezentów o małej wartości i próbek - na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem o towarów i usług. Z uwagi na opisane wyżej naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według nom przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca wskazała, że organ wadliwie przyjął, że stan faktyczny przyjęty przez organ zakłada przyjmowanie przez Spółkę wynagrodzenia za poszczególnie osiągane efekty (odrębne wynagrodzenie za poszczególne aktywności) nie zaś jednego, łącznego wynagrodzenia za usługi pośredniczenia w pozyskiwaniu klientów, jak wskazano we wniosku, co stanowiło w ocenie Skarżącej naruszenie art. 14c par. 1 O.p., gdyż w wydanej interpretacji nie zawarto oceny stanowiska Skarżącej na podstawie przedstawionego przez nią stanu faktycznego (zawarto ocenę tego stanowiska na tle całkowicie różnego stanu faktycznego). Uzasadniając zarzuty naruszenia praw materialnego Skarżąca podtrzymała w całości stanowisko wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutu wydania interpretacji na podstawie innego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku organ wyjaśnił, że dokonał kwalifikacji usług świadczonych w obu opisanych modelach ze względu na charakter podejmowanych czynności nie zaś ze względu na sposób kalkulacji wynagrodzenia za te czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania. Jednocześnie, wobec naruszeni przepisów postępowania nie było możliwe ustosunkowanie przez Sąd rozpoznający sprawę się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zaskarżony akt wydany został stosownie do treści rozdziału 1a działu I ordynacji podatkowej. Z przepisów zawartych w tymże rozdziale wynika uprawnienie dla Ministra Finansów do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14c § 1 ww. ustawy stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zdaniem Sądu podstawowym warunkiem uznania interpretacji indywidualnej za prawidłową jest stwierdzenie, że wyrażone w niej stanowisko organu zajęte zostało na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko bowiem wtedy, gdy zgodność taka istnieje, interpretacja indywidualna może spełnić przypisaną jej funkcję informacyjną i ochronną, tj. dostarczy wnioskodawcy informacji przydanych w określonej sytuacji i w takiej właśnie sytuacji uchroni go przed negatywnymi skutkami zastosowania się do interpretacji organu. Nie ulega wątpliwości, że konsekwencje rozbieżności między stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku i rzeczywistością obciążają wnioskodawcę. Z drugiej jednak strony wnioskodawca, który we wniosku przedstawił określone okoliczności faktyczne ma prawo oczekiwać, że udzielona mu interpretacja będzie okoliczności te uwzględniała i to na ich tle organ wyrazi swój pogląd, o ile nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Sąd ocenia zgodność stanowiska organu z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Warunkiem prawidłowości interpretacji jest zatem przystawanie stanu faktycznego opisanego we wniosku do elementów stanu faktycznego wyznaczającego przepisy prawa będące przedmiotem interpretacji. Tego wymogu przedmiotowa interpretacja nie spełnia, jednak w ocenie Sądu jest to wynikiem wadliwego przedstawienia stanu faktycznego przez Skarżącą. We wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca wskazała, że świadczy na rzecz Banów i Pośredników usługi polegające na na pozyskiwaniu klientów, poprzez: umożliwienie im wypełniania Formularzy (tj. zgłoszenie osoby zainteresowanej określonym Produktem, stanowiące podstawę do rozpoczęcia procedury zawarcia umowy pomiędzy bankiem i osobą zainteresowaną), lub Wniosków o konkretny Produkt publikowanie informacji dotyczących oferowanych Produktów, w celu zainteresowania Klientów oferowanymi Produktami prowadzenie innych działań marketingowych mających na celu pozyskanie klientów dla banków. Skarżąca wyjaśniła, że usługi te świadczone są w dwóch formach (Model Fastbanking i Model Afiliacyjny), których celem jest pozyskanie klienta i w zależności od formy współpracy wynagradzana jest za końcowy efekt w postaci zawarcia umowy lub za poszczególne etapy procesu zdobywania klienta, a następnie wskazała za jakie czynności klienta lub własne jest wynagradzana w modelu afiliacyjnym (str. 3 interpretacji),. Podkreślić tutaj należy, że czynności te są inne niż czynności opisane w odniesieniu do Modelu Fastbanking, w stosunku do którego wskazano ogólnie, że w jego przypadku świadczone są wymienione wyżej usługi. Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji uznał, że usługi świadczone w modelu Fastbanking podlegają zwolnieniu z podatku VAT, gdyż stanowią usługi polegające na skontaktowaniu stron umowy pożyczki lub kredytu, usługi świadczone przez Skarżącą w ramach Modelu Afiliacyjnego uznane zostały za nie podlegające zwolnieniu, jako stanowiące element usługi finansowej, polegającej na udzielaniu kredytów, jednak nie mogące zostać uznane za niezbędne dla osiągnięcia celu, dla jakiego zostały podjęte. Powyższe stanowisko Ministra Finansów jest nie uwzględnia więc, że w pierwszej części stanu faktycznego Skarżąca wskazała, że w ramach obu Modeli świadczy te same usługi. Skoro w pierwszej części stanu faktycznego Skarżąca wskazała, że w ramach obu Modeli współpracy świadczone są te same usługi a różnica polega jedynie na sposobie ustalenia wynagrodzenia, wówczas stanowisko zajęte przez Ministra Finansów oznacza, że o kwalifikacji danej usługi dla potrzeb podatku od towarów i usług decyduje sposób ustalenia wynagrodzenia. Tymczasem, przedstawiając stanowisko prawne w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów nie odwoływał się do sposobu ustalenia wynagrodzenia, ale do czynności wykonywanych przez Skarżącą w ramach obu modeli przyjmując, że w ramach Modelu Afiliacyjnego Skarżąca pośredniczy pomiędzy stronami w poznaniu wzajemnych oczekiwań i warunków oraz pozyskaniu potencjalnych klientów zainteresowanych oferowanymi. Przyjęcie powyższego założenia przez Ministra Finansów było następstwem opisania przez Skarżącą za jakie czynności otrzymuje wynagrodzenie w Modelu Afiliacyjnym, a jak już wyżej wskazano, czynności te były inne niż opisane ogólnie usługi świadczone w ramach Modelu Fastbanking i nie pokrywały się w pełni z wyliczeniem usług świadczonych przez Skarżącą, przedstawionym we wstępnej części stanu faktycznego (str. 2 interpretacji i akapit pierwszy strony 3 wniosku o udzielenie interpretacji ). Jak już wyżej wskazano, postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym w toku którego organ nie ustala stanu faktycznego, a jedynie ocenia stanowisko wnioskodawcy w zakresie zastosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. W przypadku, w którym stan faktyczny nie został wskazany dostatecznie precyzyjnie, organ wydający interpretacji winien stosownie do postanowień art. 169 § 1 O.p., mającego zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych mocą art. art. 14h tej ustawy, wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, zaś zaniechanie wezwania Skarżącej do sprecyzowania stanu faktycznego skutkowało wydaniem wewnętrznie sprzecznej interpretacji. Z uwagi na powyższe Minister Finansów ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji, po uprzednim wezwaniu jej w trybie art. 169 § 1 O.p., w zw. z art. 14h O.p. do sprecyzowania jakie konkretnie usługi świadczy na rzecz swoich kontrahentów w ramach każdego z Modeli, tak by możliwe było udzielenie interpretacji. Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. Zakres, w jakim uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31 poz. 153 ze zm.), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 200 złotych oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240 złotych i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.