III SA/Wa 2917/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Skarżący – M. K. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymanej w mocy przez ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wadliwość decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. jak i ww. decyzji Organu I Instancji. W ocenie Skarżącego wszczęcie egzekucji administracyjnej może doprowadzić do zajęcia i zlicytowania całego majątku Skarżącego, doprowadzając nie tylko do likwidacji działalności gospodarczej M. K., lecz również do pozbawienia go niezbędnych środków do życia. Powyższe skutki będą przy tym niemożliwe do odwrócenia w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględni skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, okoliczności, na którą powołuje się Skarżący, a mianowicie zagrożenie, że na skutek dalszej egzekucji dojdzie do likwidacji działalności gospodarczej Skarżącego oraz do pozbawienia go niezbędnych środków do życia nie zostały dowodowo wykazane. Wykazanie takich okoliczności mogłoby polegać na uprawdopodobnieniu, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tych zobowiązań lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tych kwot, w sytuacji gdyby w wyniku kontroli sądowej okazało się, iż decyzje podatkowe ustalające ich wysokość były wadliwe. Sąd zauważa, iż w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy Skarżący złożył do akt sprawy na formularzu PPF oświadczenie, iż nie posiada żadnego majątku. Z przedłożonych przez Skarżącego informacji wynika ponadto, iż prowadzona działalność gospodarcza Skarżący nie przynosiła przychodów, a generowała straty. Skarżący był zatem zmuszony zawieść jej prowadzenie. Obecnie Skarżący nie uzyskuje dochodów i jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżący zamieszkuje z matką, która uzyskuje około 1.000 zł zasiłku przedemerytalnego. Skarżący na utrzymanie pożycza pieniądze od rodziny i przyjaciół. Ponadto jak wynika z przedstawionej dokumentacji w stosunku do Skarżącego prowadzona jest egzekucja na kwotę główną [...] zł. Skarżący otrzymał również wezwanie do zapłaty na kwotę [...] zł z tytułu niespłacanego kredytu. Zdaniem Sądu Skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji we wskazywanej we wniosku o wstrzymanie wykonania formie, czy też, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. W niniejszej sprawie jak wynika z oświadczeń Skarżącego nie posiada on żadnego majątku, ani źródła dochodów. Jest zarejestrowany jak osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W związku z tym egzekwowanie zaległości podatkowych nie jest wykonalne. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że prowadzenie egzekucji może pozbawić Skarżącego środków do życia. Obowiązujące przepisy prawne wprowadzają szereg ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń z egzekwowanych świadczeń właśnie po to, żeby do takiej sytuacji nie dopuścić. Tytułem przykładu można wskazać przepisy art. 139 - 141 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) lub art. 87 - 90 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), które wyznaczają maksymalne progi potrąceń egzekucyjnych (z renty co do zasady jest to 25% świadczenia, z wynagrodzenia za pracę co do zasady jest to połowa świadczenia). Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in.. Tym samym brak podstaw do uznania, że skutki wykonania decyzji, o której wstrzymanie wnosi Skarżący, będą trudne do odwrócenia lub że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku okoliczności nie wypełniają, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.