III SA/Wa 2928/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty podatku do zapłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji Skarżąca – G. K., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty podatku do zapłaty oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2010 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że wykonanie decyzji może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków i jednocześnie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Z uwagi na wysokość zaległości wykazanej w decyzji jej wyegzekwowanie może uniemożliwić Skarżącej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej (np. przez utratę składników majątku niezbędnych do prowadzenia działalności i utratę kontrahentów), efektywne zarobkowanie, a w tym m.in. pozyskanie środków na bieżące potrzeby. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji może doprowadzić do tego, iż popadnie w niedostatek, co nawet przy pozytywnym zakończeniu postępowania może uniemożliwić jej zarobkowanie – odbudowanie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r. w, GZ 138/04, niepubl.). Sąd zauważa, iż możliwość wyegzekwowania zaległości podatkowych może spowodować wystąpienie dolegliwości w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Sąd, podsumowując stwierdza, że Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny, że w sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkuje brakiem podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem Skarżącej. Sąd, mając na uwadze powyższe ustalenia, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.