III SA/Wa 294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2009 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżący – P. Z. - pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2009 r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Uzasadniając wniosek Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w majątku Skarżącego. Wykonanie zaskarżonej decyzji w ocenie Skarżącego wpłynie na utratę przez Skarżącego płynności finansowej, bowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie rachunku bankowego mogłoby doprowadzić do pozbawienia jedynego źródła utrzymania. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Skarżący przedłożył oświadczenie Skarżącego o sytuacji finansowej, zaświadczenie o zarobkach za miesiąc sierpień 2015 roku oraz PIT -11 za 2014 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywujący, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Skarżący ma więc obowiązek uprawdopodobnienia występowania, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Kierując się zatem przedstawionym stanowiskiem Skarżącego należy stwierdzić, iż nie uzasadnił on należycie spełnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi. Z załączonych do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dokumentów wynika, że Skarżący uzyskuje miesięczny dochód ze stosunku pracy w wysokości 20700 zł. Dochód ten w zestawieniu z określonym zobowiązaniem podatkowym (9460 zł) również nie uzasadnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji nie narazi Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Odnosząc się z kolei do argumentacji Skarżącego, że zaskarżona decyzja organu wydana została z rażącym naruszeniem prawa narusza prawo wyjaśnić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podsumowując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, że w sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkuje brakiem podstaw do wydania orzeczenia zgodnie z żądaniem Skarżącego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.