III SA/Wa 2940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr: [...], [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 6.217 zł (słownie: sześć tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dwiema decyzjami z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] oraz Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], określające Skarżącej – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanymi w decyzjach zgłoszeniami celnymi. Powodem wydania ww. decyzji było obniżenie wartości celnej importowanych towarów, skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji jego określeniem w wysokości niższej niż zadeklarowana w zgłoszeniach celnych. Spór stron dotyczył m.in. kwestii, czy dopuszczalne jest w każdym czasie orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę. Zdaniem organów podatkowych, taka sytuacja była możliwa. Skoro bowiem zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty, nie mogło wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Organ wywiódł, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, Organ odwoławczy może jednak wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Z poglądem tym nie zgodziła się Skarżąca, która złożyła skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej. Zarzuciła im naruszenie: art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie wadliwej decyzji prawnej; art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie przez organy podatkowe obu instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie oraz utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego; art. 208 w związku z art. 70 Ordynacji podatkowej przez niezastosowanie się do jego treści; art. 229 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenia tego organowi pierwszej instancji; art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w której organ nieprawidłowo określił kwotę należności z tytułu podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3126/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż okolicznością istotną w sprawie jest to, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów wygasło na skutek jego zapłaty przez stronę. To zaś w ocenie Sądu sprawiło, iż zobowiązanie podatkowe, które już raz wygasło wskutek zapłaty podatku, nie może wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Sąd stwierdził, że nic nie stoi na przeszkodzie aby organ wydał jedną z decyzji oznaczonych w art.233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej ( w tym również aby uchylił decyzję organu I instancji i określił podatek w prawidłowej kwocie). Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt I FSK 1247/09 uwzględniając skargę kasacyjną uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i sprawę przekazał mu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż po upływie okresu przedawnienia, wbrew interesowi prawnemu podatnika, organ nie może "na jego korzyść" kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego, określając je w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bowiem bezprzedmiotowością postępowania. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na dzień 21 stycznia 2011r. Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] oraz [...], wydanymi na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm., dalej jako "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Skarżącej. Powyższe decyzje doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniach 6 i 12 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzje z dnia [...] listopada 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał istnieć przedmiot skargi, jakim były decyzje z dnia [...] września 2008 r. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.