III SA/Wa 2944/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od listopada 2013 r. do maja 2014 r. r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika Oddala skargę Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] dokonał zabezpieczenia na majątku P. K. (dalej "Skarżąca" lub "Strona") prowadzącej działalność pod firmą P. (działającą do 1 stycznia 2015 r. pod nazwą P.W. [...]) zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2013 r. do maja 2014 r. w przybliżonej kwocie 1.874.415, 00 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 315.351, 00 zł. Skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji naruszenie art. 33 § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") poprzez: określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego; błędne uznanie, że w przypadku Skarżącej zachodzi "uzasadniona obawa", iż zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane w sytuacji gdy Skarżąca wciąż prowadzi działalność gospodarczą, oraz co do zasady na bieżąco reguluje ciążące na niej zobowiązania publicznoprawne. Zdaniem Skarżącej w sytuacji, gdy podatnik prowadzi dochodową działalność gospodarczą i reguluje ciążące na nim wymagalne zobowiązania publicznoprawne, nie można mówić o uzasadnionej obawie, że zobowiązania te nie zostaną wykonane. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji DIS wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy wobec Skarżącej zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego oraz zasadność dokonania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. zabezpieczenia na majątku Skarżącej przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2013 r. do maja 2014 r. wraz z kwotą należnych odsetek za zwłokę, naliczonych od tych zobowiązań na dzień wydania przedmiotowej decyzji. DIS wskazał, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług w okresie od listopada 2013 r. do lipca 2014 r. przez Skarżąca, stwierdzono nieprawidłowości w postaci ujmowania w rejestrach prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług a następnie wykazywanie w deklaracjach VAT-7 nabycia oleju napędowego od podmiotów wystawiających fikcyjne faktury. Na podstawie przedmiotowych faktur, organy ścigania zidentyfikowały zorganizowaną grupę, która legalizowała obrót paliwem niewiadomego pochodzenia. W toku prowadzonych postępowań kontrolnych ustalono, że Skarżąca ujęła w swoich ewidencjach podatkowych za miesiące od lutego 2013 do maja 2014 r. - 259 faktur VAT wystawionych na jej rzecz przez B. Sp. z o.o. na łączną wartość netto 14.594.668, 82 zł. Na podstawie tych faktur Strona dokonała obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony na łączną kwotę 3.356.773, 90 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec B. Sp. z o.o. z siedzibą w "wirtualnym biurze" przy ul. [...] w W. uzyskano dowody potwierdzające, iż B. Sp. z o.o. wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT na sprzedaż oleju napędowego dla co najmniej trzech (poza Skarżącą) podmiotów gospodarczych, wobec których organy kontroli skarbowej prowadzą postępowania kontrolne. Z informacji uzyskanych od organów ścigania wynika, że w okresie od stycznia 2011 r. do stycznia 2013 r. Skarżąca przyjmowała i wykorzystywała w rozliczeniach podatkowych "puste faktury" wystawione przez M. Sp. z o.o. DIS wyjaśnił dodatkowo, że organy podatkowe nawiązały współpracę z organami ścigania prowadzącymi śledztwo w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu pranie brudnych pieniędzy oraz narażanie na uszczuplenie należności Skarbu Państwa w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług. Materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym potwierdza, że Prokuratura Okręgowa w S., prowadzi śledztwo pod sygn. akt [...] w sprawie oszustw, które obejmuje swoim zakresem m.in. B. Sp. z o.o. i P.W. [...] oraz osoby związane z tym podmiotami. Dowody przekazane przez Prokuraturę wskazują, iż B. Sp. z o.o. nie prowadziła rzeczywistej sprzedaży oleju napędowego, a jedynie wprowadzała do obrotu fikcyjne faktury, które miały legalizować paliwo niewiadomego pochodzenia. W toku przeprowadzonych czynności nie ujawniono żadnych dodatkowych dowodów nabycia oleju napędowego przez B. Sp. z o.o. będącego następnie przedmiotem sprzedaży na podstawie faktur wystawianych m.in. dla Skarżącej. Ponadto nie ujawniono żadnych dowodów na ponoszenie kosztów związanych z prowadzeniem działalności czy istnienie jakiegokolwiek majątku B. Sp. z o.o. Z przesłuchania byłego prezesa spółki S. O. jednoznacznie wynika fikcyjna działalność spółki, w której pełnił on tylko rolę figuranta działającego na zlecenie innych osób. DIS podkreślił, że zgromadzone dowody dały podstawę do wstępnego stwierdzenia, że wykorzystanie przez Skarżąca faktur VAT wystawionych przez spółkę B. sp. z o.o. spowodowało zaniżenie przez Skarżąca zobowiązań podatkowych w przybliżonej łącznej kwocie 1.874.415, 00 zł, od których należne są odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji orzekającej o zabezpieczeniu w wysokości 315.351, 00 zł. DIS wskazał, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego nie przesądza ostatecznie ani o wysokości tego zobowiązania, ani o zasadności dokonanego zabezpieczenia, gdyż ma ono jedynie charakter informacyjny. W decyzji organu drugiej instancji wskazano, że organ pierwszej instancji wykazał, że Skarżąca na dzień 15 marca 2016 r. miała zaległości podatkowe w zobowiązaniach podatkowych za okresy rozliczeniowe 2014 r. kwocie 109 283,60 zł. DIS wskazał, że Urząd Kontroli Skarbowej w L. na podstawie dostępnych informacji dokonał analizy sytuacji majątkowej Strony. Na podstawie Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych ustalono, że Skarżąca jest właścicielką szeregu nieruchomości. W ocenie DIS za zaistnieniem uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań, które mogą zostać określone w decyzji wymiarowej przemawia fakt, że Strona chociaż dysponuje majątkiem w postaci licznych nieruchomości, to na całym tym majątku ustanowione są hipoteki na bardzo wysokie kwoty. Zdaniem DIS wysoka kwota zabezpieczonych zobowiązań podatkowych, nieuiszczanie zaległości podatkowych oraz fakt, że Strona uwzględniła "puste faktury" nie dające podstawy do obniżenia podatku należnego od towarów i usług, uzasadniające przypuszczenie, że Skarżąca w przyszłości nie zapłaci zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy organ na podstawie art. 33 § 1 O.p. uprawniony był do wydania decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych i odsetek od zaległości podatkowych. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją DIS i złożyła na nią skargę do Sądu. Wniosła o uchylenie w całości decyzji DIS, a także poprzedzającej ją decyzji DUKS z 8 kwietnia 2016 r. Skarżąca zarzuciła, że decyzje DIS oraz DUKS zostały wydane z naruszeniem art. 33 § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p., a także art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez: określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego; błędne uznanie, że zachodzi "uzasadniona obawa", że wskazane w decyzji zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane w sytuacji, gdy Skarżąca wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą, oraz co do zasady na bieżąco reguluje ciążące na niej zobowiązania publicznoprawne. Skarżąca wskazała, że w sytuacji, gdy wciąż prowadzi działalność gospodarczą i reguluje ciążące na niej wymagalne zobowiązania publicznoprawne, nie można mówić o uzasadnionej obawie, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także w zakresie nieobjętym skargą. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 P.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonania przez organ określenia i zabezpieczenia przewidywanych kwot zobowiązania podatkowego na majątku Skarżącej. Przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia określone zostały w art. 33 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Postępowanie związane z zabezpieczeniem zobowiązań podatkowych na majątku podatnika służy zagwarantowaniu ochrony interesów budżetu państwa poprzez zabezpieczenie środków finansowych na pokrycie należności podatkowych. Stosuje się je w momencie, gdy brak jest jeszcze podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, najczęściej przed wydaniem decyzji wymiarowej. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania, z tym zastrzeżeniem, że nie może to prowadzić do wykonania zobowiązania, a jedynie stwarzać gwarancję, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 986/11, wszystkie orzeczenia przywołane w wyroku dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest katalogiem otwartym, zaś ustawodawca wskazał przykładowo dwie takie okoliczności, którymi są: trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W doktrynie prezentowany jest pogląd, że trwałe nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowano wiele sytuacji, które mogłyby uzasadniać wydanie decyzji zabezpieczającej wobec dłużnika, tytułem przykładu wymieniając: obniżanie czynszu za najem, jaki otrzymuje podatnik ze swojej nieruchomości, obciążanie majątku hipotekami, zaciąganie umów pożyczek bez określenia terminu spłaty, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, rozrzutność podatnika, darowanie posiadanego majątku, fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych, zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 632/14), znaczna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 432/09), niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 726/08), pozbywanie się przez podatnika znacznej części środków trwałych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1605/06) czy proceder pozyskiwania "pustych" faktur zakupu w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 155/14). Organy podatkowe nie są przy tym zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz do uprawdopodobnienia wystąpienia tej okoliczności. Obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych, nie jest praktycznie możliwe lub celowe (por. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, PP 2004 Nr 3, s. 47), co ma miejsce w przypadku instytucji zabezpieczenia przewidzianej w art. 33 O.p. Wymaga jednak podkreślenia, że ciężar wykazania opisanych powyżej okoliczności spoczywa na organie podatkowym prowadzącym postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, który zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów potwierdzających obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1358/06). Podkreślić należy, że instytucja zabezpieczenia zobowiązania podatkowego była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 (OTK ZU seria A, nr 7/2013, poz. 97). Trybunał wskazał, że punktem odniesienia oceny decyzji o zabezpieczeniu na wskazanych płaszczyznach jest jej uzasadnienie, które musi zawierać co najmniej podstawowe dane o aktualnej sytuacji majątkowej i życiowej podatnika. Zasadne jest również zobrazowanie rzetelności podatnika w wywiązywaniu się z obowiązków fiskalnych w oparciu o deklaracje i zeznania podatkowe posiadane przez organ podatkowy. Dopiero zestawienie tych danych przybliżających kondycję ekonomiczną podatnika, jego zasoby oraz możliwości płatnicze z kwotą przewidywanego zobowiązania podatkowego może zostać uznane za wykazanie uzasadnionej obawy niewykonania (dobrowolnego lub przymusowego) tego zobowiązania (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 468/12). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych powyżej można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 O.p.), a w takiej sytuacji organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 4 O.p.). Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, iż organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, które uprawdopodobniło istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przez Skarżącą zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Obawę tę uzasadniał fakt udziału Skarżącej w zorganizowanej grupie przestępczej, zajmującej się popełnianiem oszustw podatkowych na bardzo dużą skalę. Postępowanie prowadzone w stosunku do kontrahenta Skarżącej spółki z o.o. B. Sp. potwierdziła przestępczy charakter działalności Skarżącej oraz to, że Skarżąca posługiwała się w rozliczeniach podatkowych na wielką skalę "pustymi Fakturami" w celu legalizowania pochodzenia paliw uzyskiwanych z niewidomego źródła. Powyższe uzasadniało przypuszczenie, że Skarżąca jako podmiot, który z działalnością nielegalnej uczynił sobie źródło dochodów, nie będzie chciała w przyszłości dobrowolnie ponieść konsekwencji finansowych swojego postępowania. Organ pierwszej instancji wykazał, że Skarżąca trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, co potwierdzają prowadzone postępowania egzekucyjne wobec Skarżącej z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. potwierdził, iż Skarżąca posiada zaległości podatkowe. Zatem w sprawie wystąpiła przesłanka zabezpieczenia zobowiązań podatkowych wykazana wprost w art. 33 § 1 O.p. Mając na uwadze okoliczność, że zawarte w art. 33 § 1 O.p. wyliczenie przesłanek faktycznych dokonania zabezpieczenia zobowiązań podatkowych ma charakter przykładowy Sąd uznał, że przesłanką zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w rozpoznanej sprawie była także przewidywana znaczna wysokość zaległości podatkowych i odsetek od tych zaległości. Brak zapłaty przez Skarżącą zobowiązań podatkowych za rok 2014 w kwocie 109 283,60 zł. uzasadniał przypuszczenie, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań podatkowych, które zostaną określone przyszłą decyzją wymiarową, wynoszących razem z odsetkami ponad 2 miliony złotych. Wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych Skarżącej i odsetek w zestawieniu z faktem prowadzenia przez Skarżąca działalności polegającej na popełnianiu oszustw podatkowych oraz z posiadaniem przez Skarżącą zaległości w zapłacie zobowiązań publicznoprawnych uzasadniała przypuszczenie, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań podatkowych i odsetek o tych zobowiązań. Ponadto Urząd Kontroli Skarbowej w L. na podstawie dostępnych informacji dokonał analizy sytuacji majątkowej Skarżącej. Na podstawie Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych ustalono, że Skarżąca jest właścicielką szeregu nieruchomości, ale na wszystkich tych nieruchomościach ustanowione są hipoteki na bardzo wysokie kwoty. Okoliczności te wskazują, że w przyszłości zaspokojenie zobowiązań podatkowych, których dotyczy niniejsza sprawa nie zostaną zaspokojone z nieruchomości Skarżącej. To z kolei pozwalało na uznanie przez organy, że dokonanie zabezpieczenia zobowiązań przed możliwością wszczęcia egzekucji administracyjnej tych zobowiązań było w rozpoznaj sprawie w pełni zasadne. Wydanie decyzji zabezpieczającej pozwalało na ustanowienia zabezpieczenia zobowiązań na pozostałym majątku Skarżącej. Z tych względów Sąd uznał, że wskazanie w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, że nieruchomości Skarżącej są obciążone hipotekami opiewającymi na bardzo duże kwoty, było zasadne z punku widzenia celów instytucji zabezpieczenie zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji wymiarowej. Reasumując rozważanie zawarte w niniejszym wyroku należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie wystąpiły niekwestionowane przez Skarżącą okoliczności faktyczne, które uprawdopodobniały twierdzenie, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań publicznoprawnych, których dotyczyła sprawa. Okoliczności te (posługiwanie się przez Skarżącą "pustymi fakturami", nieregulowanie zobowiązań podatkowych i obciążenie nieruchomości Skarżącej hipotekami o bardzo dużej wartości) zostały przez organ udowodnione. Dlatego Sąd uznał, że bezzasadny był zarzut skargi naruszenia zaskarżoną decyzją art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W Rozpoznanej sprawie organy nie naruszyły powołanych przepisów także dlatego, że organ wydając decyzje na podstawie art. 33 § 1 O.p. ma obowiązek uprawdopodobnić a nie udowodnić możliwość braku zapłaty w przyszłości zobowiązania podatkowego. Jak już wykazano powyżej rozumowanie organu, że ze wskazanych okoliczności wynika wniosek, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań podatkowych, było prawidłowe. W uzasadnieniu decyzji organów obydwu instancji przedstawiono obowiązujące przepisy, na podstawie których dokonano zabezpieczenia. Wskazano także okoliczności faktyczne występujące w sprawie, będące przesłankami do wydania decyzji w sprawie zabezpieczenia. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przez organy art. 210 § 4 O.p. należało uznać za całkowicie bezzasadny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.