III SA/Wa 2945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do maja 2014 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Z akt sprawy wynika, iż decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. określił Skarżącej – P. sp. z o.o. w W., przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2014 r. (w kwotach odpowiednio 2.000.601 zł, 2.787.278 zł, 3.239.985 zł, 3.535.430 zł i 3.663.089 zł) wraz z odsetkami za zwłokę (w kwotach odpowiednio 88.246 zł, 101.564 zł, 90.542zł, 68.771 zł i 41.147 zł) i orzekł o zabezpieczeniu tych zobowiązań wraz z odsetkami na majątku podatnika, przed wydaniem decyzji określającej ich wysokość. Wniosek o zabezpieczenie złożył Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. (Dyrektor UKS), który wszczął wobec Skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za powyższe miesiące. Z wniosku wynikało, że Skarżąca powstała w lutym 2013 r. i zgłosiła trzy adresy prowadzenia działalności gospodarczej (w W. i w K.). Uzyskała koncesję z [...] kwietnia 2013 r. na obrót paliwami ciekłymi. Prezesem zarządu jest I. I. zameldowany w R. (Łotwa), a jedyny udziałowiec to brytyjska firma M., której dyrektor i udziałowiec jako miejsce zamieszkania wskazał Seszele. Od momentu powstania Skarżąca zmieniała siedziby. Zmieniali się także udziałowcy i osoby wchodzące w skład organu spółki. Kapitał zakładowy Skarżącej wynosi [...] zł. Deklaruje ona wysokie obroty (rzędu kilkunastu milionów złotych miesięcznie), ale pomimo dokonywania wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podstawową stawką podatku od towarów i usług, wykazuje głównie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W ocenie Dyrektora UKS istnieje prawdopodobieństwo, że Skarżąca pełni rolę bufora, który może posługiwać się fakturami od znikających podatników, a jej rola sprowadza się głównie do utrudniania ewentualnego postępowania i zatarcia powiązań istniejących pomiędzy znikającymi handlowcami a spółką wnioskującą o zwrot podatku od towarów i usług. Analiza przepływów pieniężnych wykazała, że Skarżąca przekazywała środki pieniężne (około 76 mln zł) przede wszystkim na rzecz H. sp. z o. o. w W., która była jedynym podmiotem mającym dostarczać jej paliwo. Kapitał zakładowy tej spółki wynosi [...] zł. Jej aktualnymi udziałowcami są osoby zagraniczne, a prezesem zarządu – M. K., prowadzący działalność gospodarczą w zakresie "sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub internet" (obecnie zawieszona) i osiągający przychody w kwocie 28.230 zł ze stosunku pracy w ww. spółce. Zdaniem Dyrektora UKS, młody wiek, niewielkie wynagrodzenie i brak fachowej wiedzy o handlu paliwami wskazują na fasadowość funkcji prezesa zarządu w H. sp. z o.o. M. K. przekazał wielomilionowe kwoty na rzecz N. sp. z o.o., której całościowym udziałowcem także jest nierezydent. Z kolei Skarżąca została zasilona m.in. przez P. sp. z. o.o. kwotą 528.000 zł. Decyzją z [...] października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Wyjaśnił, że przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, określona na 15.226.383 zł (bez odsetek), wynika ze wstępnych ustaleń Dyrektora UKS. Ponadto brak środków trwałych i pojazdów, wskazywały na wysokie prawdopodobieństwo jej uczestnictwa w procederze polegającym na unikaniu opodatkowania. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 384/15 uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zarówno we wniosku Dyrektora UKS w R. o zabezpieczenie, jaki i w wydanych w sprawie decyzjach nie wskazane zostały faktycznie stwierdzone nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Nie wskazano żadnej faktury, która nie mogłaby stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego, czy też zdarzenia świadczącego o nierzetelności lub wadliwości ksiąg podatkowych kontrolowanej Spółki. Zdaniem Sądu, zobowiązanie podatkowe, którego przybliżoną kwotę należy określić w decyzji o zabezpieczeniu, to zobowiązanie podatkowe, jakie organ podatkowy (kontroli skarbowej) określi następnie w decyzji wymiarowej wydanej na podstawie art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Wydane w sprawie decyzje nie wskazywały żadnych podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług przyjętych do wyliczenia przybliżonych kwot podatku, a wskazane w zaskarżonej decyzji dane w tym zakresie wynikały z deklaracji VAT-7 złożonych przez Spółkę. Sąd podniósł, że rozpatrując ponownie sprawę organy podatkowe winny uzyskać materiał dowodowy umożliwiający określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych, a zatem dostarczający danych o podstawach opodatkowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. ponownie określił Skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2014 r. w łącznej kwocie 17.712.395 zł. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę liczonymi na dzień wydania decyzji oraz dokonał na majątku ww. Spółki zabezpieczenia w łącznej kwocie 17.712.395 zł stanowiącej zaległość podatkową za ww. okresy powiększoną o należne od niej na dzień wydania decyzji odsetki za zwłokę. Skarżąca w odwołaniu zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 2a O.p., z których wywodzona jest jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników - zasada in dubio pro tributario, - art. 33 § t i § 2 pkt 2 § 3, § 4 pkt 2 O.p. przez uznanie, że w rozpatrywanym sianie faktycznym zaistniały przesłanki uprawniające organ podatkowy do wydania decyzji o zabezpieczeniu w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe uprawniające do takiego działania, - art. 120, art. 122, art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p. przez wydanie decyzji na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, skutkującego nieuzasadnionym wydaniem decyzji o zabezpieczeniu, czym organ kontroli skarbowej naruszył zasadę prawdy materialnej; - art. 121 O.p. przez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania podatników do organów podatkowych, W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła niewykazanie, istnienia dowodów stanowiących podstawę do zarzucenia zamierzonego działania po jej stronie i lub też świadomego jej uczestnictwa w ewentualnych niezgodnych z przepisami prawa działaniach podejmowanych przez jej kontrahentów. Wskazała na brak wiarygodnych dowodów, które dawałyby podstawę do stwierdzenia, iż zakup towarów od jej kontrahentów faktycznie nie miał miejsca i realizowane operacje gospodarcze nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, w postaci zakupów towaru handlowego, dostarczanego następnie przez Spółkę do innych podmiotów. Zdaniem Skarżącej, pozbawienie jej podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania świadomego uczestnictwa podatnika w nielegalnym procederze lub bez wykazania, że podatnik nie dochował należytej staranności przy dokonywaniu transakcji, będzie działaniem sprzecznym z zasadą neutralności podatku VAT. a tym samym działaniem sprzecznym z prawem. Skarżąca zarzuciła również Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w R. naruszenie art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p., tj. przepisów dotyczących przesłanek wydania decyzji o zabezpieczeniu, do których należy uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W ocenie Zdaniem Skarżącej, organ nie dysponuje żadnymi dowodami na to, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 O.p. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazując na treść art. 33 O.p. wskazał, ze określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego Stronę zobowiązania, podlegającego wpłacie do budżetu państwa lub kwota zawyżonego zwrotu podatku od towarów i usług podlegająca zwrotowi do urzędu skarbowego. Tę bowiem określa tzw. decyzja wymiarowa. Decyzja zabezpieczająca nie zastępuje decyzji wymiarowej a jedynie uprawdopodabnia wysokość ewentualnych zobowiązań. Nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej Zasadniczym celem zabezpieczenia jest zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone. Organ odwoławczy wskazał, iż Skarżąca w okresie od stycznia do maja 2014 r. prowadziła sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych. Dostawcą, spółki była firma H. Sp. z o. o. Od początku powstania podmiotu Spółka kilkukrotnie dokonywała zmiany adresu siedziby, udziałowców, zmieniały się również osoby wchodzące w skład organu spółki. Kapitał spółki wynosi [...] zł. W oparciu o składane deklaracje podatkowe ustalono, że podmiot wykazuje wysokie kwoty obrotu, tj. rzędu kilkunastu milionów złotych miesięcznie. Pomimo występowania wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podstawową stawką VAT. Spółka wykazuje głównie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W okresie od stycznia do maja 2014 r. Spółka wykazywała obroty rzędu kilkunastu milionów złotych miesięcznie i w tym okresie zapłaciła jedynie 155 zł podatku VAT. Pomimo występowania wyłącznie sprzedaży opodatkowanej podstawową stawką podatku VAT, w deklaracjach VAT-7 wykazywała głównie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Skarżąca nie była właścicielem żadnych środków transportowych i nie posiadała nieruchomości w kraju, ale także nie posiadała prawa do korzystania z infrastruktury związanej z zakresem prowadzonej działalności, tj. magazynów, zbiorników czy baz magazynowych. Nie realizowała również umów na usługi, np. ze składami celnymi, nie zajmowała się działalnością gospodarczą polegającą na spedycji i transporcie lądowym. Nabywała paliwo wraz z usługą transportu, przy czym transport wliczony był w cenę jednostkową zakupu towaru. Po otrzymaniu informacji, że olej napędowy został odebrany przez ostatecznego odbiorcę Spółka wystawiała wewnętrzne dokumenty magazynowe "WZ Wydanie zewnętrzne" oraz wystawiała faktury sprzedaży, a następnie przyjmowała faktury zakupu. Przejawem działalności kontrolowanej Spółki było także wykonywanie przelewów środków pieniężnych, otrzymanych od odbiorców na rzecz wykazanego jedynego dostawcy firmy H. Sp. z o.o. W ocenie organów Skarżąca nie władała towarem jak właściciel. Z dokumentów CMR wynika, że władztwo na towarem od momentu załadowania ma "nadawca towaru" oraz firma odbierająca towar do momentu wydania dokumentu CMR ostatecznemu odbiorcy. Ostateczny odbiorca po zakończeniu dostawy informował kontrolowaną Spółkę, że towar został dostarczony, wskazując jego ilość i na tej podstawie Skarżąca wystawiała faktury sprzedaży, przekazując informację o dotarciu przesyłki do H. Sp. z o.o.. która wystawiała faktury sprzedaży na rzecz kontrolowanej spółki. Towar był transportowany bezpośrednio bez przeładunku do ostatecznego odbiorcy, przez jednego przewoźnika. Dokumenty CMR były wystawiane na trasę od miejsca załadunku do zarejestrowanego odbiorcy, czyli D. Sp. z o. o. Na każdym dokumencie CMR zgromadzonym w postępowaniu kontrolnym widnieje pieczęć i podpis D. Sp. z o.o. Z kolei na dalszy etap transportu oleju napędowego wystawiano krajowe dokumenty przewozowe lub był on transportowany w dalszym ciągu na dokumentach CMR. Organ stwierdził, że na żadnym etapie realizowanej dostawy oleju napędowego do ostatecznego odbiorcy nie władała ww. towarem. Skarżąca jaki i H. Sp. z o.o. nie nabyły prawa do rozporządzania olejem napędowym jak właściciel i nie przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego z faktur wystawionych przez H. Sp. z o. o. Ponadto stwierdzono, że otrzymywane faktury łącznie 565 faktur VAT na łączną kwotę netto 66.137.895.05 zł (podatek VAT: 15.211.715.87 zł) wystawione przez H. Sp. z o.o. dokumentowały czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Faktycznie działania podejmowane przez Skarżącą nie stanowiły wykonywania działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorowały. Ustalono, że rola Spółki ograniczała się jedynie do przyjmowania faktur zakupu i wystawianiu faktur sprzedaży po ustaleniu, że towar dotarł do ostatecznego odbiorcy. Faktury sprzedaży nie potwierdzały tym samym przeniesienia na odbiorcę praw do dysponowania towarem, które nabyli uprzednio. Działania Skarżącej miały na celu oszustwo podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. biorąc pod uwagę materiał zebrany w przedmiotowej sprawie stanął na stanowisku, że dokonanie zabezpieczenia w przedmiotowej sprawie uzasadniało nie tylko wysoką kwotę przewidywanego uszczuplenia, tj. 17.712.395 zł, ale także zachodziła uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania. Skarżąca nie posiadała majątku nieruchomego lub ruchomego znacznej wartości. Brak składników majątku nieruchomego potwierdzały także informacje z centralnej bazy danych ksiąg wieczystych. Natomiast z wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEPiK) wynikało, iż Spółka jest właścicielem jednego składnika ruchomego w postaci samochodu Skoda Superb rok produkcji 2006 r., który był jedynym majątek ruchomym o znikomej wartości. Ponadto na podstawie sprawozdania finansowego Spółki za 2014 r. ustalono brak posiadania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, należności długoterminowych, inwestycji długoterminowych i rozliczeń międzyokresowych, kapitału zapasowego, rezerwowego oraz rezerw i zapasów towarów. Ponadto rachunek zysków i strat wykazywał stratę w wysokości 943.572.67 zł. Aktywa i pasywa Spółki w sprawozdaniu za 2014r. zamykały się kwotami w wysokościach 4.089.994.89 zł. Kapitał własny Spółki określono na poziomie minus [...] zł, przy kapitale podstawowym 5.000 zł i braku kapitału rezerwowego i zapasowego. Na podstawie CIT-8 za 2015 r. ustalono, że Spółka w 2015 r. uzyskała przychód w wysokości 3.226.410.09 zł, poniosła koszty w wysokości 4.275.543,23 zł, dochód Spółki wyniósł 0,00 zł, a strata wyniosła 1.049.133,14 zł. Dodatkowo od początku powstania Spółka dokonywała zmian adresów siedziby (a tym samym właściwego urzędu skarbowego), udziałowców, zmieniały się również osoby wchodzące w skład organu spółki, natomiast spółka nie dopełniła obowiązków zgłoszenia zmian w KRS w organach Spółki i właścicielskich, pomijając w dokonanych zgłoszeniach osobę Prezesa Zarządu Z. B. oraz firmę G. z siedzibą na Gibraltarze, reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Z. B. jako udziałowca. Ponadto jak ujawniło postępowanie kontrolne, dostawcy występujący na wcześniejszym etapie obrotu olejem napędowym firmy N. Sp. z o.o. i T. Sp. z o.o., będące dostawcami do H. Sp. z o.o. okazali się znikającymi podatnikami. W konsekwencji stwierdzono zaistnienie podstaw faktycznych do wydania decyzji zabezpieczającej. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 2a O.p., z których wywodzona jest jedna z podstawowych zasad służących ochronie praw podatników, zasada in dubio pro tributario; - art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 t; 3, § 4 pkt 2 O.p. przez uznanie, że w rozpatrywanym stanie faktycznym zaistniały przesłanki uprawniające organ podatkowy do wydania decyzji o zabezpieczeniu w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe uprawniające do takiego działania; - art. 120, art. 122, art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p. przez wydanie decyzji na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, skutkującego nieuzasadnionym wydaniem decyzji o zabezpieczeniu, czym organ kontroli skarbowej naruszył zasadę prawdy materialnej: - art. 121 O.p. przez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania podatników do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła zarzuty do decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R., kwestionując zasadność dokonanych ustaleń w świetle przesłanek zawartych w art. 33 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność dokonania zabezpieczenia na majątku P. Sp. z o. o. Na wstępie należy zauważyć, że jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie przepisów art. 33 § 1 i 2 O.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Przesłanki te mają charakter jedynie przykładowy (por. wyrok z dnia 8 listopada 2016 r. I FSK 350/15). Ponadto w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych nie prowadzi się klasycznego postępowania dowodowego. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Jednakże ocena ta powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. Przepisy art. 33 § 1-4 O.p. znajdują zastosowanie szczególnie wówczas, gdy zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych, które powstały w związku z udziałem podatnika, na majątku którego dokonywane jest zabezpieczenie, w oszustwach podatkowych (por. wyrok z dnia 8 lutego 2017 r. III SA/Wa 3596/15). Mając na uwadze powyższe tezy wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18.11.2015 r. sygn. akt III SA/Wa 384/15 uchylił poprzednią decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...].08.2014 r. w całości. W ocenie Sądu w wydanych w sprawie decyzjach niewskazane zostały faktycznie stwierdzone nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki P. Sp. z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług. Sąd wskazał, że zobowiązanie podatkowe w kwocie przybliżonej musi być wyliczone według takich samych zasad, jakie należałoby zastosować w postępowaniu wymiarowym, o czym świadczy treść art. 33 § 4 O.p., w którym ustawodawca jednoznacznie wskazał, że przybliżona kwota zobowiązania podatkowego określana jest przez organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Wydane w sprawie decyzje, zdaniem Sądu nie wskazywały żadnych podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług przyjętych do wyliczenia przybliżonych kwot podatku, a wskazane w zaskarżonej decyzji dane w tym zakresie wynikały z deklaracji VAT-7 złożonych przez Spółkę. Sąd podniósł, że rozpatrując ponownie sprawę organy podatkowe winny uzyskać materiał dowodowy umożliwiający określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych, a zatem dostarczający danych o podstawach opodatkowania. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy zatem mieć na uwadze zarówno wskazane tezy wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych jak i wytyczne wynikając z ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wykazanie przez Organ przesłanki zabezpieczenia w postaci uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań podatkowych przez Skarżącego oparto na tle następującego stanu faktycznego. W ocenie organu kontroli skarbowej Skarżący nie dysponował towarem jak właściciel a towar "przechodził" przez szereg podmiotów w tym Skarżącego w celu wyłudzenia podatku VAT. Ponadto Skarżący nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej a w kontrolowanym okresie towar nabywał od jednego kontrahenta, który z kolei nabywał go od tzw. znikających podatników. Jednocześnie Organ wskazuje, że sposób transportu towarów polegający na dostarczaniu go bezpośrednio bez przeładunku do ostatecznego odbiorcy dowodzi, że Skarżący nie władał towarem na żadnym etapie dostawy. Ponadto wskazano zakwestionowane faktury oraz kwoty podatku z nich wynikające. W tym miejscu należy ponownie podkreślić, że wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącego a także zasadność dokonanych ustaleń w tym ocena zebranego materiały dowodowego będą zawarte w decyzji wymiarowej, która będzie podlegała ewentualnemu odrębnemu zaskarżeniu. Wskazane jednak okoliczności faktyczne szerzej zasygnalizowane w skarżonej decyzji uprawdopodabniają zdaniem Sądu istnienie obawy niewykonania zobowiązania w tym konkretnym wypadku przez Skarżącego. Jeżeli zatem w oparciu o przedstawione w skarżonej decyzji okoliczności jest prawdopodobne, że Skarżący uczestniczył w oszustwie podatkowym to zdaniem Sądu obawa Organu, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane jest uzasadniona oraz jasno i logicznie uargumentowana. Dodatkowo należy wskazać, na wysoką kwotę prawdopodobnego zobowiązania podatkowego w aspekcie znikomego majątku Skarżącego (minimalny kapitał zakładowy) brak majątku trwałego oraz osiągniętej straty w podatku dochodowym. Powyższe okoliczności wspierają zatem argumentację Organy o ziszczeniu się w przedmiotowej sprawie przesłanki wskazanej w art. 33 § 1 i 2 O.p uzasadniającej wydanie decyzji zabezpieczającej. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż Organ wykonał w skarżonej decyzji wcześniejsze zalecania zawarte w wyroku z dnia 18.11.2015 r. sygn. akt III SA/Wa 384/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze do Sądu pełnomocnik przede wszystkim kwestionuje ustalenia dokonane przez organ kontroli skarbowej w zakresie zarzucanego Skarżącemu udziału w oszustwie podatkowym. Polemika ta nie wskazuje jednak, że ustalenia faktyczne organu kontroli skarbowej są oczywiście bezzasadne. Sprowadza się ona do odmiennej oceny ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Zasadność tych ustaleń będzie jednak oceniana w odrębnym postępowaniu. Zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik nie wskazuje także majątku Spółki oraz nie kwestionuje w tym zakresie ustaleń organu kontroli skarbowej uzasadnienie zarzutu sprowadza się do wyjaśnienia, że był to początek działalności gospodarczej dlaczego był on znikomy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.