III SA/Wa 295/15

Dnia 29 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. D. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 czerwca 2013 r. nr XXXIII/221/2013 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. C.D. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 3 czerwca 2013 r. nr XXXIII/221/2013 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 stycznia 2015 r. organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że przed jej wniesieniem Skarżący nie wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013 poz. 594 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g." stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 u.s.g. (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 r, SAAA/r 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SAAA/r 425/9, OSP 1993/1/20, t. 3). Skarga w niniejszej sprawie wywiedziona została do Sądu właśnie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Treść tego artykułu w pierwszej kolejności obliguje sąd do zbadania, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że wyboru metody ustalania opłaty oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Jednakże warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie został spełniony. Skoro Skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do .Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, to tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżących środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.