III SA/Wa 2950/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta m.st. W. z dnia 7 lipca 2017 r. nr PE-OP.3130.37.2017.BPO BPE-2-OP/31101/1899/BPO/17 w przedmiocie opłaty skarbowej oddala skargę G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. (dalej "Wnioskodawca" lub "Spółka") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty skarbowej. We wniosku wyjaśniła, że jest przedsiębiorstwem energetycznym prowadzącym działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. W przyszłości zamierza wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę instalacji służącej do odpłatnego przesyłania lub dystrybucji energii do posiadaczy lokali w budynku, który będzie własnością Wnioskodawcy lub podmiotu trzeciego. Dystrybucja energii poprzez instalację niskiego napięcia nastąpi od trafostacji do układów rozliczeniowo - pomiarowych (liczników), należących do odbiorców będących posiadaczami lokali w budynku. Wnioskodawca spytał czy do pozwolenia na budowę instalacji niskiego napięcia służącej do odpłatnego przesyłania lub dystrybucji energii do posiadaczy lokali będzie miała zastosowanie stawka opłaty skarbowej określona w części III ust. 9 pkt 1 lit. h załącznika ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1827, ze zm., dalej "u.o.s."), tj. stawka 155 zł. W ocenie Spółki do pozwolenia na budowę instalacji niskiego napięcia służącej do odpłatnego przesyłania lub dystrybucji energii do posiadaczy lokali, będzie miała zastosowanie stawka opłaty skarbowej określona w części III ust. 9 pkt 1 lit. h) załącznika do u.o.s. tj. stawka 155 zł. W szczególności, nie będzie miała do niej zastosowania stawka opłaty skarbowej przewidziana dla pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznych w wysokości 2143 zł, przewidziana w części III ust. 9 pkt 1 lit, f) załącznika do u.o.s. Prezydent M. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2017 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że instalacja, opisana we wniosku, służąca do dystrybucji energii, będzie stanowić sieć elektroenergetyczną, dla której u.o.s. przewiduje odrębne stawki opłaty skarbowej uzależnione od jej długości. Ponieważ Wnioskodawca nie wskazał, jaką długość będzie miała projektowana sieć elektroenergetyczna, stąd pozwolenie na jej budowę będzie podlegało opłacie skarbowej przewidzianej w części lii ust. 9 pkt 1 lit. f) lub lit. g) u.o.s, w zależności od tego czy długość projektowanej sieci będzie przekraczała 1 km. W odniesieniu do pozwolenia na budowę przedmiotowej budowli nie będzie mieć natomiast zastosowania stawka opłaty skarbowej przewidziana w części III ust. 9 pkt 1 lit. h) u.o.s. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 lipca 2017 r. Prezydent M. podtrzymał stanowisko zawarte w przedmiotowej interpretacji. Spółka nie zgodziła się z wydaną interpretacją i złożyła skargę do Sądu. Interpretacji zarzuciła naruszenie art. 4 w zw. z częścią III ust. 9 pkt 1 lit. f-h załącznika do u.o.s., przez uznanie, że instalacja służąca do dystrybucji energii przedstawiona w zdarzeniu przyszłym będzie stanowić sieć elektroenergetyczną, dla której u.o.s. przewiduje odrębne stawki opłaty skarbowej uzależnione od jej długości, określone w części III ust. 9 pkt 1 lit. f i g załącznika do u.o.s. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Prezydent w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy wysokości opłaty skarbowej jaka będzie miała zastosowanie na tle zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Skarżącej do pozwolenia na budowę instalacji niskiego napięcia służącej do odpłatnego przesyłania lub dystrybucji energii do posiadaczy lokali, będzie miała zastosowanie stawka opłaty skarbowej określona w części III ust. 9 pkt 1 lit. h) załącznika do u.o.s. Zaś w ocenie Prezydenta pozwolenie na budowę projektowanej sieci elektroenergetycznej będzie podlegało opłacie skarbowej przewidzianej w części III ust. 9 pkt 1 lit. f) lub lit. g) u.o.s. w zależności od tego czy długość projektowanej sieci będzie przekraczała 1 km. Zgodnie z art. 1 ust 1 pkt 1 lit. c) u.o.s. opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Zgodnie z art. 4 u.o.s wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, stawki tej opłaty oraz zwolnienia określa załącznik do ustawy. Część III ust. 9 załącznika do u.o.s. odnosi się do pozwoleń wydawanych na podstawie przepisów prawa budowlanego, przy czym, zgodnie z lit. f) opłata skarbowa za wydanie pozwolenia na budowę sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych, gazowych, cieplnych oraz dróg, z wyjątkiem dróg dojazdowych, dojść do budynków i zjazdów z drogi, wynosi 2143 zł, natomiast zgodnie z lit. h) załącznika opłata skarbowa za wydanie pozwolenia na budowę innych budowli wynosi 156 zł. Ustawa o opłacie skarbowej nie zawiera definicji sieci elektroenergetycznej, w związku z czym, jak słusznie zauważył Prezydent, należy oprzeć się na przepisach ustawy Prawo energetyczne. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 220, ze zm., dalej "u.p.e.") przez sieć należy rozumieć instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, iż przez sieć, w tym sieć elektroenergetyczną, należy rozumieć pewien kompleks, którego zadaniem jest przesyłanie lub dystrybucja energii. Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przedmiotowy obiekt będzie mieścił się w definicji instalacji zawartej w art. 3 pkt 10 u.p.e. zgodnie z którym, przez instalacje należy rozumieć urządzenia z układami połączeń między nimi. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.e. przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Definicję procesów energetycznych zawiera art. 3 pkt 7 u.p.e., zgodnie z którym, są to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Jednak rację ma Prezydent, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego trudno określić, czy projektowana instalacja będzie siecią elektroenergetyczną, czy też instalacją sensu stricto. Słusznie Prezydent powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74 poz. 836, ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 16 instalacja elektryczna to układ przewodów i kabli w budynku wraz ze sprzętem i osprzętem elektroinstalacyjnym, urządzeniami, aparaturą rozdzielczą i sterowniczą, układem pomiarowo-rozliczeniowym, urządzeniami zabezpieczającymi i ochronnymi oraz uziemieniami, mający początek na zaciskach wyjściowych wewnętrznych linii zasilających w złączu i koniec na gniazdach wtyczkowych, wypustach oświetleniowych i zainstalowanych na stałe odbiornikach zasilanych energią elektryczną. Powołana definicja wskazuje, iż pojęcie instalacji odnosi się do układów istniejących wewnątrz budynków, których granicę wyznaczają zaciski wyjściowe. W świetle powyższego, rację ma Prezydent wskazując w przedmiotowej interpretacji, że nie można uznać za instalację układu przewodów na odcinku trafostacja - licznik. Zatem, Sąd zgadza się ze stanowiskiem Prezydenta, że projektowana instalacja, w świetle przepisów Prawa energetycznego spełnia kryteria pozwalające uznać ją za sieć elektroenergetyczną, nie zaś za instalację. Wskazać ponadto należy, że u.o.s. nie zawiera własnej definicji budowli, w związku z czym, należy oprzeć się na definicji zawartej w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm., dalej "u.p.b.") przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Załącznik do u.p.b. w kategorii XXVI obiektów budowlanych wymienia sieci, jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe. Z powyższego wynika, iż wskazana w stanie faktycznym instalacja służąca do odpłatnego przesyłania lub dystrybucji energii do posiadaczy lokali w budynku, który będzie własnością Wnioskodawcy lub podmiotu trzeciego, będzie spełniać wymogi pozwalające uznać ją za sieć w świetle Prawa energetycznego. Tym samym, przedmiotową sieć, należy zaliczyć do XXVI kategorii obiektów budowlanych, a co za tym idzie, należy ją uznać za budowlę w świetle art. 3 u.p.b. (por. uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1580/12, CBOSA). Zauważenia jednak wymaga, że u.o.s. nie przejmuje w pełnej rozciągłości regulacji zawartych w u.p.b. Wskazuje na to konstrukcja załącznika do u.o.s. "Wykaz Przedmiotów Opłaty Skarbowej, Stawki tej Opłaty oraz Zwolnienia", który w części III pkt 9 różnicuje wysokość opłaty skarbowej w zależności od przedmiotu zezwolenia. W załączniku brak jest bowiem regulacji przewidującej opłatę skarbową za pozwolenie na budowę budowli. Zawarte są natomiast uregulowania, które różnicują wysokość opłaty skarbowej, w zależności od tego, czy przedmiot pozwolenia na budowę stanowią np. budowle związane z produkcją rolną czy sieci wodociągowe. Z kolei w/w załącznik w części III ust 9 pkt 1 lit. h) przewiduje opłatę skarbową za pozwolenie na budowę innych budowli, a więc niemieszczących się w pozostałych kategoriach przedmiotów pozwolenia na budowę przewidzianych w w/w załączniku. Powyższe oznacza, iż przepisy u.o.s, mają charakter lex specialis w stosunku do u.p.b. (por. uzasadnienie wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 401/08, CBOSA). Zatem, słusznie przyjął Prezydent w swojej interpretacji, że przedstawiona w stanie faktycznym instalacja służąca do dystrybucji energii, będzie stanowić sieć elektroenergetyczną dla której u.o.s przewiduje odrębne stawki opłaty skarbowej uzależnione od jej długości. Ponieważ Spółka nie wskazała we wniosku, jaką długość będzie miała projektowana sieć elektroenergetyczna, stąd pozwolenie na jej budowę będzie podlegało opłacie skarbowej przewidzianej w części III ust. 9 pkt 1 lit. f) lub lit. g) u.o.s, w zależności od tego czy długość projektowanej sieci będzie przekraczała 1 km. Zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za chybione, o czym mowa powyżej (art. 4 w zw. z częścią III ust. 9 pkt 1 lit. f-h załącznika do u.o.s.). Zauważyć jednocześnie wypada, iż zaskarżony akt spełnia wymogi wskazane w treści art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zawiera bowiem ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z tych też względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.