III SA/Wa 2982/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - A.Z. - dalej: "Skarżąca" wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych. W skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżąca dysponuje wprawdzie mieniem umożliwiającym zapłatę wynikającej z decyzji należności podatkowej, jednakże mienie to jest przechowywane w formie waluty obcej oraz częściowo w formie biżuterii. Konieczność zapłaty należności podatkowej oznaczać będzie zamianę powyższych środków, co z kolei może spowodować po stronie Skarżącej stratę ze względu na niższą cenę sprzedaży aniżeli zapłacona uprzednio cena nabycia. W odniesieniu do biżuterii, jej zbycie oznaczać będzie nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości odzyskania zakupionych częstokroć bardzo dawno i posiadających znacznie większą od wartości rynkowej, wartość osobistą pamiątek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu Sądowi skargi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji twierdząc, że dysponuje mieniem umożliwiającym zapłatę wynikającej z decyzji należności podatkowej, jednakże mienie to jest przechowywane w formie waluty obcej oraz częściowo w formie biżuterii a konieczność zapłaty należności podatkowej oznaczać będzie zamianę powyższych środków, co z kolei może spowodować po stronie Skarżącej stratę ze względu na niższą cenę sprzedaży aniżeli zapłacona uprzednio cena nabycia, natomiast w odniesieniu do biżuterii, jej zbycie oznaczać będzie nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości odzyskania zakupionych częstokroć bardzo dawno i posiadających znacznie większą od wartości rynkowej, wartość osobistą pamiątek. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie tego wniosku, natomiast do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie Skarżąca nawet pobieżnie nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, wskazała jedynie, że dysponuje mieniem umożliwiającym zapłatę należności wynikającą z decyzji jednak mienie to ulokowane jest w formie waluty obcej oraz częściowo w formie biżuterii. Podkreślić należy, że Sądowi nie jest znana sytuacja materialna Skarżącej. Z lakonicznego uzasadnienia nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty. Strona nie wskazała też czy posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowe ruchomości (np. samochód) itd. Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.