III SA/Wa 2988/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R.M. i R.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę III SA/WA 2988/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997r- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8 poz. 60) oraz art. 22 ust.1, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].06.2005r Nr [...] w sprawie określenia R. i R. M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 23.285,90 zł . W uzasadnieniu decyzji wskazano ,iż w/wym podatnicy korzystając z możliwości wspólnego opodatkowania, złożyli w Urzędzie Skarbowym W. zeznanie o wysokości osiągniętych w 1999 roku wspólnych dochodów na druku PIT-33 w którym wykazali do zapłaty podatek dochodowy w kwocie 11.100,50 zł. Z akt sprawy wynika, że Urząd Skarbowy W. postanowieniem z dnia [...].01.2003 r. Nr [...] wszczął postępowanie podatkowe wobec Państwa M. w sprawie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Wydawane przez Urząd Skarbowy W. decyzje były kilkakrotnie uchylane przez Dyrektora Izby Skarbowej. Uchylając po raz kolejny decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, Dyrektor Izby Skarbowej zalecił przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wyjaśnienie kwestii budzącej wątpliwości związku z wystawieniem zaświadczeń przez Urząd Skarbowy W.. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że za 1999 r. R.i R. M. złożyli w dniu 20.04.2000r . zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT-33 za 1999 r. w którym wykazali do zapłaty podatek dochodowy w wysokości 11.100,50 zł.oraz stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na deklarowaną podstawę opodatkowania. Analiza dokumentów źródłowych oraz zapisów prowadzonych urządzeń księgowych wykazała zawyżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez: -dwukrotne zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wartości netto faktury nr 1107 z dnia 27.10.1999 r. w kwocie 689,00 zł., - dwukrotne odliczenie kwoty 247,94 zł. stanowiącej sumę składek za poszczególne miesiące roku 1999 jako Fundusz Pracy p. R. M., - dwukrotne odliczenie składki na ubezpieczenie społeczne Państwa M. na łączną kwotę 5113,60 zł. W oparciu o poczynione ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...].06.2005 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r w wysokości 23.285,90zł. W odwołaniu od tej decyzji Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwoty podatku 11.100,50zł. jako oczywistej pomyłki, sprzecznej ze stanem faktycznym i wystawionymi dokumentami, oraz żądają wyjaśnienia, dlaczego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie żąda zapłaty wymienionej kwoty 259,80 zł. pomimo, iż wydał w dniu [...].11.2004 r. postanowienie o wymagalności tej kwoty. Kwestionują wskazaną do zapłaty kwotę 12.856,10 zł jako zaległość podatkową, w skład której zdaniem Stron wchodzą dwie sumy. Jedna to kwota1.755,60zł. jako różnica między podatkiem ze znanym a należnym za 1999 rok do której Strony nie wnoszą zastrzeżeń, oraz druga kwota 11.000,50 zł. wynikająca z zeznania za 1999 r. (rzekomo nie zapłacona w Urzędzie Skarbowym W.). Zarzucają, że pomimo trzykrotnego uchylania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., po raz kolejny Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję o nie zapłaceniu podatku wynikającego z zeznania za 1999 r. w kwocie 11.100,50 zł., w której błędnie powtarza stanowisko, krzywdzące i sprzeczne z wystawionymi wcześniej dowodami. Podnoszą, że zaległość nie istnieje , gdyż są w posiadaniu czterech zaświadczeń o nie zaleganiu z podatkami wydanych przez urzędy skarbowe W. i W.. Wskazują , że Urząd Skarbowy W. zwrócił im nadpłacony podatek za 2000 r. w wysokości 54.701,90 zł. z bez potrącenia z tej kwoty rzekomej zaległości za 1999 r. w wysokości 11.100,50 zł. Zdaniem Stron jest to kolejny dowód w przedmiotowej sprawie, który wskazuje, że podatek za 1999r. został zapłacony. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym według ustalonego wzoru w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku. Podatek dochodowy wynikający z zeznania, stosownie do art. 45 ust. 6 tej ustawy, jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Wyjaśnił, że w podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się " technikę samoobliczenia podatkowego. W sytuacji jednak, jeżeli organ podatkowy dokona wszczęcia postępowania podatkowego i ustali, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości albo w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji na podstawie art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy określił wysokość zobowiązania za1999 r. po sprostowaniu dokonanych pomyłek, które nie mogą stanowić zgodnie z art. 22 ust.1 ww. ustawy kosztów uzyskania przychodów. r Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił przy tym uwagę ,że w złożonym odwołaniu Strony nie kwestionują wskazanych przez kontrolę podatkową nieprawidłowości powstałych w wyniku księgowania dokumentów przez Biuro Rachunkowe, jak również nie wnoszą zastrzeżeń co do określonej wysokości zobowiązania podatkowego za 1999r. w kwocie 23.285,90zł. Stwierdził zatem ,że skoro Strony nie kwestionują określonej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 1999, lecz kwotę zaległość podatkowej za 1999r., z tego względy należy uznać, iż zarzuty zawarte w odwołaniu nie dotyczą zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie stwierdził uchybień w zaskarżonej decyzji, która odpowiada określonym zasadom i zawiera wymagane przepisami elementy i z tego względu, potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Natomiast w kwestii istnienia i wymagalności kwoty259,80 zł. oraz wydanego postanowienia z dnia [...].11.2004 wyjaśnił, iż nie dotyczy ono _zaskarżonej decyzji ,a zarzuty wykraczają poza zakres postępowania podatkowego zakończonego decyzją określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego za 1999 r. będącej przedmiotem odwołania. Zważywszy,, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. były wydawane z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej ,dlatego też sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia ,a właściwym organem podatkowym, zgodnie z art. 18a ustawy Ordynacja podatkowa był Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Gdyby organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W., to taka decyzja byłaby wadliwa i na podstawie art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa należałoby stwierdzić jej nieważność, gdyż zostałaby wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Ponieważ decyzje wydawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. były uchylane i przekazywane do ponownego rozpatrzenia pozwoliło to sprostować błędy organów podatkowych. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnoszą o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem oraz niezbitymi faktami - dokumentami wydanymi przez podległe temu Dyrektorowi dwa Urzędy Skarbowe: W. i W. , ponawiając zarzuty podnoszone w postępowaniu odwoławczym. Podkreślają ,że nie wnoszą zastrzeżeń do wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r.lecz nie zgadzają się co do istnienia zaległości w kwocie 11100,50 zł .wykazanej w tej decyzji ,mimo przedstawionych dowodów –zaświadczeń o braku zaległości podatkowych – wydanych przez urzędy skarbowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał zajęte stanowisko i wniósł o jej oddalenie.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył,co następuje . Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U.Nr 153,poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm. ,powoływanej dalej jako p.p.s.a.)., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy -art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. Oceny tej dokonuje się według stanu prawnego i na podstawie akt istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto co wymaga podkreślenia, sąd na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest - przez wydanie orzeczenia – stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem (por. T. Woś Postępowanie Sądowoadministracyjne, PWN Warszawa 1997r., s. 230). Badając czy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie odpowiada prawu, Sąd stwierdził, iż decyzja ta została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a tym samym nie zachodzą podstawy do jej uchylenia. W szczególności należy zwrócić uwagę, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa . Zgodnie z obowiązującym w dniu wydania decyzji, brzmieniem tego przepisu ( nadanym przez art. 1 pkt 12lit.a ustawy z dnia 12 września 2002r.( Dz.U.nr 169,poz. 138 ) ,jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten zatem stanowił podstawę prawną do wydania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego , wyznaczając granice rozstrzygnięcia ,a co za tym idzie również granice rozpoznawanej sprawy wyłącznie do kwestii określenia skarżącym wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych w 1999r. W sprawie bezsporne jest ,że skarżący nie kwestionują określonej przez Urząd Skarbowy W. wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. w kwocie 23.285,90 zł. Na kwotę tą składają się bowiem wykazane w zeznaniu podatkowym przez skarżących: kwota wpłaconych na podatek zaliczek i kwota podatku do zapłacenia ( 11 100,50 zł ) oraz ustalona przez organ podatkowy kwota 1755,60zł. jako różnica między podatkiem zeznanym a należnym za 1999r.,do której skarżący nie wnoszą zastrzeżeń. W związku z powyższym Sąd uznał za uprawnione stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. ,przedstawione w zaskarżonej decyzji, w tym także ,iż zarzuty, które nie dotyczą określonej wysokości podatku dochodowego nie podlegają rozpoznaniu w tym postępowaniu. Wszelkie bowiem kwestie związane z zapłatą , w całości czy w części podatku ,istnienia czy też nieistnienia zaległości z tego tytułu i wydawanych zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach nie należą do przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia ,wydanego w oparciu o art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.