III SA/Wa 2989/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Sławomir Kozik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi U. K. na postanowienie Ministra Finansów z [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku U. K. (dalej: "skarżąca" lub "strona") na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...] oraz [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, w tym m.in., zawiadomieniem z 7 sierpnia 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną w S. S.A. (dłużnik zajętej wierzytelności). Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostało doręczone stronie 12 sierpnia 2015 r. Pismem z 20 sierpnia 2015 r. dłużnik zajętej wierzytelności w odpowiedzi na powyższe zawiadomienie poinformował, że skarżącej nie przysługują wierzytelności od S. S.A. Skarżąca na powyższą czynność egzekucyjną wniosła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej oraz zarzucając naruszenie: 1) art. 1a pkt 12, art. 7 § 1, art. 89 ustawy z 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a) oraz art. 6 i 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez dokonanie czynności zajęcia wierzytelności warunkowej, która nie jest środkiem egzekucyjnym w rozumieniu u.p.e.a., a przez to jednocześnie niezastosowanie środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, co doprowadziło do wadliwości dokonanej czynności; 2) art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a., poprzez brak oznaczenia w dokumencie zawiadomienia o zajęciu stosowanego środka egzekucyjnego a jedynie określenie potencjalnie istniejącej wierzytelności, niestanowiącej środka egzekucyjnego w rozumieniu u.p.e.a., co skutkuje uznaniem czynności egzekucyjnej zajęcia za wadliwą. Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. oddalił przedmiotową skargę stwierdzając, że jest ona niezasadna. Skarżąca wniosła zażalenie do Ministra Finansów na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie: 1) art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 53a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez uznanie za dopuszczalną egzekucję odsetek za zobowiązanie, w stosunku do których nie została wydana decyzja administracyjna, o której mowa w art. 53a o.p. oraz w art. 3 § 1 u.p.e.a.; 2) naruszenie art. 7 § 1, art. 1a pkt 12 lit. a w zw. z art. 89 u.p.e.a., a także art. 6 i 8 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny z art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., wobec czego czynność zajęcia, zmierzająca do zastosowania tego środka, została dokonana prawidłowo; 3) art. 89 w zw. z art. 1a pkt 12 lit. a i art. 7 ust. 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż dokonanie czynności zajęcia wierzytelności nieistniejącej nie świadczy o wadliwości ani bezprawności stosowanego środka egzekucyjnego; 4) art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe wskazanie, na dokumencie zawiadomienia o zajęciu, wierzytelności nieistniejącej jako środka egzekucyjnego, o którym mowa w przepisie art. 67 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Minister Finansów postanowieniem z 26 lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a. Ma on na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym. Zatem w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Według Ministra organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Minister wyjaśnił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne, stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego strona posiada bowiem ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe zatem nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Przy tym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Dlatego też podnoszone przez stronę kwestie dotyczące zasadności egzekwowania obowiązku należności z tytułu odsetek za zwłokę nie określonych w decyzji administracyjnej nie podlegają rozpatrzeniu w ramach skargi wniesionej w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Zdaniem Ministra zaskarżone zajęcie dokonane zostało z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 89 u.p.e.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, niż określona w art. 72-85 przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności waz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności dokonane jest z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia. Organ nie zgodził się zatem z twierdzeniem strony, że zajęcie nieistniejącej wierzytelności jest dokonaniem wadliwej czynności egzekucyjnej oraz niemieszczącym się w katalogu art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, które mieści się w powyższym katalogu środków egzekucyjnych. Natomiast podnoszona "warunkowość" tego zajęcia jest przymiotem każdego środka egzekucyjnego ponieważ organ egzekucyjny wystosowując zawiadomienie o zajęciu nie wie, czy ostatecznie zajęcie te okaże się skuteczne, czy też nie. Zatem okoliczność czy stosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w okaże się ostatecznie efektywny - jest bez znaczenia w chwili dokonywania wyboru tego środka przez organ egzekucyjny. W związku z powyższym, brak było podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w S. S.A. zawiadomieniem z 7 sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W., a także o uchylenie wskazanej czynności egzekucyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 7 § 1 w zw. z art. 1 pkt 2 oraz pkt 12 lit a tiret piąte u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pomimo, że zaskarżona czynność egzekucyjna - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej - nie dotyczy w istocie innej wierzytelności pieniężnej, której egzekucja stanowi środek egzekucyjny w rozumieniu u.p.e.a., a tzw. wierzytelności nieistniejącej, co powoduje, iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji winien był skarżone postanowienie uchylić; 2. art. 107 § 1 i 3 oraz 6 w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia przejawiające się jedynie przytoczeniem przepisów prawa i stwierdzeniem niezasadności zażalenia bez dokonania subsumcji przepisów prawa pod zrekonstruowany stan faktyczny; 3. art. 104 § 2, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty w całości a w konsekwencji brak prawidłowego uzasadnienia objawiające się stwierdzeniem, iż czynność zajęcia zawsze ma charakter warunkowy, co nie stanowiło przedmiotu wniesionego zażalenia, gdyż strona podnosiła zarzut warunkowości tzw. "wierzytelności nieistniejącej" a nie czynności zajęcia; 4. art. 7 § 1, art. 1a pkt 2 oraz pkt 12 lit. a tiret piąte w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał prawidłowej czynności egzekucyjnej - zajęcia innej wierzytelności pieniężnej – mimo, iż nie dotyczy ona żadnego środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa; 5. art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i w zw. z art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąte u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że w dokumencie zajęcia wierzytelności organ wskazał stosowany środek egzekucyjny podczas gdy tzw. "wierzytelność nieistniejąca'", którą wadliwie zajął organ egzekucyjny, nie jest inną wierzytelnością, o której mowa w art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąte u.p.e.a. przez co nie stanowi środka egzekucyjnego w rozumieniu u.p.e.a.; 6. art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2, w zw. z art. 89 § 1 oraz w zw. z art. 3 § 1 i art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż nie jest możliwe wniesienie skargi na wadliwą czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej - zmierzającą do egzekucji obowiązku, który na gruncie przepisów u.p.e.a. w zw. z przepisami o.p. nie może stanowić przedmiotu egzekucji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., u dłużnika zajętej wierzytelności będącego towarzystwem ubezpieczeniowym (zawiadomienie o zajęciu – k. 8 akt administracyjnych). Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (tak np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r, II FSK 2988/11, CBOSA). W szczególności, nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...], [...] obejmujące należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług (k.1-5 akt administracyjnych). Tytuły te zostały doręczone skarżącej 12 sierpnia 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu (k.6 akt administracyjnych). Analogiczny stan faktyczny i prawny i to w stosunku do tożsamej strony, był już przedmiotem rozważań tut. Sądu, m.in., w sprawach o sygn.. akt III SA/Wa 2991/16, III SA/Wa 2992/16). Dlatego Sąd orzekający w sprawie niniejszej, podzielając w całości poglądy wyrażone w powyżej powołanych orzeczeniach, korzysta z argumentacji prawnej przedstawionej w tychże sprawach. Skarżąca w ustawowym terminie wniosła skargę na czynność zajęcia podnosząc, że zajęcie zostało skierowane do wierzytelności tylko potencjalnej (z tytułu zdarzenia objętego ryzykiem ubezpieczeniowym) i dlatego ta wierzytelność nie może być przedmiotem egzekucji (zarzuty ujęte w pkt I i IV skargi). Zdaniem skarżącej, środek egzekucyjny w postaci zajęcia tej wierzytelności nie mieści się w ustawowym katalogu środków egzekucyjnych i jako taki nie może być uznany za prowadzący do skutecznego zajęcia. Oznaczało to, że skarżąca podnosiła zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Po drugie, skarżąca wskazała, że zawiadomienie o zajęciu jest wadliwe, bo organ wskazał w nim środek egzekucyjny niemieszczący się w katalogu środków egzekucyjnych, a to zdaniem strony powodowało "nieważność zawiadomienia" (uzasadnienie zarzutu z pkt V skargi). Zarzut ten pozostaje więc w związku z pierwszym zarzutem – niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Po trzecie, skarżąca zarzuciła organowi niezrozumienie argumentu "warunkowości" wierzytelności niestanowiącej przez to przedmiotu środka egzekucyjnego (zarzut z pkt III skargi). Podkreślono, że skarżąca podnosiła nie warunkowość skuteczności zajęcia, a przez to całej egzekucji, ale fakt nieistnienia w ogóle wierzytelności, która mogłaby być przedmiotem egzekucji. Skarżąca upatrywała wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej w faktycznym nieistnieniu wierzytelności, do której skierowane było zajęcie. Z powodu niezrozumienia argumentacji strony, organ - jej zdaniem – nie rozstrzygnął sprawy co do istoty. Po czwarte, zdaniem skarżącej organ naruszył przepisy o uzasadnieniu faktycznym i prawnym (zarzut z pkt II skargi) oraz, po piąte, naruszył art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt u.p.e.a. oraz art. 53a o.p. przez uznanie za dopuszczalną egzekucję odsetek za zobowiązanie, co do którego nie została wydana decyzja administracyjna – organ nie rozpatrzył merytorycznie tego zarzutu (zarzut z pkt VI skargi). Ten ostatni zarzut doprecyzowano w treści skargi wskazując, że chodzi tu o zarzut niedopuszczalności skierowania egzekucji do należności w postaci odsetek. Podniesione w skardze argumenty strony nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie wszystkie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być formułowane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, która pozwala tylko na zakwestionowanie sposobu dokonania czynności egzekucyjnej (techniczne zastosowanie środka egzekucyjnego). Zarzuty takie jak podniesione w skardze (zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, czy zarzut niedopuszczalności skierowania egzekucji do należności w postaci odsetek) to argumenty właściwe dla postępowania tzw. zarzutowego, które w tamtym tylko postępowaniu mogą zostać uwzględnione. Nie mają one natomiast żadnego znaczenia w sprawie ze skargi na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne. W obowiązującym prawie istnieje system środków obrony przed egzekucją, przy czym każdy z tych środków jest przewidziany na inną okoliczność. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, niedopuszczalnym jest więc aby w jej ramach badać zarzuty, które mogą być zgłoszone na podstawie art. 33 u.p.e.a. Tym samym nie mógłby zostać uwzględniony, podniesiony w skardze na czynność egzekucyjną, a następnie w skardze do sądu, zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Tego rodzaju zarzut dotyczy bowiem podstawy z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Podobnie nie mógłby być poddany analizie w ramach postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną zarzut niedopuszczalności egzekucji skierowanej do odsetek, bo to także jest podstawa zarzutu – i to z tego samego przepisu co zarzut wcześniejszy (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zarzuty te nie mogły by więc przedmiotem oceny Sądu w sprawie rozpoznanej, tak jak nie mogły się nim zająć organy orzekające w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Skarżącej przysługiwało prawo wniesienia zarzutów w ciągu 7 dni od doręczenia jej tytułów wykonawczych, o czym w tych tytułach została pouczona. W ramach zarzutów strona mogła podnosić argumenty takie, jak w niniejszym postępowaniu – i w ramach postępowania zarzutowego zostałyby one poddane analizie i ocenie. Tymczasem skarżąca zdecydowała się na użycie środka w postaci skargi na czynności egzekucyjne, istotnie zawężając zakres przysługującej jej ochrony prawnej - do kwestii prawidłowości (pod względem formalnym) zastosowania tej czynności. Strona domagała się jednocześnie uchylenia czynności egzekucyjnej. W związku z wnioskiem skargi należało wyjaśnić, że relacja postępowania zarzutowego do postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną jest następująca: w razie wniesienia zarzutów postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu (art. 56 § 1 pkt 5 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a.), a w razie uwzględnienia zarzutów – ulega ono umorzeniu (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego w wyniku uwzględnienia zarzutów dochodzi do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 u.p.e.a.). Zatem w ten sposób mogłoby dojść do uchylenia zastosowanej (wadliwie – jak twierdzi skarżąca) czynności zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności w postaci towarzystwa ubezpieczeniowego S. S.A. Uchylenie czynności egzekucyjnej jest bowiem skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji uwzględnienia zarzutów, nie można natomiast domagać się uchylenia czynności egzekucyjnej z pominięciem trybu rozpoznania zarzutów, a tego zdaje się oczekiwać skarżąca, formułując w skardze na czynność egzekucyjną zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wbrew zarzutom skargi, Sąd aprobuje wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonanych przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny został użyty zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych (art. 1a pkt 12 u.p.e.a. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych), sama jego realizacja jest nieskomplikowana. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót I usług (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) – i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 (§ 3). Zawiadomienie o zajęciu powinno natomiast zawierać: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego (art. 67 § 2 u.p.e.a.). W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu skierowane do S. S.A (k.8 akt administracyjnych). Zostało ono sporządzone na druku odpowiadającym wymaganiom przewidzianym dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a., jego treść nie budzi żadnych zastrzeżeń. Zawiadomienie zostało doręczone organowi oraz zobowiązanej (k. 6 i 7 akt administracyjnych). Zajęcie dokonane zostało zatem prawidłowo. Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zakwestionowanej czynności egzekucyjnej wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji. Sąd nie stwierdził także nieprawidłowości w uzasadnieniu postanowień organów obu instancji, które mogłyby przesądzać o konieczności ich uchylenia. Uzasadnienie postanowienia organu nadzoru (i postanowienia go poprzedzającego) zawiera wszystkie elementy przewidziane w przepisach k.p.a. dla uzasadnienia postanowień (art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a.). Argumenty tam podniesione dotyczą istoty sprawy i przedmiotu sporu, a ujęcie to Sąd uznał za prawidłowe. Organ nie ma natomiast obowiązku podejmowania polemiki ze skarżącą w zakresie wszystkich, w tym nie mających znaczenia dla sprawy, jej argumentów (dywagacje dotyczące warunkowości wierzytelności i wpływu tej warunkowości na dopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, czy nieznana postępowaniu wykonawczemu instytucja "nieważności" zawiadomienia o zajęciu"). Z tych względów zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze, należało uznać za bezzasadne. W tym stanie sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.).