III SA/Wa 3029/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska, asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Naczelnika [...] M. Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], w sprawie określenia dla M. sp. z o.o. z siedzibą w W. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. i określił Skarżącej zobowiązanie w tym podatku w wysokości [...] zł . W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 1999 w wysokości [...] zł. W trakcie postępowania podatkowego ustalono, że Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania o kwotę [...] zł poprzez: zaniżenie przychodów o kwotę [...] zł, zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. tj. o kwotę [...] zł wynikającą z różnic pomiędzy ewidencją kosztów prowadzoną z wykorzystaniem systemów CRON i CALSYS 2) o kwotę [...] zł wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów. Spółka w odwołaniu zakwestionowała ustalenia organu I instancji dotyczące nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na przeprowadzenie badania sprawozdania finansowego Spółki według standardów US GAAP, bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł oraz nieuwzględnienie faktu omyłkowego dwukrotnego zakwalifikowania do przychodów kwot związanych z obsługą ubezpieczeniową różnych podmiotów. Zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 122, 123, 200 Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Po zapoznaniu się z argumentami zawartymi w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i określił zobowiązanie podatkowe Spółki w wysokości [...] zł. Przychylił się do argumentów podatnika w kwestii uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na sporządzenie sprawozdań według standardów US GAAP. Jednocześnie podtrzymał stanowisko organu podatkowego I -instancji dotyczące wyłączenia z kosztów kwoty [...] zł i nie uznał za uzasadnione obniżenie przychodów o kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy II instancji wskazał, iż możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowo-skutkowego wydatku z uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku. Wykazanie związku poniesionego wydatku z przychodami spoczywa na podatniku. Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że wydatek został poniesiony albo prawidłowo zarachowany, ale wykazać także, że poniesiony on został w celu osiągnięcia przychodu. Podatnik ma zatem obowiązek uzasadnić cel ponoszonych wydatków, tzn. fakt, iż służą one uzyskaniu przychodów. Organ podatkowy II instancji uznał, za koszt uzyskania przychodów kwotę [...] zł wydatkowaną na badanie sprawozdania finansowego Spółki, wskazując, że przeprowadzenie tego badania według standardów US GAAP ma istotne znaczenie dla wizerunku spółki. Zapewnia przejrzystości jej finansów, co ma wpływ na pozyskanie klientów z obcym kapitałem i zwiększenie przychodów Spółki. Odwołując się do tych samych przesłanek, umożliwiających zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów, organ odwoławczy nie uznał racji Skarżącego odnośnie różnicy pomiędzy ewidencją kosztów prowadzoną z wykorzystaniem systemów CRON i CALSYS. Zwiększenie kwoty przychodów o [...] zł jak i obniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł przez organ podatkowy nastąpiło w oparciu o dowody w postaci ewidencji rachunkowej prowadzonej przez Spółkę z wykorzystaniem systemu komputerowego Calsys, który spełniał wymogi przepisów o rachunkowości. System ten został dopuszczony, uchwalą Zarządu Spółki z dnia 1 stycznia 2004 r. do prowadzenia ksiąg w Spółce począwszy od 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przyznał, że wadliwe udokumentowanie wydatku nie pozbawia podatnika możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem, że w inny sposób udokumentuje fakt jego poniesienia oraz związek wydatku z przychodem. A zatem Skarżąca skoro twierdziła, że powyższe kwoty zostały nienależnie uznane za przychody i nie uznane za koszty, zobowiązana była przedstawić dowody, potwierdzające prawidłowość zadeklarowanych w CIT-8 wielkości przychodów i kosztów. Strona skorzystała z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego lecz zgłosiła jedynie żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków odnośnie kosztów podróży służbowych. Natomiast w zakresie ewidencji przychodów i kosztów pomiędzy systemami Calsys i Cron Skarżąca lakonicznie stwierdziła, że podtrzymuje konieczność wyjaśnienia tych różnic oraz poinformowała, że podjęła odpowiednie kroki aby je wyjaśnić. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Spółka nie udzieliła jednak żadnej informacji. Wobec nie przedstawienia organowi odwoławczemu dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w kwocie [...] zł ich związku z uzyskanym przychodem oraz dowodu źródłowego potwierdzającego zaewidencjonowanie rezerwy na kwotę [...] zł., [...] zł. oraz [...] zł., Dyrektor Izby Skarbowej oparł swe rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania przed organem I-ej instancji i uznał rozstrzygniecie organu I-ej instancji w tym zakresie za słuszne. Odnośnie obowiązków wynikających z art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej uznano, że organ I instancji dopełnił wymaganych przez przepisy prawa czynności proceduralnych. W dniu 25 lutego 2005 r. pełnomocnik Spółki zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu podatkowym i nie złożył żadnych zastrzeżeń i wyjaśnień w tej kwestii. Po upływie terminu określonego w art. 200 Ordynacji podatkowej Spółka w dniu 2 marca 2005 r. wniosła o przesłuchanie pracowników w charakterze świadków na okoliczność udokumentowania celu i zasadności zagranicznych podróży służbowych oraz załączyła kserokopię interpretacji organów podatkowych na temat badania sprawozdania finansowego według standardów US GAAP. W wyniku przesłuchania pracowników Spółki organ podatkowy uwzględnił w całości wniosek Spółki o uznaniu wydatków poniesionych na podróże służbowe za koszty uzyskania przychodów. Tak więc między dniem zapoznania się strony z materiałem dowodowym tj. 25 lutego 2005 r. a dniem wydania zaskarżonej decyzji [...] maja 2005 r. do akt sprawy włączone zostały dokumenty składane przez Spółkę (a więc znane jej) oraz protokoły z przesłuchania świadków, które przyczyniły się do uznania racji Spółki w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podróże służbowe. Skarżąca w ocenie organu podatkowego nie wykazał także w odwołaniu by uchybienie w postaci braku ponownego wezwania do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika[...] M. Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł, pismem z dnia 10 października 2005 r. pełnomocnik Strony, zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie : art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej ustawa o CIT) - poprzez błędną jego interpretację i bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł. art. 122, art. 123 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) poprzez nieprzeprowadzenie czynności mających na celu ustalenie, w jakim zakresie kwota [...] zł stanowi koszty uzyskania przychodu oraz uniemożliwienie Stronie przeprowadzenia działań mających na celu wyjaśnienie przyczyn istnienia różnic pomiędzy systemami Cron i Calsys, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł zaksięgowanej na koncie bierne rozliczenia międzyokresowe. 4) art. 12 ustawy o CIT oraz art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu omyłkowego dwukrotnego zakwalifikowania do przychodów kwot związanych z obsługą ubezpieczeniową różnych podmiotów, W konkluzji pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Strony. W odniesieniu do zawyżenia przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. pełnomocnik wskazał na konieczność wyjaśnienia różnic w kwocie kosztów wykazanych w systemach Cron i Calsys. Jak twierdził, Spółka wykazała chęć weryfikacji kosztów na podstawie dokumentów źródłowych i w tym celu zleciła zewnętrznej firmie księgowej zbadanie zasadności weryfikacji danych źródłowych z zapisami systemu księgowego. Niezależna firma księgowa potwierdziła możliwość weryfikacji istniejących różnic poprzez ogólny przegląd dokumentów źródłowych. Zdaniem pełnomocnika nie sposób zarzucić Spółce braku chęci współdziałania w celu wyjaśnienia spornej kwestii gdyż w piśmie z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego poinformowała organ podatkowy o konieczności wyjaśnienia różnic w kosztach. Nie podjęcie przez organ podatkowy działań zmierzających do wyjaśnienia różnic w kosztach uzyskania przychodów powstałych na skutek zmiany systemu księgowego Spółki narusza w ocenie pełnomocnika art. 15 ustawy o CIT oraz art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik Skarżącej zakwestionował również zasadę, zgodnie z którą ciężar dowodu w zakresie prawa podatnika do odliczenia kosztów uzyskania przychodów ciąży na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, czyli na podatniku. Zarzucił także decyzji naruszenie art. 15 ustawy o CIT oraz art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł ujętej na koncie "bierne rozliczenia okresowe". Spółka w sporządzonym sprawozdaniu finansowym wyłączyła tę kwotę z rachunku podatkowego, jednak ten fakt oraz to, że koszty związane z ubezpieczeniem działalności brokerskiej zostały zaksięgowane jako bierne rozliczenia międzyokresowe nie może przesądzać o tym, iż wydatki w kwocie [...] zł. nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Nie przeprowadzenie przez organ podatkowy stosownej analizy wydatków stanowi naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż w złożonych w dniu 30 grudnia 2004 r. zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu kontroli podatkowej Spółka wyjaśniła, że różnica pomiędzy kwotą przychodów określoną na podstawie systemu Cron i Calsys wynika z faktu, iż kwota [...] zł została dwukrotnie uznana za przychód na podstawie odpowiednich faktur oraz z tytułu utworzonej rezerwy. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe nie wzięły pod uwagę wyjaśnień Spółki oraz przedstawionych dowodów. Spółka przedstawiła faktury oraz wydruk komputerowy z dekretacją ręczną wskazującą na możliwość podwójnego uznania za przychód podatkowy w roku 1999, kwoty [...] zł na podstawie odpowiednich faktur oraz z tytułu utworzonej rezerwy. Jeżeli organ podatkowy miał wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych dowodów powinien już w fazie postępowania dowodowego wyjaśnić swoje wątpliwości, choćby poprzez przesłuchanie świadków. Zdaniem skarżącego nie dopełniając swoich obowiązków w tym zakresie Naczelnik [...] M. Urzędu Skarbowego w W. naruszył art. 187 Ordynacji podatkowej. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w W. nieuwzględniając zastrzeżeń Spółki podniesionych w odwołaniu usankcjonował stan niezgodny z przepisami Ordynacji podatkowej i ustawy o CIT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Ocena działalności administracji publicznej dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem jego zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), nazywanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną, jednakże w myśl § 2 tegoż artykułu Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. ( art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. W sprawie nie doszło do naruszenia przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Organy podatkowe, bowiem w sposób dostateczny dowiodły, że strona skarżąca w zeznaniu rocznym CIT-8 wykazała podatek obliczony nieprawidłowo na skutek zawyżenia kosztów uzyskania przychodów jak również zaniżenia przychodów. Należy wskazać, iż postępowanie podatkowe w sprawie zmierzało do ustalenia wobec strony zobowiązania podatkowego, w tym istotnych dla jego wysokości kosztów uzyskania przychodów czyli, zgodnie z. art. 15 ustawy o CIT wszelkich kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy o CIT. Zasady postępowania dowodowego określone w ordynacji podatkowej ( art. 122 ) nakładają na organ obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 187 ord.pod.). Orzecznictwo jednak wielokrotnie wskazywało, że okoliczność ta nie może zwalniać strony od współudziału od realizacji tego obowiązku. Czynności procesowe w zakresie gromadzenia materiału dowodowego winny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie w stanie wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy ( wyrok z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 249/99). W sprawach, których przedmiotem są koszty uzyskania przychodów ciężar dowodu, a właściwie jego prezentacja spoczywa na stronie. (A. Hanusz. Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu. Przegląd podatkowy, nr 9/2004, str. 126 - 128). Zgodnie bowiem z ogólnymi założeniami podatków typu dochodowego, aby zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, to podatnik, a nie organ podatkowy powinien przedstawić źródła dowodów lub wskazać środki dowodowe pozwalające uzyskać informacje wskazujące na fakt, iż, dany wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu ( por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1998r. sygn. akt I SA GD 48/97). Celem nadrzędnym nałożenia ciężaru dowodu na stronę postępowania jest stworzenie warunków dla zgromadzenia przez organy podatkowe pełnych informacji w tych wszystkich podatkowoprawnych stanach faktycznych, w których nie można tego uczynić bez dostarczenia przez stronę odpowiednich danych faktycznych (A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego. Wydawnictwo Zakamycze, Wydanie I, 2004. str. 211, por. B. Dauter. [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa – komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.522 i 523). Jak wskazują autorzy wyżej wskazanej publikacji zaakceptować także należy i taką tezę, że w postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy między wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów takich nie dostarczył sam podatnik ( wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r.. III S.A. 5688/98, podobnie wyrok z dnia 9 stycznia 2002 r. 1 S.A/GD 712/99). Mając powyższe na względzie nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika strony Skarżącej zawartymi w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucającymi decyzji organu podatkowego 1. bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] wskazując, iż uczyniono to z naruszeniem przepisów art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z jednoczesnym naruszeniem art. 122 , 123 i 187 ordynacji podatkowej 2. bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł 3. naruszenie art. 12 ustawy o CIT i art. 187 Ordynacji Podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu omyłkowego dwukrotnego zakwalifikowania do przychodów kosztów związanych z obsługą ubezpieczeniową różnych podmiotów. W odniesieniu do zarzutu I -go i II -go pełnomocnik wskazał w uzasadnieniu skargi, że Spółka zarówno w trakcie kontroli jak i w toku postępowania podatkowego wypowiadała się co do konieczności wyjaśnienia różnic w kwocie kosztów uzyskania przychodów wykazanych przez system CRON i CALSYS, co do kwot wynikających z poszczególnych dokumentów źródłowych. Zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w uzasadnieniu, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący wyjaśniły przedmiotową sprawę, gdy tymczasem, w jego ocenie tak się nie stało. Wskazał, że spółka deklarowała chęć współpracy z organem podatkowym w celu ustalenia rozbieżności i w piśmie z dnia 28 lutego 2005r będącym odpowiedzią na postanowienie w sprawie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego informowała, że podjęła działania mające na celu wyjaśnienie różnic miedzy systemami podatkowymi CRON i CALSYS. Wskazał również, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę sugestii spółki, co do konieczności weryfikacji zapisów księgowych. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącej i postawić organom podatkowym zarzutu, iż postępowanie nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła w zakresie dotyczącym tych kosztów żadnych dowodów osobowych, dowodów z dokumentu, dowodów z opinii biegłego, ani dowodu, który dla organu byłby źródłem poszukiwania dowodów i umożliwił analizę danych otrzymanych z systemu CALSYS. Stwierdzić trzeba, że na pytania skierowane do Skarżącej o dokumenty, które pozwoliłyby wyjaśnić różnice wyników co do przychodów i kosztów uzyskania przychodów pomiędzy systemami Skarżąca odpowiedziała, że nie posiada kompletnej dokumentacji.. W tej sytuacji organy podatkowe dokonały oceny w oparciu o taki materiał dowodowy, jaki został zgromadzony i udostępniony przez Skarżącą. W sytuacji braku kompletnej dokumentacji księgowej pozwalającej zweryfikować sposób wprowadzania danych do sytemu nie można czynić zarzutu organom, iż ocena materiału dokonana w oparciu o dane wynikające z systemu CALSYS, który został, co nie ulega wątpliwości, w przeciwieństwie do systemu CRON, oceniony przez audytora jako właściwy z punktu widzenia rachunkowości, była także prawidłowa. Pełnomocnik Skarżącej zakwestionował (w uzasadnieniu skargi), iż organ niesłusznie uznał, iż zaniżony został przychód wykazany przez Skarżącą. Skarżąca omyłkowo w systemie CALSYS zaewidencjonowała przychód z faktur na kwotę [...] i kwotę na rezerwy na kwotę [...] zł, [...] zł oraz [...] zł. Dodatkowo podał, iż kwota [...] zł. jest podwójnie zaewidencjonowaną rezerwą na przychody klienta A.. Jak wskazano w decyzji organ wzywał Skarżącą, by poza wyjaśnieniami przedstawiła dowód potwierdzający zaewidencjonowanie rezerwy na wyżej wskazane kwoty. Dowodów takich Skarżąca nie wskazała. Ograniczyła się do twierdzenia, że tak było i przedłożenia kartki z odręcznymi zapiskami, które to miały świadczyć o błędach w ewidencji (k.259) . Organy podatkowe nie uznały tych dowodów za wystarczające i stwierdziły, iż nie mogą one stanowić podstawy do uznania wyżej wskazanych kwot za koszty uzyskania przychodów. W odniesieniu do punktu III – go skargi należy zauważyć, iż sama Skarżąca nie kwestionowała w postępowaniu odwoławczym nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł. Kwota ta pierwotnie była przez Nią zaliczona do biernych rozliczeń międzyokresowych i uznana za koszt uzyskania przychodów. Jednakże w sprawozdaniu finansowym za 1999 r. sporządzonym na podstawie ewidencji księgowej opartej na systemie CALSYS spółka wyłączyła tę kwotę z rachunku podatkowego, jako nie stanowiącą kosztów uzyskania przychodów. Dokonując rewizji danych w systemie pozostawiła niezmienioną deklarację podatkową w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W skardze skierowanej do WSA pełnomocnik Skarżącej wskazał, że organy podatkowe nie wyjaśniły dlaczego nie uznały tej kwoty za koszt uzyskania przychodów. W ocenie Sądu mimo braku ponownej analizy tej kwestii nie można czynić Dyrektorowi Izby Skarbowej zarzutu, że została ona pominięta w Jego decyzji. W uzasadnieniu decyzji znajduje się bowiem stwierdzenie ,iż " po przeanalizowaniu pozostałych ustaleń organu I-ej instancji, organ odwoławczy uznaje zasadność stanowiska przedstawionego w tym zakresie w zaskarżonej decyzji. ( tu: decyzji organu I-ej instancji). Skoro, jak wcześniej Sąd wskazał, Skarżąca nie uznała tych kosztów za koszt uzyskania przychodów, a w postępowaniu odwoławczym nie kwestionowała decyzji w tym zakresie, nie można uznać, iż brak obszernego uzasadnienia tej kwestii winien skutkować uchyleniem decyzji Przypomnieć trzeba, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, a nie odwrotnie, jaki jest związek tego wydatku z osiągniętym przychodem. Skoro Skarżąca sama uznała, iż nie jest to koszt uzyskania przychodu to brak jest podstaw do dokonywania przez organ stosownych ustaleń, wbrew twierdzeniu podmiotu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Strona miała możność uczestniczyć w postępowaniu podatkowym, zgłaszać dodatkowe dowody i zapoznać się z zgromadzonym materiałem. Organ wzywał Stronę do przedstawienia dowodów na poparcie swoich racji, tych jednak Skarżąca nie zgłosiła. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw, by czynić zarzut organom podatkowym, iż postępowanie było prowadzone wbrew zasadom wyrażonym w art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie był kompletny , ale jak twierdziła sama Skarżąca nie posiadała ona innej dokumentacji. W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne poczynione prze organ są mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym a ich ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Tym samym brak jest także podstaw uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 i 12 ustawy o CIT. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.