III SA/Wa 3062/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. C. oraz R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz A. C. oraz R. C. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO") decyzją z dnia 3 września 2015 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."), po rozpoznaniu odwołania Skarżących – A.i R.C. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2013 r. orzekającej uchyleniu w całości decyzji ostatecznej Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2012 r. i ustalającej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012r. za nieruchomość położoną w W. przy ul.[...] (dz. ew. nr [...] w obr. [...], dz. ew. nr [...] - część w obr. [...]), w wysokości 4.502 zł., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie. Prezydent [...] W. decyzją z dnia 13 grudnia 2012 r. ustalił Skarżącym podatek od nieruchomości na 2012 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul.[...] (działka ew. nr [...]) w kwocie 2.880 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 335 m², budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 35 m², budynki pozostałe 110 m², grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 100 m² oraz grunty pozostałe o pow. 2.289 m². Postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r. Prezydent [...] W. wznowił postępowanie podatkowe zakończone ww. decyzją ostateczną wskazując jako podstawę 240 § 1 pkt 5 O.p, Następnie decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. Prezydent [...] W. uchylił w całości ww. decyzję ostateczną Prezydenta [...] W. i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. za ww. nieruchomość położoną w W. przy ul.[...] w wysokości 4.502 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 191,24 m², budynki pozostałe 448,60 m² oraz grunty pozostałe o pow. 2.479 m². Wskazano, iż podstawą wznowienia było nie wykazanie przez Skarżących do opodatkowania w 2012 r. prawidłowych powierzchni gruntów i powierzchni użytkowych budynków. Ww. ustaleń dokonano na podstawie przeprowadzonych oględzin nieruchomości oraz oświadczeń Skarżącej - A.C. z dnia 20 grudnia 2012 r. oraz z dnia 3 stycznia 2013 r., Skarżący byli posiadaczami samoistnymi nieruchomości położonej w W. przy ul.[...] (dz. ew. nr [...]-cz. w obrębie [...]) o powierzchni 90 m² w całym okresie objętym kontrolą, tj. od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 października 2012 r. W ocenie organu grunt ten był wykorzystywany jako wjazd na nieruchomość. Zdaniem organu okoliczność ogrodzenia nieruchomości przy ul. [...] (zarówno dz. ew. nr [...] stanowiącej współwłasność Skarżących, jak i części dz. ew. nr [...] będącej we władaniu [...] W.), potwierdzała, że byli oni w posiadaniu samoistnym części dz. ew. nr [...]. Również według oświadczenia Skarżącej z dnia 20 grudnia 2012 r. powierzchnia gruntu zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej wynosiła w okresie od grudnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. - 400 m², a w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. – 100 m². Jednocześnie Skarżąca wyjaśniła, że od dnia 1 stycznia 2012 r. cały grunt wykorzystywany był na cele prywatne. Organ stwierdził, że Skarżący są współwłaścicielami czterech budynków, tj. budynku mieszkalnego oraz trzech budynków niemieszkalnych (w tym jednego o funkcji mieszkalnej). Budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 191,24 m² podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2009 r. Ponadto Prezydent [...] W. ustalił, że powierzchnia użytkowa budynków niemieszkalnych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosiła: 1) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. - 72,45 m², 2) od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. - 35,30 m², a pozostała powierzchnia użytkowa budynków niemieszkalnych powinna być opodatkowana stawką podatku jak dla budynków pozostałych, tj.: 1) od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. - 376,15 m², 2) od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. - 413,30 m², 3) od dnia 1 stycznia 2012 r. - 448,60 m². Ponadto wskazano, iż zgodnie z protokołem kontroli podatkowej spisanym w dniach 20-21 grudnia 2012 r. Skarżący powinni mieć ustaloną wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul.[...], za następujące przedmioty opodatkowania: grunty pozostałe o powierzchni 2.479 m², budynki lub ich części mieszkalne o powierzchni użytkowej 191,24 m², budynki lub ich części pozostałe o powierzchni użytkowej 448,60 m². Skarżący nie wykazywali do opodatkowania w 2012 r. prawidłowych powierzchni gruntów i powierzchni użytkowych budynków, co stanowiło - w ocenie organu przesłankę do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Prezydent m. st.. Warszawy, odwołując się do treści art. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-4, Art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej "u.p.o.l.") oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.), ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r., stosując stawki podatku od nieruchomości na 2012 r. dla przedmiotów opodatkowania, o których mowa wyżej, określone przez Radę m.st. Warszawy uchwałą nr XXVII/545/2011 z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. w § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a, lit. e. Skarżący w odwołaniu z dnia 13 stycznia 2014 r. wskazali na niezgodny z rzeczywistością zapis z którego wynika, że w ich posiadaniu znajduje się część działki o nr [...]. Odwołując się do treści aktu notarialnego z dnia 22 kwietnia 1997 r. stwierdzili, iż nabyli jedynie ogrodzenie posadowione na działce [...], a nie samą działkę, o czym miał świadomość organ podatkowy wydający decyzję. Skarżący podkreślili, że nigdy nie byli posiadaczami działki [...]. Zarzucili również wadliwość decyzji w zakresie części dotyczącej budynków posadowionych na działce [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że w jednym z budynków znajduje się lokal mieszkalny. W decyzji budynek ten został oznaczony w całości jako niemieszkalny, co stało w sprzeczności z materiałem dowodowym i skutkowało zawyżeniem podatku od nieruchomości w tym zakresie. SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2015 r. wskazało, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego, gdyż z treści decyzji z dnia 13 lutego 2012 r. wynikało, iż część budynków i gruntów była opodatkowana z zastosowaniem stawki dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast z oświadczenia z dnia 20 grudnia 2012 r. złożonego w toku postępowania kontrolnego wynikało, iż od stycznia 2012 r. cała powierzchnia gruntu działki [...] wykorzystywana była jedynie na cele prywatne. Strona oświadczyła także, iż w 2012 r. żaden z budynków nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ani nie był w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ odwoławczy skonstatował, iż przedmiotem opodatkowania jest działka ew. nr [...] o pow. 0.2388 ha sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B) wraz z zabudowaniami stanowiąca własność Skarżących oraz część (90 m2) działki nr [...] stanowiącej własność m. st. Warszawa. Kwestią sporną stanowi okoliczność opodatkowania części (90 m²) działki nr [...], co do której Skarżący kwestionują posiadanie samoistne. Zdaniem SKO przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż w roku 2012 r. Skarżący byli posiadaczami części działki nr [...], w tym od 1 kwietnia 2012 r. jako dzierżawcy, co wynikało z dwóch umów dzierżawy zawartych pomiędzy m.st. Warszawą a Skarżącymi dotyczących gruntu o pow. 90 m² (działka ew. [...]), będąc podatnikami podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. SKO wskazało, że z informacji z kartoteki budynków na działce [...] posadowione są cztery budynki w tym jeden mieszkalny i 3 niemieszkalne. Zgodnie z oświadczeniem strony w 2012 r. żaden z budynków nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika natomiast, że budynek nr 1 o pow. 191,24 m² sklasyfikowany jest jako mieszkalny, budynek nr 2 o pow. 141,80 m² sklasyfikowany jest jako niemieszkalny, budynek nr 3 o pow. 189,30 m² sklasyfikowany jest jako niemieszkalny oraz budynek nr 4 o pow. 117,50 m² sklasyfikowany jest jako niemieszkalny. Jednocześnie Skarżący podnieśli, iż w jednym z budynków znajduje się lokal mieszkalny a budynek ten został oznaczony w całości jako niemieszkalny. SKO wyjaśniło, że w trakcie oględzin ustalono iż budynek nr [...] ma funkcję mieszkalną z garażem i pomieszczeniem gospodarczym. W zaświadczeniu z dnia 26 stycznia 2011 r. Nr [...] wydanego przez Prezydenta [...] W. stwierdzono, że w budynku mieszkalnym na dz. ew. [...] przy ul. [...] w W. w budynku parterowym istnieje lokal nr [...], który w rozumieniu ustawy o własności lokali jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Powierzchnia użytkowa lokalu nr 2 wynosiła 88,90 m², do przedmiotowego lokalu przynależy garaż - 37,10 m² i skład opału - 15,80 m², tak więc łączna powierzchnia użytkowa wynosi 141,80 m². Ponadto w ww. zaświadczenie zawierało informację o potwierdzeniu zgłoszenia użytkowania z dnia 6 lipca 1990 r. oraz zgłoszeniu zmiany sposobu użytkowania z dnia 7 stycznia 2011 r. SKO potwierdził za organem I instancji, iż skoro Skarżący nie dopełnili obowiązku i nie złożyli stosownego wniosku do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] W. o zmianę klasyfikacji budynku nr [...] w ewidencji gruntów i budynków (z budynku niemieszkalnego na budynek mieszkalny), to przedmiotowy budynek powinien być zakwalifikowany jako budynek pozostały. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaznaczył, iż jeżeli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnicy przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy, wiążą, w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Zważywszy na powyższe SKO wskazało, iż opodatkowania budynku nr [...] dokonano z zastosowaniem prawidłowej stawki podatku od nieruchomości. Skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. i w konsekwencji do uchylenia w całości decyzji ostatecznej Prezydenta [...] W. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2012 r. oraz o ustaleniu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul.[...] (dz. ew. nr [...] w obrębie [...], dz. ew, [...] - część w obrębie [...]) w kwocie 4 502 zł. Zdaniem Skarżących organy nadużyły instytucji wznowienia postępowania i SKO nie rozpoznało istoty sprawy, ani nie zbadało dopuszczalności wznowienia postępowania, co już uzasadnia wadliwość zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili wadliwość dokonanych ustaleń faktycznych. Skarżący wskazali, że R.C. z winy organu nie brał udziału w kontroli podatkowej, której ustalenia stanowiły podstawę faktyczną decyzji organu pierwszej, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją organu drugiej instancji. Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżący wskazali na pominięcie okoliczności nie prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej, w tym na przedmiotowej nieruchomości. Zarzucili pominięcie okoliczność, że nieruchomość przy ul. [...] jest składnikiem majątku wspólnego Skarżących. Podejmowane działania organów podatkowych uznali za niezgodne z podstawowymi standardami państwa prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. W rozpoznanej sprawie ustalenia faktyczne na, których została oparta zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały poczynione przez organ pierwszej instancji w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w okresie od 7 do 21 grudnia 2012 r. , którą udokumentowano protokołem kontroli z dnia 21 grudnia 2012 r. (karty 131-141 akt administracyjnych). Z protokołu kontroli wynika, że w jej toku pracownicy Urzędu [...] W. stwierdzili, że rzeczywisty stan faktyczny tworzący podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest inny od stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżących w złożonej do organu informacji o nieruchomościach obiektach budowlanych. Ta okoliczność stanowiła podstawę do stwierdzeniu, przez organ pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydania decyzji, które miały wpływ na wyniki sprawy, co oznaczało, że w sprawie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W rozpoznanej sprawie kontrolę podatkową prowadzono wyłącznie w stosunku do Skarżącej A.C.. W szczególności wyłącznie z udziałem A.C. w dniu 12 grudnia 2012 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Organ po wznowieniu postępowania ustalenia poczynione w toku kontroli podatkowej prowadzonej w stosunku do A.C. wykorzystał do dokonania wymiaru podatku w stosunku do A.C. i R.C.. Należy zaznaczyć, że po wznowieniu postępowania organ poza odebraniem od Skarżących informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie prowadził czynności dowodowych z udziałem R.C.. W rozpoznanej sprawie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości z tytułu własności wymienionej nieruchomości byli małżonkowie A. i R.C.. Z uwagi na to, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciążał oboje Skarżących, na podstawie art. 133 § 1 O.p. każde ze Skarżących było stroną postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wymiaru podatku od tej nieruchomości. Na podstawie art. 123 § 1 O.p. każdemu ze Skarżących przysługiwało prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania p[podatkowego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wskazane w art. 123 § 2 O.p. przesłanki do odstąpienia od stosowania art. 123 § 1 O.p. Zdaniem Sądu prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania ma szczególne znaczenie w przypadku prowadzenia czynności dowodowych mających na celu ustalenie stanu faktycznego składającego się na podstawę opodatkowania. Potwierdza to treść art. 190. § 1 O.p., który stanowi, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. W kontroli podatkowej zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym realizują w szczególności przepisy art. 285 § 1 i art. 289 § 4 O.p. Zgodnie z art. 285 § 1 O.p. czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. Stosownie do treści art. 289 § 1 kontrolowanego zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub opinii biegłych przynajmniej na 3 dni przed terminem ich przeprowadzenia, a dowodu z oględzin nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności. Zapewnienie stronie prawa do udziału w postepowaniu dowodowym ma na celu umożliwienie stronie bezpośredniego zapoznania się z czynnościami dowodowymi prowadzonymi przez organ oraz składanie na bieżąco uwag i wyjaśnień związanych z tymi czynnościami, co może przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. W świetle tych konstatacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne związane z nieruchomością położoną w W. przy ul. [...] powinny być poczynione z jednoczesnym zapewnieniem R. C., który był stroną postępowania, możliwości wzięcia w nich udziały, tak jak stanowią o tym powołane przepisy. Przeprowadzenie przez organ kontroli podatkowej i oględzin przedmiotowej nieruchomości wyłącznie z udziałem A.C. i wykorzystanie ustaleń poczynionych w wyniku tych czynności procesowych doprowadziło do tego, że R.C. został przez organ pozbawiony możliwości brania udziału w postępowaniu wyjaśniającym. Stanowiło to naruszenie art. 123 § 1 O.p. i art. 190 § 1 O.p. Pozbawienie przez organ możliwości brania udziału w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego wskazaną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. W rozpoznanej sprawie organ uznał, że lokal mieszkalny znajdujący się w budynku nr 2 powinien zostać podatkowany według stawki właściwej dla pozostałych budynków, gdyż w ewidencji budynków budynek nr [...] nie figuruje jako budynek mieszkalny lecz jako budynek pozostały. Organ stwierdził tak, pomimo tego że podczas kontroli podatkowej ustalił, że przedmiotowy lokal niewątpliwie ma charakter mieszkalny. Tym samym w rozpoznanej sprawie organ uznał zapisy w ewidencji gruntów i budynków w zakresie opodatkowania budynków za wiążące bez względu na rzeczywisty stan faktyczny. W myśl postanowień art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz.1629) podstawą wymiaru podatków i opłat lokalnych są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący przy wymiarze podatku od nieruchomości w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania, co do których takie związanie zostało wprost wyrażone w u.p.o.l. Takie związanie występuje w zakresie gruntów i jego podstawę prawną stanowi art. 1 a ust. 3 pkt 1-8 u.p.o.l., który stanowi, ze przez użyte w ustawie określenia użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W wyroku z dnia 17 lutego 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma usprawiedliwionych podstaw twierdzenie, że dokonywanie wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w oparciu o kryteria odnoszące się do sposobu wykorzystania budynku i zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, jest samodzielnym określaniem przedmiotu opodatkowania przez organy podatkowe. Organy podatkowe są uprawnione i zobowiązane do prawidłowego ustalenia charakteru budynku, w oparciu o wszelkie dostępne dowody (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 883/08; opublikowany w www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Także w wyroku z dnia z dnia 18 lutego 2016 r. II FSK 3839/13 (opublikowany w www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że moc wiążącą ewidencji gruntów i budynków, wynikającą z art. 21 ust. 1 p.g.k., można odnieść jedynie do tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie mogą zostać ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem oznaczenia stosownym symbolem, zgodnie z regulacjami prawnymi normującymi jej prowadzenie. Nie ma więc usprawiedliwionych podstaw zarzut, że dokonywanie wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w oparciu o kryteria odnoszące się do sposobu wykorzystania budynku i zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, jest samodzielnym określaniem przedmiotu opodatkowania przez organy podatkowe. Organy podatkowe są uprawnione i zobowiązane do prawidłowego ustalenia charakteru budynku w oparciu o wszelkie dostępne dowody. Mając na względzie powyższe konstatacje Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie organy przez pominięcie rzeczywistego przeznaczenia lokalu w budynku nr 2 dokonały błędnego zastosowania stawki podatkowej dla budynków pozostałych ustalonej uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XXVII/545/2011 z dnia 17 listopada 2011 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania składał się wpis od skargi w wysokości 200 zł, pobrany od skarżącego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).