III SA/Wa 3065/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A.K. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Skarżąca w powyższej skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na trudną sytuacją ekonomiczną i rodzinną, nie ma możliwości zapłaty jednorazowo kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Na chwilę obecną wychowuje wraz z partnerem dwójkę dzieci. Dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej przeznaczane są na bieżące wydatki tj.: opłaty za media, telefony, utrzymanie samochodu, wyżywienie, opiekę medyczną dla dzieci. Podniosła, że wszczęcie procedury egzekucyjnej doprowadzi do zajęcia rachunku bankowego, a to z kolei doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na konieczność kredytowania działalności aptek na zakup leków z hurtowni w pełnej odpłatności co spowodowane jest procedurami refundacyjnymi z NFZ. W związku z powyższym zajęcie rachunku spowoduje w pierwszej kolejności odmowę przez bank udzielenia kredytu, brak środków na zakup leków, konieczność likwidacji miejsc pracy i zwolnienia pracowników, a w konsekwencji faktyczne bankructwo i zakończenie działalności gospodarczej co niewątpliwie doprowadzi do negatywnych skutków, które nie będą możliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wskazała, że z uwagi na trudną sytuacją ekonomiczną i rodzinną, nie ma możliwości zapłaty jednorazowo kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Podała, że wszczęcie procedury egzekucyjnej doprowadzi do zajęcia rachunku bankowego, a to z kolei doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na konieczność kredytowania działalności aptek na zakup leków z hurtowni w pełnej odpłatności co spowodowane jest procedurami refundacyjnymi z NFZ. W związku z powyższym zajęcie rachunku spowoduje w pierwszej kolejności odmowę przez bank udzielenia kredytu, brak środków na zakup leków, konieczność likwidacji miejsc pracy i zwolnienia pracowników, a w konsekwencji faktyczne bankructwo i zakończenie działalności gospodarczej co niewątpliwie doprowadzi do negatywnych skutków, które nie będą możliwe do odwrócenia. Zdaniem Sądu, przywołane przez Skarżącą w skardze, zawierającej także przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdzenia są nie uprawdopodobniają jej sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca nie załączyła do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawiła związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe czy też wyciągów z rachunków bankowych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie zostało uprawdopodobnione. W świetle powyższego Sąd uznał zatem, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.