III SA/Wa 3068/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia nowego środka transportu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienie i poprzedzające je postanowienie, o których mowa w pkt 1) nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. C. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 15 grudnia 2007 r. M. C. nabyła w Stanach Zjednoczonych samochód marki SUBARU LEGACY, wyprodukowany w 2007 r. Samochód został przetransportowany do Niemiec, gdzie w dniu 1 lutego 2008 r. Główny Urząd Celny w Bremie nałożył cło oraz podatek importowy, po opłaceniu którego pojazd został dopuszczony do ruchu i rejestracji na terenie Unii Europejskiej. Następnie Skarżąca przetransportowała samochód do Polski. W dniu 18 marca 2008 r. Skarżąca złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (formularz VAT-24). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. odmówił Skarżącej wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu, powołując się na art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej u.p.t.u. Organ uznał przedmiotowy samochód za nowy środek transportu. Wskazał, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.t.u. import samochodu mógłby być uznany za dokonany na terytorium kraju, gdyby został objęty na terytorium Niemiec procedurą tranzytu i ostateczna odprawa dokonana zostałaby w Polsce. Przemieszczenie pojazdu z Niemiec, bez objęcia do w Polsce procedurami celnymi stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie. Wskazała w nim, iż w sprawie nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, gdyż od momentu oclenia i zapłaty podatku w Niemczech nie zmienił się właściciel samochodu, Skarżąca nie nabyła z mężem praw własności, a jedynie przewiozła samochód do Polski z terenu Niemiec, gdzie został oclony i opodatkowany podatkiem importowym (VAT). Skarżąca oświadczyła ponadto, iż nie prowadzi działalności gospodarczej a samochód został sprowadzony do celów prywatnych. Jednocześnie poinformowała iż, aby móc korzystać z pojazdu i zarejestrować go w ustawowym terminie, wpłaciła należność w podatku od towarów i usług na konto urzędu skarbowego, co zostało potwierdzone zaświadczeniem VAT-25, jednakże nie zgadza się z taką decyzją urzędu skarbowego i wnosi o zwrot wpłaconego podatku. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie miejscem importu samochodu są Niemcy, gdyż obowiązek poboru podatku z tytułu importu spoczywa na właściwych organach dla kraju, w którym dokonano odprawy i dopuszczenia towaru do obrotu na terenie europejskiej wspólnoty celnej. Przemieszczenie pojazdu z terytorium innego państwa członkowskiego (Niemcy) na teren Polski stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w ramach Wspólnoty. Przywóz na terytorium Polski z innego państwa członkowskiego nowego środka transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a u.p.t.u. uprzednio zaimportowanego i dopuszczonego do obrotu na obszarze Wspólnoty, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. W ocenie organu oznacza to, że w przypadku nowych środków transportu podatek zawsze jest pobierany w kraju, w którym pojazd będzie używany. Organ wskazał, iż przywóz do kraju uprzednio zaimportowanego przez Skarżącą samochodu i dopuszczonego do obrotu na obszarze Wspólnoty stanowi w świetle art. 9 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 3 u.p.t.u. wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu, zatem została spełniona przesłanka powstania obowiązku podatkowego określona w art. 103 ust. 3 i ust. 4 u.p.t.u., a w związku z tym na Skarżącej ciążył obowiązek obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła w niej o zmianę postanowienia i powołała się na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zaskarżone rozstrzygnięcie nie może się ostać. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy transakcja dokonana przez skarżącego, a dotycząca zakupu samochodu, nosiła cechy wewnątrzwspólnotowego nabycia. Podstawą stanowiska zaprezentowanego przez organ było bowiem takie zakwalifikowanie przedmiotowej transakcji. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych prowadzi do konkluzji, iż przedmiotowy środek transportu został nabyty w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Na powyższe wskazuje faktura wystawiona przez amerykańskiego sprzedawcę. Poza sporem była także okoliczność, iż stroną umowy kupna sprzedaży, zawartej w USA, był skarżący. Przechodząc na grunt przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazać należy, iż jej art.9 ust.1 stanowi, iż :"przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art.5 ust.1 pkt.4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towaru lub na ich rzecz". Powołany przepis wskazuje, iż aby można było mówić o zaistnieniu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, po jednej stronie transakcji musi występować polski podatnik, zaś po drugiej stronie, podatnik podatku od wartości dodanej z innego państwa członkowskiego [komentarz – Adam Bartosiewicz, Ryszard Kubacki – LEX 2007 ]. Stan faktyczny istniejący w niniejszej sprawie jest natomiast odmienny od wymogów stawianych przez w/powołany przepis wewnątrzwspólnotowemu nabyciu. Przede wszystkim, rozpoczęcie wysyłki towaru nastąpiło na rzecz nabywcy środka transportu, tj. skarżącego. Nadto miejscem zawarcia umowy kupna-sprzedaży, oraz miejscem rozpoczęcia wysyłki nie było terytorium innego państwa członkowskiego. Obydwa powyższe, obligatoryjne w świetle art.9 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, elementy stosunku obligacyjnego , zaistniały na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. Nie został więc spełniony warunek wskazany w omawianym przepisie, jakim jest rozpoczęcie wysyłki w innym państwie członkowskim. Tym samym, wobec odpadnięcia powyższej przesłanki, nabycie przedmiotowego środka transportu nie może zostać uznane, jako noszące cechy wewnątrzwspólnotowego. To zaś sprawia, iż do omawianej transakcji nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe stanowisko jest zbieżne z poglądem zaprezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2008r. w sprawie III SA/Wa 1960/07, w którego uzasadnieniu wskazano, iż : "każde przemieszczenie nowego środka transportu pomiędzy krajami członkowskimi, któremu towarzyszy przeniesienie prawa do rozporządzania nim jak właściciel, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT". W powołanym orzeczeniu także więc przesadzono, iż niezbędnym elementem, dla uznania transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, jest dokonanie nie tylko przemieszczenia towaru pomiędzy państwami członkowskimi, ale towarzyszyć temu musi także nabycie własności towaru, które ma miejsce w innym kraju członkowskim. W tym stanie sprawy, uznając iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art.9 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nabycie prawa własności przemieszczanego towaru nie miało miejsca w innym kraju członkowskim, Tut. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i art.152 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a.