III SA/Wa 3068/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 23 marca 2014 r. Skarżący Z. S. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zapłata podatku wraz z odsetkami i kosztami w żądanej wysokości spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej i w efekcie ostateczne zakończenie działalności gospodarczej. Obecnie działalność ta jest zawieszona. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto natomiast samochód służący do jej prowadzenia. Z uwagi na brak możliwości spłaty samochód ten zostanie sprzedany w drodze licytacji, co wywoła nieodwracalną szkodę w postaci utraty narzędzia do wykonywania działalności gospodarczej. Skarżący nie posiada innego źródła dochodu. Ciążą na nim zaległości podatkowe, na dowód czego przedstawił stosowne zaświadczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, że zapłata podatku wraz z odsetkami i kosztami w żądanej wysokości spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej i w efekcie ostateczne zakończenie działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe Skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń (o ich udokumentowaniu nie wspominając), z których jednoznacznie wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań podatkowych przekracza jego możliwości płatnicze. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować utratą płynności finansowej Skarżącego. Tym bardziej, że nie znalazło potwierdzenia w przedłożonym zaświadczeniu jego twierdzenie, iż w związku z wydanymi decyzjami Skarżący już ma zaległości podatkowe. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie sięga bowiem kwoty 147.480 zł, podczas gdy ujawnione zaległości podatkowe Skarżącego 20.762 zł (dane na dzień 10 lutego 2014 r.). Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Równie gołosłowne są twierdzenia Skarżącego o zajęciu w postępowaniu egzekucyjnym samochodu i groźbie jego sprzedaży w drodze licytacji. Twierdzeń tych nie zobrazował bowiem dokumentami źródłowymi. Takie dokumenty nie zostały dołączone do wniosku. Sąd próżno także poszukiwał ich w aktach sprawy. W rezultacie ogólne stwierdzenie Skarżącego o spowodowaniu nieodwracalnej szkody w postaci utraty narzędzia do wykonywania działalności gospodarczej i w rezultacie jej zakończenia, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.