III SA/Wa 3094/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3094/11, 2) zwrócić W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżonym postanowieniem Sąd uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 kwietnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 54/12, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "ETS") następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: czy przepisy art. 132 ust.1 lit. i), art. 133 i 134 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.;) dalej zwanej Dyrektywą 112, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych, które wynika z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej ustawa o VAT) w związku z poz. 7 załącznika nr 4 do tej ustawy, w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy ze względu na niezgodność zwolnienia z przepisami Dyrektywy 112, podatnik na podstawie art. 168 tej Dyrektywy będzie uprawniony jednocześnie do stosowania zwolnienia od podatku oraz korzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "P.p.s.a." przez uznanie, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej zainicjowanego na skutek pytań prejudycjalnych skierowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 54/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało skorzystanie przez Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim wypadku w myśl art. 195 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że błędne było uznanie przez Sąd w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest zależne od odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na pytanie skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Sprawie o sygnaturze akt I FSK 54/12. W ocenie Sądu na rozpoznanie przedmiotowej sprawy nie będzie miało wpływu rozstrzygnięcie TSUE w sprawie zgodności obowiązujących przed 2011 r. przepisów ustawy o VAT z przepisami unijnymi, bowiem przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie interpretacji przepisów ustawy o VAT w brzmieniu od 2011 r. Ponadto przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 29 oraz art. 43 ust. 17 i ust. 17a ustawy o VAT. Natomiast przedmiotowe pytanie prejudycjalne dotyczy art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 195 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt. 1) sentencji postanowienia. Uznanie natomiast zażalenia za oczywiście uzasadnione oznacza brak podstaw do uiszczenia opłaty i obligowało Sąd – w myśl art. 225 P.p.s.a. - do zwrotu uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł, co też orzeczono w pkt. 2) sentencji postanowienia.