III SA/Wa 3094/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił P. P. (dalej zwanemu też "Skarżącym" lub "Stroną") kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2009 r., a także kwoty VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. Na podstawie zebranego w toku kontroli podatkowej materiału dowodowego Naczelnik stwierdził, że: 1) W rozliczeniu podatku do towarów i usług za styczeń 2009 r. Skarżący nie okazał dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazał żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszył art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). zwanej też dalej "ustawą o VAT" lub "ustawą", oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego też dalej "rozporządzeniem". Strona wystawiła fakturę VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. na rzecz P.D. . Prace udokumentowane ww. fakturą rozpoczęły się w grudniu 2008 r. i zostały zakończone w styczniu 2009 r. Powyższa faktura została częściowo zapłacona gotówką w dniu jej odbioru, a pozostała część, w kwocie 1 950 zł, została zapłacona przelewem w dniu 2 marca 2009 r. Skarżący nie uwzględniając ww. faktury w rozliczeniu VAT za styczeń 2009 r. naruszył art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Organ pierwszej instancji w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 2 353, 28 zł. Natomiast pozostała kwota wynikająca z powyższej faktury w wysokości 1 950 zł podlega rozliczeniu w lutym 2009 r. Ponadto Strona wystawiła na rzecz firmy B. faktury VAT: nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Skarżący nie uwzględniając ww. faktur w rozliczeniu VAT za styczeń 2009 r. zaniżył sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę 242 350 zł i podatek należny na kwotę 53 317 zł, czym naruszył art. 5 ust. 1, ust. 2. art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Na firmowy rachunek bankowy Strony dokonano wpłat (w łącznej kwocie 115 710 zł), których Skarżący nie uwzględnił w deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r., czym naruszył art. 19 ust. 11 ustawy o VAT. Naczelnik w rozliczeniu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc uwzględnił podatek należny w wysokości 20 865, 74 zł z tytułu otrzymanych przez Stronę w tym okresie ww. wpłat. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Skarżącego w złożonej deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r.; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za luty 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Na rachunek bankowy firmowy Strony dokonano wpłat (w łącznej kwocie 226 728 zł), których Skarżący nie uwzględnił w deklaracji VAT-7 za luty 2009 r., czym naruszył art. 19 ust. 11 ustawy o VAT. Organ pierwszej instancji w rozliczeniu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc uwzględnił podatek należny w wysokości 40 885, 38 zł z tytułu otrzymanych przez Stronę w tym okresie ww. wpłat. Naczelnik Urzędu Skarbowego, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT, dokonując rozliczenia VAT za luty 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 351, 64 zł. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Skarżącego w złożonej deklaracji VAT-7 za luty 2009 r.; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za marzec 2009 r. Skarżący nie okazał dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazał żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Strona wystawiła fakturę VAT nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. na rzecz P. D. . Powyższa faktura została częściowo zapłacona gotówką w dniu 31 marca 2009 r., a pozostała część w kwocie 1 744, 60 zł została zapłacona przelewem w dniu 13 maja 2009 r. Skarżący nie uwzględniając ww. faktury w rozliczeniu VAT za marzec 2009 r. naruszył art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ww. ustawy, dokonując rozliczenia VAT za marzec 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 2 105, 40 zł. Natomiast pozostała kwota wynikająca z powyższej faktury w wysokości 1 744, 60 zł podlega rozliczeniu w kwietniu 2009 r. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Skarżącego w złożonej deklaracji VAT-7 za marzec 2009 r.; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za kwiecień 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r.. Naczelnik Urzędu Skarbowego, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT, dokonując rozliczenia VAT za kwiecień 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 314, 60 zł. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Skarżącego w złożonej deklaracji VAT-7 za ten miesiąc 2009 r.; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za maj 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc. Skarżący nie okazał rejestru zakupu za maj 2009 r., natomiast w deklaracji VAT-7 wykazał nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 20 zł - VAT 4 zł. Strona okazała fakturę VAT nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. W związku z powyższym Skarżący naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za czerwiec 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. na rzecz B. . Skarżący nie uwzględniając ww. faktury w rozliczeniu VAT za czerwiec 2009 r. zaniżył sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę 145 000 zł i podatek należny na kwotę 31 900 zł, czym naruszył art. 5 ust. 1, ust. 2. art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy. Strona nie okazała rejestru zakupu za czerwiec 2009 r., natomiast w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc wykazała nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 20 zł VAT 4 zł. Skarżący okazał fakturę VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. za usługi księgowe. W związku z powyższym Skarżący naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za lipiec 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. W dniu 20 lipca 2009 r. P.D. dokonał przelewu na rachunek firmowy Skarżącego kwoty 1 300 zł jako zaliczki na prace, które zostały wykonane w październiku 2009 r. Strona nie uwzględniając powyższej zaliczki w rozliczeniu VAT za lipiec 2009 r. naruszyła art. 5 ust. 1, ust. 2. art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d), art. 29 ust. 2 ustawy oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia. Organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT, dokonując rozliczenia VAT za lipiec 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 234 43 zł. Strona wystawiła na rzecz firmy B. faktury VAT: nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Skarżący nie uwzględniając powyższych faktur w rozliczeniu VAT za lipiec 2009 r. zaniżył sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę 500 000 zł i podatek należny na kwotę 110 000 zł, czym naruszył art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy. Na rachunek bankowy firmowy Strony dokonano wpłat (w łącznej kwocie 20 000 zł), których Skarżący nie uwzględnił w deklaracji VAT-7 za lipiec 2009 r., czym naruszył art. 19 ust. 11 ustawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w rozliczeniu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc uwzględnił podatek należny w wysokości 3 606, 56 zł z tytułu otrzymanych przez Stronę w tym okresie ww. wpłat. Skarżący nie okazał rejestru zakupu za lipiec 2009 r., natomiast w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc wykazał nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 20 zł VAT 4 zł. Strona okazała fakturę VAT nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W związku z powyższym Skarżący naruszył art. 109 ust. 3 ustawy; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za sierpień 2009 r. Skarżący nie okazał dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazał żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący wystawił na rzecz firmy B. faktury VAT: nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Strona nie uwzględniając powyższych faktur w rozliczeniu VAT za sierpień 2009 r. zaniżyła sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę 450 000 zł i podatek należny na kwotę 99 000 zł, czym naruszyła art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy. Skarżący nie okazał rejestru zakupu za sierpień 2009 r. natomiast w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc wykazał nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 20 zł VAT 4 zł. Strona okazała fakturę VAT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. W związku z powyższym Skarżący naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za wrzesień 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący wystawił na rzecz firmy B. faktury VAT: nr [...] z dnia [..] września 2009 r., nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Strona nie uwzględniając powyższych faktur w rozliczeniu VAT za wrzesień 2009 r. zaniżyła sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę 230 000 zł i podatek należny na kwotę 50 600 zł, czym naruszyła art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT; Skarżący nie okazał rejestru zakupu za wrzesień 2009 r., natomiast w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc wykazał nabycie towarów i usług pozostałych na wartość netto 20 zł VAT 4 zł. Strona okazała fakturę VAT nr [...] z dnia [...] września 2009 r. za usługi księgowe. W związku z powyższym Skarżący naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za październik 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na rzecz P. D.. Powyższa faktura została rozliczona w następujący sposób: dnia 20 lipca 2009 r. dokonano przelewu na kwotę 1 300 zł jako zaliczkę na roboty, które zostały wykonane w październiku 2009 r., a pozostała kwota z powyższej faktury została zapłacona po jej otrzymaniu. Strona nie uwzględniając ww. faktury w rozliczeniu VAT za październik 2009 r. zaniżyła sprzedaż w stawce 22% VAT na kwotę netto 25 000 zł oraz VAT na kwotę 5 500 zł, czym naruszyła art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) oraz art. 29 ust. 1 ustawy. Skarżący wystawił na rzecz firmy B. fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Strona nie uwzględniając ww. faktury w rozliczeniu VAT za październik 2009 r. naruszyła art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 19 ust. 1, ust. 4 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Na firmowy rachunek bankowy Skarżącego dokonano wpłat (w łącznej kwocie 15 000 EUR), których Strona nie uwzględniła w deklaracji VAT-7 za październik 2009 r., czym naruszyła art. 19 ust. 11 ustawy. Naczelnik w rozliczeniu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc, biorąc pod uwagę art. 31a ust. 1 ww. ustawy, uwzględnił podatek należny w wysokości 11 432, 79 zł z tytułu otrzymanych przez Stronę w tym okresie ww. wpłat. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Skarżącego w złożonej deklaracji VAT-7 za październik 2009 r.; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za listopad 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc. Dane z okazanego przez Skarżącego rejestru zakupu VAT za listopad 2009 r. (wartość netto 20 zł VAT 4, 40 zł) nie są zgodne z wartościami wykazanymi w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w której nie wykazano żadnych nabyć. W rejestrze zakupu została ujęta faktura VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. (wartość netto 20 zł VAT 4.40 zł) za usługi księgowe; - W rozliczeniu podatku do towarów i usług za grudzień 2009 r. Strona nie okazała dokumentów źródłowych dotyczących sprzedaży, tj. rejestru sprzedaży, kopii faktur sprzedaży, oraz nie wykazała żadnej sprzedaży w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc, w wyniku czego naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia. Na rachunek bankowy firmowy Skarżącego dokonano wpłat (w łącznej kwocie 110 000 zł), których Strona nie uwzględniła w deklaracji VAT-7 za grudzień 2009 r., czym naruszyła art. 19 ust. 11 ustawy. Organ pierwszej instancji w rozliczeniu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc uwzględnił podatek należny w wysokości 19 836, 06 zł z tytułu otrzymanych przez Skarżącego w tym okresie ww. wpłat. Nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku naliczonego, dokonanym przez Stronę w złożonej deklaracji VAT-7 za grudzień 2009 r. Jednocześnie, jak zauważył Naczelnik, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy do grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r., określając za grudzień 2008 r. kwotę VAT do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł. Biorąc powyższe pod uwagę Organ pierwszej instancji, działając w trybie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 19 ust. 1, ust. 4 i ust. 11 ustawy, poprzez przyjęcie, iż obowiązek podatkowy związany z otrzymanymi wpływami na rachunki bankowe (tj. kwot wykazanych na rachunkach bankowych, a niewykazanych w deklaracjach VAT-7 w okresach styczeń - grudzień 2009 r.). powstaje w miesiącu, w którym środki wpłynęły na rachunek; - art. 5 w związku z art. 19 ust. 11 ustawy, poprzez przyjęcie, że wpłaty dokonane na konto bankowe Skarżącego w dniach 3 i 7 lipca 2009 r. (każda po 10 000 zł) oraz 30 grudnia 2009 r. (100 000 zł) są zaliczkami na wykonanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług; - art. 19 ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT, poprzez dwukrotne określenie zobowiązania podatkowego od tej samej kwoty i tym samym doprowadzenie do podwójnego opodatkowania kwoty 1 300 zł; - art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 ustawy Ordynacji podatkowej, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ww. Ordynacji, poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Dyrektor Izby Skarbowej w W. , decyzją z dnia [...] października 2013 r., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2009 r., i w tym zakresie określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. w wysokości 29 894 zł. W pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy wpłaty, które wpłynęły w 2009 r. na rachunki firmowe Strony i nie zostały przez Skarżącego rozliczone w złożonych deklaracjach VAT- 7 za poszczególne miesiące 2009 r., podlegają opodatkowaniu podatkiem i od towarów i usług, oraz czy Naczelnik Urzędu Skarbowego dwukrotnie określił zobowiązanie podatkowe od tej samej kwoty i tym samym doprowadził do podwójnego opodatkowania kwoty 1 300 zł w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec i październik 2009 r. Odnosząc się do pierwszej kwestii spornej Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, że Strona w trakcie toczącego się postępowania nie okazała żadnych dokumentów dotyczących sprzedaży za okresy do stycznia do grudnia 2009 r., ewidencji zakupu VAT za miesiące maj - wrzesień 2009 r. oraz żadnych wyciągów bankowych za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. Natomiast jedynymi przedłożonymi dokumentami są rejestry zakupu VAT za styczeń, luty, marzec, kwiecień, październik, listopad i grudzień 2009 r. oraz faktury zakupu za okresy do stycznia do grudnia 2009 r. w ilości 12 sztuk. Natomiast w trakcie kontroli podatkowej Organ pierwszej instancji skierował do Skarżącego wezwanie w celu przesłuchania w charakterze strony, które Skarżący odebrał osobiście. Skarżący odmówił składania wyjaśnień. Z uwagi na to, że Skarżący nie okazał żądanych wyciągów bankowych za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. Naczelnik, na podstawie art. 182 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, wystąpił do banków [...] S.A. oraz [...] S.A. o sporządzenie i przekazanie informacji za ww. okresy, dotyczących posiadanych rachunków bankowych lub oszczędnościowych, liczby tych rachunków oraz obrotów i stanów tych rachunków. Na podstawie uzyskanych informacji z [...] S.A. ustalono, iż Strona w 2009 r. posiadała rachunki firmowe, na wyciągach których stwierdzono wpłaty, które nie zostały przez Skarżącego rozliczone w złożonych deklaracjach VAT- 7 za poszczególne miesiące 2009 r. Ponadto Organ odwoławczy zauważył, że ww. rachunki dotyczą prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. Zatem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. , Skarżący otrzymał ww. wpłaty z tytułu wykonywanych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Skarżący stwierdził, iż wpłata z dnia 30 stycznia 2009 r. została dokonana jako zapłata za fakturę [...] , wpłata z dnia 12 lutego 2009 r. jako zapłata za fakturę [...] , a wpłata z dnia 19 lutego 2009 r. jako zapłata za fakturę [...] , co w kontekście sposobu numeracji faktur przyjętego przez Stronę wyraźnie wskazuje, że wpłaty te dotyczyły faktur wystawionych w 2008 r. Stosownie zaś do dyspozycji art. 19 ust. 4 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu ww. faktur powstał w 2008 r. Natomiast Organ pierwszej instancji przyjął domniemanie, iż skoro kwoty te nie zostały wykazane w deklaracjach za miesiące, w których otrzymano wpłatę, to nie zostały one wykazane w żadnej innej deklaracji. W ocenie Organu odwoławczego powyższe stwierdzenie nie znajduje żadnego uzasadnienia w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym. Dyrektor zauważył, iż na podstawie upoważnienia z dnia 9 października 2009 r. Naczelnik przeprowadził u Strony kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r. Skarżący nie okazał kopii faktur sprzedaży VAT: nr [...] , nr [...] , nr [...] . Faktury o takich numerach nie zostały ujęte przez Stronę w okazanych rejestrach sprzedaży za 2008 r. oraz nie zostały rozliczone w deklaracjach VAT-7 za ww. okresy. Ww. faktury nie zostały także uwzględnione w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r. dokonanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Organ drugiej instancji stwierdził, że Skarżący nie uwzględniając ww. wpłat w deklaracjach VAT-7 za styczeń, luty, lipiec, październik i grudzień 2009 r. naruszył art. 19 ust. 11 ustawy o VAT. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. , dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące, zasadnie uwzględnił podatek należny w łącznej kwocie 96 627 zł. Zatem zarzuty naruszenia art. 19 ust. 1, ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, iż obowiązek podatkowy związany z otrzymanymi wpływami na rachunki bankowe powstaje w miesiącu, w którym środki wpłynęły na rachunek, oraz art. 5 w związku z art. 19 ust. 11 ww. ustawy, poprzez przyjęcie, że wpłaty dokonane na konto bankowe Skarżącego w dniach 3 i 7 lipca 2009 r. (każda po 10 000 zł) oraz 30 grudnia 2009 r. (100 000 zł) są zaliczkami na wykonanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, są bezzasadne. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 20 lipca 2009 r. P. D. dokonał przelewu na rachunek firmowy Skarżącego kwoty 1 300 zł jako zaliczki na prace, które zostały wykonane w październiku 2009 r. Strona nie uwzględniła powyższej zaliczki w rozliczeniu VAT za lipiec 2009 r. Następnie Skarżący wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na rzecz P. D. , jako nazwę towaru lub usługi podano "Remont zniszczeń na wieży kościelnej we W. , dom R. ul. [...] we W. , wieży kościelnej w S. ." Powyższa faktura została rozliczona w następujący sposób: dnia 20 lipca 2009 r. dokonano ww. przelewu na kwotę 1 300 zł jako zaliczkę na roboty, które zostały wykonane w październiku 2009 r., a pozostała kwota z powyższej faktury została zapłacona po jej otrzymaniu. Strona nie uwzględniła ww. faktury w rozliczeniu VAT za październik 2009 r. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. uwzględnił podatek należny w wysokości 234, 43 zł z tytułu otrzymania przez Skarżącego ww. zaliczki w kwocie 1 300 zł. Natomiast w rozliczeniu VAT za październik 2009 r. Organ pierwszej instancji winien uwzględnić podatek od towarów i usług wynikający z faktury nr [...] z dnia [...] października 2009 r., pomniejszony o podatek należny w kwocie 234, 43 zł z tytułu otrzymania przez Stronę ww. zaliczki, który została już rozliczony w lipcu 2009 r. Ponadto Organ drugiej instancji stanął na stanowisku, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie naruszył zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji, ustalając stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia. Wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i odnośnie wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 5 ust. 1 w związku z art. 19 ust. 1, ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.). poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż obowiązek podatkowy powstaje w momencie, w którym środki zostały zaksięgowane na rachunku bankowym Strony, podczas gdy ustawa o VAT tego nie przewiduje i co do zasady powinien on powstać z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi lub z chwilą wystawienia faktury; - art. 31 a ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 19 ust. 11 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie niewłaściwego kursu do przeliczenia podstawy opodatkowania określonej w EUR na PLN, w wyniku nieuzasadnionego domniemania, że obowiązek podatkowy powstał w dniu zaksięgowania środków na rachunku bankowym Skarżącego, a wpłaty te stanowiły zaliczki; - art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 1, ust. 4 i ust. 11 i ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, bez ustalenia, jakiego rodzaju czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zostały dokonane; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 § 3 oraz art. 191 Ordynacji, poprzez: - dokonanie nieuzasadnionego zebranym materiałem dowodowym domniemania faktycznego, iż wszystkie wpłaty dokonane na rachunek bankowy Strony dowodzą dokonania przez Skarżącego czynności podlegających opodatkowaniu VAT; - zaniechanie dokładnego wyjaśnienia oraz zebrania całego materiału dowodowego przy jednoczesnym przerzuceniu ciężaru dowodu na Skarżącego w zakresie wątpliwości związanych z wpłatami na rachunek bankowy Strony; - zaniechanie wyjaśnienia, od kogo i jakiego rodzaju czynności dotyczą wpłaty na rachunek bankowy Skarżącego; - zaniechanie wyjaśnienia, czy rzeczywiście oraz ewentualnie kiedy Skarżący wydał towary lub wykonał usługi na rzecz P.D. oraz P. B. ; - zaniechanie wyjaśnienia, czy kopie faktur przedstawione przez P.D. i P.B. zostały rzeczywiście wystawione przez Stronę, oraz czy wystawiono do nich następnie faktury korygujące, dokumentujące udzielone rabaty; - zaniechanie wyjaśnienia, czy P.D. i P. B. rzeczywiście dokonali zapłaty znacznej części ceny gotówką, ponieważ w przeciwnym przypadku świadczyłoby to, że dana sprzedaż mogła nie być w ogóle dokonana lub mogła być dokonana za niższą cenę (np. w wyniku udzielonych później rabatów); - nieprzedstawienie, na jakiej podstawie Organ ustalił rodzaj danej czynności (np. zaliczka, wydanie danego rodzaju towaru lub wykonania danego rodzaju usługi); - ograniczenie postępowania dowodowego wyłącznie do materiałów zebranych w toku kontroli podatkowej; - prezentowanie przez Organ podejścia zgodnie z zasadą in dubio pro fisco, zamiast zasady in dubio pro tributario, wymaganej przez zasady ogólne prawa podatkowego; b) art. 210 § 4 Ordynacji, poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego, w szczególności dlaczego Organ dał wiarę zeznaniom i dokumentom dostarczonym przez P. D. i P. B. , podczas gdy wiadomym jest, iż osoby te dla obrony poprawności dokonanego odliczenia podatku naliczonego dążyć będą do wykazania, że Skarżący dokonał sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług w jak najwyższej wysokości, oraz na jakiej podstawie Organ przyjął, iż wpłaty zaksięgowane na rachunku bankowym Skarżącego dowodzą, iż Strona rzeczywiście dokonała czynności podlegających opodatkowaniu oraz wystawiła faktury dotyczące tych czynności. Wskazano na brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego, tj. poprzestanie jedynie na zacytowaniu treści zastosowanych przepisów, bez wskazania, dlaczego Organ stosuje dany przepis oraz bez przeprowadzenia poprawnego procesu subsumpcji; c) art. 123 § 1 Ordynacji, poprzez nieuwzględnienie poważnej choroby i złego stanu zdrowia Skarżącego, a w konsekwencji uniemożliwienie czynnego udziału Skarżącego w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd ponawia wyjaśnienie zawarte w protokole rozprawy z dnia 22 kwietnia 2015 r., iż nie przychylił się do wniosku o odroczenie rozprawy z dnia 20 kwietnia 2015 r., gdyż był to już trzeci wniosek o odroczenie motywowany chorobą pełnomocnika (jeden raz) lub Skarżącego (dwa razy). Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, miał z pewnością świadomość swojego złego stanu zdrowia, a w tej sytuacji, o ile rzeczywiście jego intencją było zaprezentowanie Sądowi jakichś dodatkowych argumentów lub dowodów, których – z nieznanych Sądowi przyczyn – nie zaprezentował dotychczas ani w postępowaniu podatkowym, ani sądowym, to miał wystarczającą ilość czasu, aby uczynić to w formie pisemnej, o ile oczywiście nie uznał, że taką dodatkową argumentację lub dowody może zamiast niego przedstawić pełnomocnik. Nieobecność pełnomocnika na rozprawie wskazuje jednak, że strona Skarżąca nie uznała za konieczne przedstawienia swojego dodatkowego stanowiska. Przyjętą w skardze procesową metodę podważania ustaleń faktycznych sprawy i kwalifikacji prawnej tych ustaleń sprowadzić można do tezy, że – po pierwsze – istnienie wpłat na rachunki bankowe Skarżącego nie jest dowodem na dokonanie przez niego opodatkowanych czynności, a po drugie – przyjmując nawet, że takie czynności były dokonane – Organy nieprawidłowo określiły moment powstania obowiązku podatkowego. Taka teza oparta jest zatem na dwóch wykluczających się argumentach – bezprzedmiotowe byłoby rozważanie daty powstania obowiązku podatkowego, jeśli nigdy nie została dokonana opodatkowana czynność. Z drugiej strony, jeśli Skarżący kwestionuje przyjętą przez Organy datę powstania obowiązku podatkowego, to siłą rzeczy przyznaje, że dokonał takich opodatkowanych czynności. W skardze nie zachowano zresztą logicznego, chronologicznego porządku wskazanych argumentów, gdyż w jej pierwszej części Skarżący kwestionuje najpierw przyjęte w decyzjach daty powstania obowiązku podatkowego, zaś dopiero w dalszej części – kwestionuje co do zasady same ustalenia faktyczne, iż doszło do opodatkowanych zdarzeń gospodarczych. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż Skarżący w poszczególnych okresach rozliczeniowych dokonywał czynności opodatkowanych VAT, zaś Organy prawidłowo ustaliły powstanie obowiązku podatkowego wynikającego z tych czynności. Nie można zgodzić się z zawartą na str. 5, 7 i 8 skargi oceną, iż Organ przyjął nieuzasadnione domniemanie faktyczne, według którego wszystkie wpłaty dokonane na rachunki bankowe dowodzą dokonania czynności opodatkowanych, a Organy nie podjęły żadnych prób wspólnego ze Skarżącym ustalenia faktów, a "winę" za rzekomą niekompletność materiału dowodowego przerzuciły na niego. Otóż Organy dysponowały takim materiałem dowodowym, który był możliwy do zgromadzenia przy zupełnie biernej postawie procesowej Skarżącego. Został on przecież wezwany do złożenia zeznań w charakterze strony, gdyż tylko jego zeznania mogłyby stanowić ostateczne i pewne wyjaśnienie tych wszystkich wątpliwości, które mnożone są w skardze, ale takich zeznań Skarżący odmówił. Także dane dotyczące historii transakcji bankowych Organy pozyskały samodzielnie, gdyż pomimo zobowiązania się do ich przedłożenia, a nawet wskazania terminu ich przedłożenia, Skarżący ostatecznie ich nie okazał. Ponieważ obydwa rachunki bankowe Skarżącego prowadzone były w związku z jego działalnością gospodarczą, to doświadczenie życiowe pozwalało na wniosek, iż dokonane wpłaty stanowiły zapłatę za dokonane czynności opodatkowane, czego nie zmienia oczywista okoliczność, że żaden przepis prawa nie zabrania przedsiębiorcy posługiwania się swoim rachunkiem bankowym dla celów zawodowych i jednocześnie prywatnych (niezwiązanych z działalnością gospodarczą). Z kolei nie istnieją żadne przyczyny, dla których zakwestionować można byłoby dowody pozyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i w B. w zakresie przydatnym dla ustalenia treści transakcji przeprowadzonych przez Skarżącego z P. D. i z P. B. . Z tych dowodów – protokołu z czynności sprawdzających dokonanych wobec P. D. , kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec P.B. , ich zeznań i pisemnych wyjaśnień oraz listy transakcji bankowych złożonych przez P. B. - wynika przekonujący, niekwestionowany przez wspomnianych Naczelników Urzędów Skarbowych przebieg transakcji gospodarczych ze Skarżącym i sposób oraz daty płatności za te transakcje. Oczywiście nigdy nie można wykluczyć, że kontrahenci Skarżącego podają nieprawdę, a to w tym celu, aby zachować możliwość odliczenia podatku naliczonego w transakcjach ze Skarżącym oraz uniknąć swojej odpowiedzialności karno – skarbowej, ale Skarżący nigdy nie podał żadnych dowodów choćby uprawdopodabniających taką swoją tezę. Zgromadzone dowody i istniejące okoliczności sprawy wskazują natomiast na tezę odwrotną – to Skarżący nie okazał żadnych dowodów sprzedaży, nie zaprezentował wyciągów ze swoich rachunków bankowych, jego taktyka procesowego dezawuowania ustaleń faktycznych polegała na konsekwentnym negowaniu wersji przyjętej przez Organy przy jednoczesnej odmowie podania wersji własnej i wielokrotnym powoływaniu się na zasadę in dubio pro tributario. Z art. 122 Ordynacji podatkowej rzeczywiście wynika reguła, że to organy podatkowe ustalają stan faktyczny, nawet w razie zupełnie pasywniej postawie strony, ale ta reguła nie wyklucza prawa (i obowiązku) organów do wyciągania logicznych, najbardziej prawdopodobnych z punktu widzenia doświadczenia życiowego konsekwencji tych ustaleń, które organy – bez współdziałania strony – mogą podjąć samodzielnie. Zarzucanie Organowi, że "nawet nie podjął próby" ustalenia przebiegu transakcji (str. 5 skargi), jest więc zdecydowanie chybione. Skoro na rachunki bankowe Skarżącego, służące działalności gospodarczej, wpływały określone co do wysokości i daty kwoty, a nikt inny, poza nim samym, nie mógł zidentyfikować ich źródła i tytułu prawnego (nie pozwala na to art. 182 Ordynacji, który zwalnia bank z tajemnicy bankowej tylko co do "obrotów i stanów" rachunków, a nie co do podmiotów dokonujących wpłat), to w świetle art. 191 Ordynacji podatkowej nie może budzić żadnych zastrzeżeń przyjęty w sprawie wniosek, że te wpłaty stanowiły opodatkowany obrót. Jeśli było inaczej, Skarżący miał wystarczającą ilość czasu (postępowanie trwało kilkanaście miesięcy), aby to wyjaśnić i wykazać. Tymczasem, jak należy powtórzyć, Skarżący negował przyjęte ustalenia, ale odmawiał przedstawienia swojej własnej wersji dotyczącej wpłat na rachunki bankowe i transakcji z kontrahentami, podawał jedynie, że ci kontrahenci mogą kłamać, choć oni sami przedstawili kompletne, logiczne i przekonujące dowody i dokumenty dotyczące przebiegu transakcji ze Skarżącym, podczas gdy on sam nie przedstawił żadnych dowodów (w tym rejestrów sprzedaży), a jako koronny swój argument wskazywał na zasadę in dubio pro tributario. Zresztą odnotować należy, że na etapie postępowania podatkowego, we wniesionym odwołaniu, Skarżący nie kwestionował przyjętych przez Organ I instancji faktów co do charakteru i daty transakcji opisanych przez jego kontrahentów z W. i L. . Można zatem przyjąć, że na tamtym etapie postępowania Skarżący te ustalenia potwierdził, toteż ich kwestionowanie w skardze i akcentowanie rzekomych zaniechań dowodowych Organów dopiero przed Sądem jawi się jako próba czynienia procesowego użytku z własnego nadużycia bądź wręcz złamania prawa. Skoro Skarżący powoływał się na zasadę in dubio pro tributario, to w tej sytuacji wypada przypomnieć zasadę nemo audiatur propriam turpitudinem allegans, która wyklucza ochronę prawną strony powołującej się na swoje własne naruszenie prawa. Jeśli Skarżący odmawia wyjaśniania źródeł kwot, jakie wpłynęły na jego rachunki bankowe (nie podał ich także w skardze), a przy tym neguje ocenę, że stanowiły one zapłatę za opodatkowaną VAT-em usługę lub dostawę, to otwiera w ten sposób kwestię ewentualnego zakwalifikowania tych kwot jako przychodu w podatku dochodowym od tych źródeł, które nie zostały ujawnione, lub przychodu, który nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Wątpić należy, że intencją Skarżącego było opodatkowanie tych kwot na tej właśnie zasadzie i w stawce właściwej dla takiego podatku. Sąd uznaje zatem, że prawidłowe były ustalenia Organów co do okoliczności faktycznych sprawy, w tym zwłaszcza prawidłowe było zakwalifikowanie wpłat opisanych na str. 8/9 decyzji Naczelnika jako zapłaty za dokonane przez Skarżącego czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zasadne w tej sytuacji staje się rozważenie zarzutów skargi dotyczących daty powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do poszczególnych wpłat w poszczególnych okresach ujętych w tabeli na tych stronach decyzji Naczelnika. I tak, wyjaśnić od razu należy, że choć rzeczywiście żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług nie przewiduje powstania obowiązku podatkowego z chwilą zaksięgowania wpłat na rachunku bankowym, ale przecież to nie te "zaksięgowania wpłaty" stanowiły zdarzenie wyznaczające moment powstania obowiązku. Stanowiło je natomiast otrzymanie płatności, o którym mowa 19 ust. 11 ustawy. Zgodnie z ogólnym przepisem art. 19 ust. 1 ustawy, który w 2009 r. normował datę powstania obowiązku podatkowego przy dostawach lub usługach krajowych, obowiązek ten powstaje z dniem wydania towaru lub wykonania usługi. Wspomniany ust. 11 stanowił jednak, że w razie otrzymania części płatności przed wydaniem towaru lub wykonaniem usług, obowiązek powstaje w chwilą otrzymania tej części. Podobnie ustawa wiązała powstanie obowiązku podatkowego w razie otrzymania całości lub części zapłaty, gdy chodziło o usługę budowlaną lub budowlano – montażową (art. 19 ust. 3 pkt 2 lit. d ustawy). W styczniu, lutym i grudniu 2009 r. na rachunek Skarżącego wpłynęły kwoty opisane pod tytułem "za fakturę" lub podobnie (odwołujące się do wystawionej już faktury). Jeśli przyjąć, że najpierw wykonano usługę lub wydano towar, a dopiero później wystawiono fakturę i dokonano płatności, to datę obowiązku w tych przypadkach ustalono zbyt późno, gdyż samo wydanie towaru lub wykonanie usługi wyznaczało datę powstania obowiązku. Takie ewentualne, spóźnione zidentyfikowanie daty powstania obowiązku, było jednak korzystne dla Skarżącego (oznaczałoby ono niższą kwotę odsetek od zaległości podatkowej), toteż Sąd nie mógłby uchylić zaskarżonej decyzji z tego powodu ze względu na art. 134 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustanowiony w tym przepisie zakaz ne peius. Podobnie sytuacja wyglądałaby w razie przyjęcia nieco zmodyfikowanej zasady ogólnej, iż obowiązek powstaje w dacie wystawienia faktury, jeżeli dostawa lub usługa wymagały potwierdzenia fakturą (art. 19 ust. 4 ustawy) – gdyby najpierw wystawiono fakturę, a dopiero później za nią zapłacono. Jeśli jednak najpierw Skarżący otrzymał część lub całość płatności, zaś dopiero później wykonał usługę/wydał towar (ewentualnie dopiero później wystawiono fakturę), to zidentyfikowanie obowiązku podatkowego w dacie otrzymania tej płatności, stanowiącej część lub całość należnego wynagrodzenia, było prawidłowe. Okoliczności sprawy pozwalają na wniosek, że we wspomnianych przypadkach, w których wpłaty wiążą się w ich tytule z fakturami (np. w styczniu 2009 r. dokonano wpłat na kwotę 17 500 zł oraz 98 210 zł) przyjęto najkorzystniejszą dla Skarżącego i najbardziej prawdopodobną wersję, że data powstania obowiązku jest wyznaczona przez art. 19 ust. 11 ustawy – otrzymane kwoty stanowiły przedpłatę, zaliczkę, zadatek lub miały inny podobny charakter. Niewątpliwie bowiem kwoty te wpłynęły, wynikały z prowadzonej działalności, i dlatego kreowały obowiązek podatkowy najpóźniej w dacie, w jakiej wpłynęły. Analogicznie należało ocenić te przypadki (wpłaty w lipcu i grudniu 2009 r.), w których jako tytuł wpłat podano lakonicznie "przelew" lub nie podano żadnego tytułu. Wpłaty te niewątpliwie, w świetle okoliczności sprawy, wiązały się z działalnością gospodarczą Skarżącego, gdyż wpłynęły na rachunek bankowy prowadzony dla takiej działalności, a przyjęcie, że Skarżący najpierw dokonał dostawy/wykonał usługę, a dopiero później otrzymał część lub całość wynagrodzenia stanowiącego obrót, jedynie pogorszyłoby jego sytuację, gdyż zmuszałoby do zidentyfikowania obowiązku podatkowego jeszcze wcześniej, niż przyjęto to w zaskarżonej decyzji. Na 5 str. skargi podniesiono argument, że z uwagi na sposób numeracji niektórych faktur (dwie ostatnie ich cyfry "08" wskazywały, według Skarżącego, na rok ich wystawienia, czyli rok 2008, a nie jakikolwiek miesiąc roku 2009), przypisanie obowiązku podatkowego w poszczególnych okresach roku 2009 było nieprawidłowe, a to z uwagi na fakt, że - według Skarżącego - datę powstania obowiązku wiązać należało z samym, wcześniejszym od dokonania wpłat, wystawieniem faktury ("...wydaje się, że obowiązek podatkowy powinien powstać w dacie wystawienia faktury."). Otóż, abstrahując ponownie od uwagi, iż Skarżący także w tym miejscu skargi konsekwentnie nie ujawnia, jakiego zdarzenia dotyczyły faktury, Sąd podziela ocenę Organów, że przeprowadzona u Skarżącego kontrola podatkowa za okres grudzień 2007 – grudzień 2008 nie doprowadziła do ustalenia wykonania w tym okresie sugerowanych i zafakturowanych usług lub dostaw. Sam Skarżący także nie przedstawił tych faktur, które, jak podkreślał, kończył się cyframi "08", nie rozliczył też w 2008 r. podatku, który wynikał z tych faktur. Jeśli więc Skarżący w toku kontroli za okres grudzień 2007 – grudzień 2008 nie przedstawił żadnych dowodów na wykonanie usług, nie rozliczył tych usług, nie ujął ich w ewidencji, zaś Naczelnik nie określił zobowiązania za ten okres z uwzględnieniem podatku należnego wynikającego z tych faktur (decyzja z [...] lipca 2010 r.), to niezrozumiałe jest, dlaczego w postępowaniu dotyczącym roku 2009 r., w którym niewątpliwie otrzymał wynagrodzenie za te faktury, także kwestionuje zaistnienie opodatkowanych zdarzeń gospodarczych. Poza tym, że Skarżący w ten sposób ponownie proponuje rozstrzygnięcie, które jego sytuację pogarsza, te zarzuty skargi należy odrzucić z tego względu, że poza uwagą dotyczącą sposobu numeracji faktur nie przedstawił na te okoliczności żadnych dowodów, nie podważył natomiast dowodu z dokumentu bankowego – wyciągu z rachunku bankowego. Z kwestią daty obowiązku podatkowego związanego ze zdarzeniami wynikającymi z odnotowanych, ale niezidentyfikowanych co do źródła wpływów na rachunki bankowe Skarżącego, ściśle wiąże się wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 31a ust. 1 ustawy. Skoro jednak, jak wyżej Sąd wyjaśnił, określenie daty obowiązku było w poszczególnych przypadkach prawidłowe, to ten zarzut należało także oddalić. Dodać jedynie należy, że stosując ten argument Skarżący wyklucza jakąkolwiek możliwość określenia zobowiązania od obrotu potwierdzonego wpłatami walutowymi w Euro w październiku 2009 r. Jak wyżej wyjaśniono – z jednej strony nie kwestionuje niezaprzeczalnego faktu, że wpłynęły wówczas kwoty po 5000 Euro, i to pod tytułem "faktura", ale odmawiając współpracy w zakresie ustalenia źródła i dokładnego tytułu tych wpłat oczekuje od Organów, iż w jakiś nadzwyczajny, tajemniczy sposób ustalą to źródło, aby następnie ustalić dzień właściwego kursu Euro, aby w konsekwencji określić kwotę transakcji w PLN i należny podatek. Takiego oczekiwania nie można określić inaczej, jak obstrukcja postępowania. Z powodów wyżej wskazanych Sąd za w pełni prawidłowe, jako oparte na logicznych, wyczerpujących i kompletnych dowodach, ocenił rozliczenie dotyczące zdarzeń gospodarczych z kontrahentami Skarżącego z W. i L. . Ta prawidłowość dotyczy przy tym zarówno kwot, na jakie opiewały transakcje, kwot wynikającego stąd podatku należnego, jak i daty powstania obowiązku podatkowego. Zarzuty procesowe skargi stanowią konsekwencję zarzutu wadliwego, niekompletnego zgromadzenia materiału dowodowego, albo wadliwego zastosowania prawa materialnego. Z tym zarzutami procesowymi Sąd się nie zgadza, a to dlatego, że - jak wyżej wyjaśnił – zgromadzony materiał dowodowy był w warunkach niniejszej sprawy kompletny, a Organy prawidłowo zastosowały obowiązujące w 2009 r. prawo materialne. Także uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące i czyni zadość wymogom z art. 210 § 1 i 4 ordynacji. Podniesiona w odwołaniu kwestia nieprawidłowego, podwójnego uwzględnienia podatku od kwoty 1300 zł otrzymanej od P. D. w lipcu 2009 r. została wyjaśniona w decyzji Dyrektora, a rozliczenie za październik zostało skorygowane poprzez zmniejszenie kwoty zobowiązania. Kwota ta została zatem zmniejszona z 30 129 zł do kwoty 29 894 zł, gdyż o poprzednio uwzględnioną kwotę podatku od zaliczki w wysokości 1300 zł, otrzymanej w lipcu, zmniejszono to pierwotnie, wadliwie określone zobowiązanie za październik. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.