III SA/Wa 3096/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. SA z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2011 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe Skarżąca – I. SA z siedzibą w J. pismem z 12 listopada 2013 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] października 2012 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2011 r. Skarżąca w skardze zarzuciła między innymi naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) - dalej "u.p.t.u.", przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż opłaty indywidualne z tytułu usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków, refakturowane przez Skarżącą na najemców stanowią część czynszu i element obrotu z tytułu usługi najmu komercyjnego. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawiera umowy wynajmu powierzchni pod centra handlowe, sklepy, magazyny. Z tego względu, na podstawie zawieranych przez Skarżąca umów na dostarczenie tzw. mediów, wystawiała faktury z dwiema stawkami podatku VAT, podstawową dla usług najmu i zużycia energii elektrycznej oraz stawkę obniżoną dla usług odprowadzania ścieków oraz zużycia wody. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest kwestia ustalenia właściwej stawki podatku VAT dla usług dostarczania mediów, refakturowanych przez Skarżąca na najemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Postępowanie sądowe należało zawiesić. Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1389/12, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego: 1) Czy przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego? 2) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali? Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże zdaniem Sądu nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest taki sam. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odpowiedź na przytoczone wyżej pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na tożsamość przedstawionego w nim zagadnienia i kwestii spornej między stronami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu uzyskania stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie powyższego pytania.