III SA/Wa 3098/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] , w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 5.213 zł (słownie: pięć tysięcy dwieście trzynaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 26 marca 2008 r. A. S.A. z siedzibą w G. następca prawny E. Sp. z.o.o. wniosła skargę na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W skardze Spółka zwróciła się o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Przed rozpoznaniem przez Sąd ww. skargi, Dyrektor Izby Celnej w W. nadesłał do WSA w Warszawie pismo z 4 lutego 2009 r., informując że uwzględnił w całości skargę Spółki, na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."). W związku z powyższym, organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowego na mocy art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. Do pisma została dołączona decyzja z [...] lutego 2009 r., którą organ odwoławczy uchylił własną, zaskarżoną do Sądu decyzję z [...] lutego 2008 r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego[...] w W. z [...] lipca 2006 r. W piśmie z 19 lutego 2009 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, pełnomocnik Spółki oświadczył, iż w dniu 11 lutego 2009 r. zostały mu doręczone decyzje Dyrektora Izby Celnej z [...] lutego 2009 r., wydane w trybie art. 54 §3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 54 §3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił bowiem zaskarżoną do Sądu własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem Spółki. Uczynił to również w stosownym czasie, tj. do dnia rozpoczęcia rozprawy. Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego został bowiem wyeliminowany akt administracyjny (decyzja), który miał podlegać kontroli Sądu. W myśl art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe z innej przyczyny również wtedy, gdy organ administracyjny uwzględni skargę w trybie art. 54 §3 P.p.s.a. W odniesieniu do wniosku Spółki o zwrot kosztów postępowania stwierdzić należało, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanej sprawie, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.), należały zarówno wpis stosunkowy od skargi i skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie radcy prawnego, który reprezentował stronę skarżącą. Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.