III SA/Wa 3107/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 261/08 p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o wznowienie postępowania Pismem z dnia 26 września 2006r. K. C. - "Skarżący" w niniejszej sprawie zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r. organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na nie przedstawienie przez Skarżącego stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem udzielenia podatnikowi żądanej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego po ponownym rozpatrzeniu wniosku, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe, a organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją z dnia [...] października 2007r. odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący pismem z dnia 30 października 2007r. wystąpił do organu z wnioskiem o sprostowanie oraz uzupełnienie powyższej decyzji poprzez odniesienie się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uzupełnienia i sprostowania decyzji z dnia [...] października 2007r. stwierdzając, że rozstrzygnięcie w niej zawarte jest całkowite i wyczerpująco wyjaśnia zajęte przez organ stanowisko. W dniu 12 grudnia 2007r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie odmawiające uzupełnienia i sprostowania decyzji, a pismem z dnia 4 stycznia 2008r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję odmawiającą zmiany postanowienia w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 261/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Stwierdził, że skarga ta wniesiona została w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie w przedmiocie uzupełnienia zaskarżonej decyzji w oparciu o wniosek Skarżącego. W ocenie Sądu, niedopuszczalne byłoby w tej sytuacji prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego tej samej decyzji. Postanowienie to doręczono Skarżącemu w dniu 2 lipca 2008 r., a wobec jego niezaskarżenia przez żadną ze stron uprawomocniło się ono w dniu 2 sierpnia 2008r. Pismem z dnia 3 listopada 2008 r. (złożonym w tym dniu w siedzibie Sądu) Skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie określonej w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." oraz o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 261/08. W uzasadnieniu wniosku uznał stanowisko Sądu za oparte na błędnym założeniu, z pominięciem stanu faktycznego oraz okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których Skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, bowiem Sąd nie dał mu możliwości przedstawienia okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które istniały w chwili wydania orzeczenia i mogłyby mieć wpływ na jego treść. Skarżący wyjaśnił, że zachował trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, liczony od uprawomocnienia się postanowienia Sądu z dnia 12 czerwca 2008 r. Wskazał, że w postanowieniu tym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na możliwości zmiany zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej na skutek złożenia wniosku o jej uzupełnienie i sprostowanie. Skarżący został zaskoczony takim rozstrzygnięciem Sądu, a wobec wydania postanowienia na posiedzeniu niejawnym nie mógł skorzystać ze środków dowodowych, z których wynikałoby, że Dyrektor Izby Skarbowej nie zmieni swojej decyzji. Dowody te mogłyby mieć wpływ na wydane orzeczenie i istniały w momencie wydania orzeczenia przez Sąd. Skarżący wskazał, że dowodem takim było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], które otrzymał za pośrednictwem poczty w dniu 28 lutego 2008 r. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Według Skarżącego, z uwagi na to, że WSA w Warszawie oparł swój pogląd na tym, że decyzja z dnia [...] października 2007 r. mogła zostać zmieniona przez Dyrektora Izby Skarbowej, postanowienie z dnia [...] lutego 2008 r. - utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie mogło być kluczowe dla sprawy. Postanowienie to było ostatnim aktem wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. i jako takie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a nie wiedząc o poglądzie WSA w Warszawie (pomimo iż Skarżący uważa go za błędny) nie mógł z tego dowodu skorzystać. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zapadło przed postanowieniem WSA w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 273 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Uzasadniając swój wniosek co do zaistnienia określonej w powyższym przepisie podstawy wznowienia Skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 261/08 na poglądzie, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. mogła zostać przez ten organ zmieniona. W związku z tym wskazał, iż jako że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (postanowienie o odrzuceniu skargi) zapadło na posiedzeniu niejawnym, został nim zaskoczony i nie mógł skorzystać ze środków dowodowych, z których jednoznacznie wynikałoby, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zmieni swojej decyzji. Dowody te mogłyby mieć wpływ na powyższe orzeczenie i istniały w momencie jego wydania. Według Skarżącego, dowodem takim jest (załączone do wniosku o wznowienie postępowania) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]. Odnosząc się do argumentów Skarżącego podniesionych we wniosku należy wskazać, iż u podstaw rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartego w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. o odrzuceniu skargi, legł wyrażony w tym postanowieniu pogląd tego Sądu, iż w sytuacji, gdy Skarżący zdecydował się na uruchomienie i kontynuowanie postępowania prowadzonego w trybie określonym w art. 213 O.p., co nastąpiło poprzez złożenie przez niego wniosku o sprostowanie decyzji oraz jej uzupełnienie, a następnie wniesienie zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. odmawiające uzupełnienia i sprostowania decyzji, to do czasu zakończenia tego postępowania, nie jest możliwe złożenie do sądu administracyjnego skargi na decyzję, której dotyczył ten wniosek. Innymi słowy, dopóki w toku jest prowadzone na podstawie art. 213 O.p. postępowanie w przedmiocie uzupełnienia i sprostowania decyzji, brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, iż w dniu wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2007 r. toczyło się postępowanie w przedmiocie jej uzupełnienia i sprostowania i na tej podstawie skargę odrzucił. Jak więc wynika z powyższego, dla rozstrzygnięcia Sądu o odrzuceniu skargi nie miała żadnego znaczenia okoliczność, jakim ostatecznie wynikiem zakończy się postępowanie prowadzone w trybie art. 213 O.p., a więc czy decyzja zostanie uzupełniona, czy też utrzymane będzie w mocy postanowienie o odmowie jej uzupełnienia i sprostowania - istotne było jedynie to, iż postępowanie to w dniu wniesienia skargi było w toku. Z tego punktu widzenia późniejsze wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie uzupełnienia i sprostowania decyzji, do czego nawiązuje Skarżący w swoim wniosku, nie mogło mieć znaczenia dla wyniku sprawy zakończonej orzeczeniem Sądu o odrzuceniu skargi, lecz stwarzało dopiero możliwość wniesienia takiej skargi. Skoro więc dowód ten, jak określa to postanowienie Skarżący, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, to tym samym nie mógł stanowić podstawy wznowieniowej w rozumieniu art. 273 § 2 P.p.s.a. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca wskazywana przez Skarżącego podstawa wznowienia postępowania, Sąd nie może odnieść się do tej części argumentacji zawartej w jego wniosku, w której Skarżący dokonując analizy relacji jakie zachodzą pomiędzy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. a art. 213 O.p., stara się wykazać, iż stanowisko Sądu zawarte w prawomocnym postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008 r. o odrzuceniu skargi - było nieprawidłowe. Instytucja wznowienia postępowania dotyczy postępowań zakończonych prawomocnymi orzeczeniami i może być ona zastosowana przy zaistnieniu ściśle określonych przesłanek, nie może więc zastępować postępowania instancyjnego, z możliwości uruchomienia którego, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, Skarżący nie skorzystał. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 281 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji.