III SA/Wa 3113/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. i P. B. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3113/11 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia - odmówić zmiany postanowienia - W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2013 r. Skarżący – M. B. i P. B., ponownie wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wykonując wezwanie Sądu, Skarżący nadesłali wypełnione formularze PPF. Z oświadczeń przez nich złożonych wynika, że prowadzą oni wspólnie gospodarstwo domowe. Dochód uzyskuje jedynie P. B., ze stosunku pracy, w wysokości 1.600 zł brutto miesięcznie, przy czym aktualnie przebywa na zasiłku chorobowym. Skarżąca pozostaje na utrzymaniu męża. Wcześniej Skarżący był właścicielem dobrze funkcjonującej firmy tj. [...]. Dnia [...] lipca 2010 r. decyzją Starosty K. zakazano Skarżącemu prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie Skarżący musi obsługiwać znaczne kwoty kredytowe i leasingowe przy braku dochodów, które wcześniej przynosiła stacja kontroli pojazdów. Do swojego majątku Skarżący zaliczył nieruchomość rolną o pow. 57,2452 ha. Wyjaśnił również, że w budynkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, działalności takiej nie prowadzi. Cześć tych budynków dzierżawi i z uzyskiwanego z tego tytułu dochodu spłaca zobowiązania zaciągnięte w związku z wcześniejszym funkcjonowaniem stacji kontroli pojazdów. W załączeniu Skarżący nadesłał zestawianie ciążących na nim kredytów i rat leasingowych, zestawienie miesięcznych wydatków rodziny, wydruk z podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zapadło już prawomocne postanowienie z 4 marca 2013 r. odmawiające przyznania Skarżącym prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 236/13 oddalono zażalenie na to postanowienie). W tej sytuacji wnioski Skarżących złożone na urzędowych formularzach (wpływ do Sądu 10 lutego 2014 r.), należało potraktować jako wnioski o zmianę przywołanego wyżej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnioski Skarżących należy zatem ocenić przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przepis ten uzależnia zatem możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień prawomocnych, czyli takich, od których nie przysługuje już stronie żaden środek zaskarżenia, jak i niekończących sprawy, od zmiany okoliczności, przez co należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Oceniając ponowny wniosek Skarżących w kontekście powyższej przesłanki należy zauważyć, że Skarżący nie wskazali żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby już przedmiotem analizy w prawomocnie zakończonym postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy lub takich, które mogłyby uzasadniać zmianę prawomocnego orzeczenia. Nie bez znaczenia jest również, że sytuacja finansowa i majątkowa Skarżących była już oceniana w innych postępowaniach (np. postanowienie z 27 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2243/12, NSA oddalił zażalenie na to postanowienie, postanowieniem z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 1634/13). Rozpoznając przedmiotowe wnioski Sąd nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącym prawa pomocy. Z analizy znajdujących się w aktach sprawy dwóch formularzy PPF nie wynika, aby sytuacja majątkowa Skarżących uległa zmianie. Zasadniczo, obecnie nadesłane formularze stanowią kopię formularza złożonego 21 lutego 2013 r. (k 71-72). Różnica dotyczy jedynie wielkości gospodarstwa rolnego – w pierwotnym wniosku wskazano 7,37 ha, a obecnie 57,2452 ha. Aktualnie Skarżący wskazuje również na pogorszenie stanu zdrowia i przebywanie na zasiłku chorobowym, jednakże w żaden sposób bliżej tej okoliczności nie wyjaśnia, nie dokumentuje, ani nie wykazuje jej wpływu na sytuację finansową. Skarżący nadal uzyskują dochody z miesięcznej pensji / zasiłku chorobowego P. B. (ok. 1.600 zł) oraz przychody z działalności gospodarczej (dzierżawy lokali) w wysokości od ok. 9.000 do ok. 17.000 zł miesięcznie. Skarżący posiadają grunty rolne o powierzchni 57.2452 ha. Przy czym we wniosku o prawo pomocy, ani w nadesłanej odpowiedzi na wezwanie Skarżący nie wskazali, jakie dochody uzyskują z tego tytułu. Tym samym nie przedstawili w sposób pełny swojej sytuacji majątkowej. Jak wynika z kolei z oświadczeń Skarżący, złożonych chociażby w sprawie III SA/Wa 2243/12, przychód z tego tytułu wynosi 100.000 zł rocznie (przy kosztach: 33.000 zł - zasiew, 29.000 zł - zbiory, 59.000 zł - uprawa, 12.000 zł - środki ochrony roślin, 5.000 zł - ubezpieczenie, 4.000 zł - podatek rolny i od nieruchomości). To wszystko sprawia, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że sytuacja finansowa Skarżących uzasadnia przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, a tym samym zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 165, art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji