III SA/Wa 3128/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.) Sędziowie Małgorzata Długosz-Szyjko Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie – odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: - oddalić wniosek o wyłączenie sędziego - Strona skarżąca wniosła o wyłączenie sędziego WSA K. K. motywując swój wniosek faktem, że sędzia K. K. jako sędzia sprawozdawca podczas rozprawy zreferowała stan faktyczny sprawy na podstawie niekompletnych akt sprawy, a w związku z tym, w jego opinii, jest ona "zainteresowana, aby skarga kasacyjna nie została przekazana do merytorycznego rozpoznania przez NSA". Skarżący zarzucił również, iż "postanowienia Sędzi K. K." były kierowane na niego i na jego ojca, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, oraz z mylącymi pouczeniami, że w celu złożenia odwołania dla skorzystania z obligatoryjnej pomocy adwokackiej może znów wystąpić o prawo pomocy, gdy prawo takie zostało mu już przyznane. Zarzucił, że powyższe argumenty wskazują na to, iż sędzia K. K. uniemożliwiła mu skorzystania z prawa do uczciwego procesu sądowego zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i zgodnie z art. 176 oraz art. 184 Konstytucji. Z oświadczenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K., złożonego w dniu 15 października 2008r. wynika, że pomiędzy nim a stroną skarżącą nie zachodzą podstawy do wyłączenia przewidziane w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawą wyłączenia sędziego w postępowaniu sądowoadministracyjnym są przepisy art. 18 - który regulują wyłączenie z mocy samej ustawy oraz art. 19 ppsa, który stanowi, że "niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 ppsa sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności w danej sprawie. Przepis art. 19 ppsa stanowi odpowiednik art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) – dalej "k.p.c.", który reguluje wyłączenie sędziego z mocy orzeczenia sądu na wniosek strony lub na żądanie samego sędziego. Przesłankami orzeczenia jest istnienie stosunku osobistego między sędzią a stroną lub jej przedstawicielem i wynikająca z tego stosunku możliwość powstania wątpliwości co do bezstronności sędziego (iudex suspectus) (patrz: Komentarz do art. 49 kodeksu postępowania cywilnego, [w:] Bodio J., Demendecki T., Jakubecki A., Marcewicz O., Telenga P., Wójcik M.P., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III). Sędzia WSA K. K. w dniu 20 października 2008r. złożyła oświadczenie, z którego wynika, że nie istnieje okoliczność tego rodzaju, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie. Wnioskodawca jednocześnie nie wykazał, okoliczności wskazujących na stosunek osobisty sędziego do rozpatrywanej sprawy, czy też do osoby Skarżącego. Skarga K. P. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2007r., sygn. akt III SA/WA 3128/06 została oddalona przez skład trzech sędziów, a w wydanym uzasadnieniu zostały opisane przesłanki faktyczne i prawne stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku, została złożona przez doradcę podatkowego Marka Kluza – pełnomocnika przyznanego przez tut. Sąd z urzędu (postanowienie z dnia 4 lipca 2007r.) z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, określonego w art. 177 § 1 ppsa. Do skargi kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który to wniosek postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. został przez WSA odrzucony na podstawie art. 87 § 1 w związku z art. 88 ppsa. W związku z faktem, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie został przez Sąd przywrócony postanowieniem z dnia [...] września 2008r. tut. Sąd ją odrzucił. Zaznaczyć należy, że pełnomocnictwo udzielone przez K. P. w dniu 27 września 2007r. uprawniało doradcę podatkowego M. K. tylko do sporządzenia w imieniu Skarżącego skargi kasacyjnej. W związku z powyższym korespondencja kierowana była do drugiego pełnomocnika – M. P., jego ojca. Dopiero w dniu 9 maja 2008r. Skarżący rozszerzył pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego M. K. upoważniając go tym samym do występowaniu w imieniu Skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie Sądu przedstawiony przebieg postępowania nie budzi zastrzeżeń co do przebiegu postępowania i działań podejmowanych przez sędziego WSA K. K. Sąd nie stwierdził także, aby w niniejszej sprawie pomiędzy Skarżącym – K. P., a sędzią WSA K. K. zachodził stosunek o charakterze osobistym, czy emocjonalnym jak też nie stwierdził, aby sędzia wykazał brak bezstronności w postępowaniu. W postanowieniu z dnia [...] października 1995r. Sąd Apelacyjny w B., sygn. akt I ACz 309/95 stwierdził, że przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, nie jest przesłanką do żądania wyłączenia sędziego. Strona może zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd przy pomocy środków odwoławczych. Nie może natomiast, poprzez składanie nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład sądu rozpoznającego sprawę. W innych natomiast postanowieniach Sądu Najwyższego wyjaśniono, że zarzuty godzące w dokonaną przez sąd I instancji ocenę zebranego materiału dowodowego mogą być przedmiotem środków odwoławczych (art. 368 pkt 4 k.p.c.). Nie mogą one natomiast być uważane za samodzielną podstawę wniosku o wyłączenie sędziego od rozpoznawanej sprawy, a także, że zarzut strony, że sędzia prowadzi postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, nie może być skuteczną podstawą wniosku o wyłączenie sędziego przewidzianego w art. 49 k.p.c. (por. sygn. akt I CZ 170/74 i sygn. akt I CZ 9/73). W powyższych okolicznościach, uznając wniosek K. P. za nieuzasadniony na podstawie art. 19 i 22 § 1 i 2 ppsa orzeczono jak w postanowieniu.