III SA/Wa 3130/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – M.M. we wniosku zawartym w skardze z 13 września 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku (i skargi) Skarżący powołał się na wysokość spornego podatku, skutki dla gospodarstwa domowego prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz oczywistą wadliwość zaskarżonej decyzji (naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej). Jego zdaniem, prowadzenie egzekucji doprowadzi do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i "zagrozi płynności finansowej skarżącego". Wskazał również, że spłaca kredyt mieszkaniowy (miesięczna rata wynosi ok 12 tys. zł), sprawuje opiekę nad dwójką małoletnich dzieci, w tym [...] , który wymaga przeprowadzenia kosztownego zabiegu (ok.800-900 tys. zł) oraz kosztownego leczenia zachowawczego. Skarżący wyjaśnił, ze zaprzestanie spłat kredytu mieszkaniowego będzie skutkowało nieodwracalnymi skutkami, w szczególności utratą miejsca zamieszkania. Do wniosku załączył wydruk CEIDG na potwierdzenie prowadzenia działalności gospodarczej, oświadczenie z 8 września 2016 r., harmonogram spłat rat kredytowych, wydruk z księgi wieczystej działu I i IV, orzeczenie o niepełnosprawności, wycenę ortezy, fakturę zaliczkowa z 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zdaniem Sądu, wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy – co do zasady – zaskarżonej decyzji, na co wskazuje treść przepisu. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonego przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne na www.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten podziela i stwierdza, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia w stopniu umożliwiającym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na argumentację dotyczącą wadliwości zaskarżonej decyzji, w szczególności naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej, przesłankę – jak wskazał – nadzwyczajną w świetle przesłanek o wstrzymanie wykonania decyzji (k. 5 akt sądowych). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje jednak oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił skutecznie (dostatecznie) wystąpienia przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak podania konkretnych informacji, choćby zestawień wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji z osiąganymi przez Skarżącego dochodami/przychodami nie pozwala na ocenę zasadności twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie decyzji. Skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd ma świadomość wagi wydatków, które ciążą na Skarżącym w związku z poratowaniem zdrowia osób znajdujących się pod jego opieką, w szczególności zadeklarowanego kosztu ortezy (por. pkt 4 pisma z 8 września 2016 r., k 20 akt sądowych). Skarżący jednak nie wykazał ani tego, że jego syn wymaga wskazanego we wniosku zabiegu za granicą, ani tego, że zabieg podobnego rodzaju nie jest wykonywany – nieodpłatnie lub w innej odpłatności niż w Stanach Zjednoczonych - w Polsce, gdzie Skarżący może korzystać z refundacji kosztów. Sąd nie podważa zarazem wskazań z orzeczenia o niepełnosprawności z 23 lutego 2016 r. wydanego dla syna Skarżącego, jednakże orzeczenie to nie jest dowodem wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobnie, obowiązek spłaty kredytu mieszkaniowego nie jest sam w sobie okolicznością uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej, zwłaszcza, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, regulowanie zobowiązań podatkowych, w tym kosztów podatkowych, to podstawowy obowiązek każdego przedsiębiorcy, który nie ustępuje pierwszeństwa innym powinnościom, w tym cywilnoprawnym. Sąd zwraca uwagę, że Skarżący nie wykazał i nie udokumentował osiąganych przez siebie dochodów, koncentrując się jedynie na ponoszonych wydatkach (por. oświadczenie z 8 września 2016 r. o cyklicznych kosztach działalności gospodarczej na kwotę 9781 zł oraz o miesięcznej racie w wysokości 12 tys zł z tytułu kredytu hipotecznego). Ponoszenie wydatków nie jest, co do zasady wyrazem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jedynie z załączonego do akt administracyjnych zeznania podatkowego PIT za sporny rok podatkowy można wnioskować o wysokości środków w dyspozycji Skarżącego. Z zeznania tego nie wynika jednak, by sytuacja Skarżącego uniemożliwiała mu ponoszenie, w ramach działalności gospodarczej, kosztu w postaci spornego zobowiązania podatkowego, ponieważ uzyskiwał przychód w wysokości ponad 309 tys. zł. (k. 4 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, powyższe rozważania wskazują, że zasadne było nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.