III SA/Wa 3145/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 r. na rozprawie spraw ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] Nr [...] Nr [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 6.366 zł (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. S.A. następca prawny E. Sp. z o.o. wystąpiła do WSA w Warszawie 26 marca 2008 r. z trzema skargami na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2008 r. (nr [...], nr [...] oraz nr [...]), którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2006 r. (nr [...]) oraz z [...] lipca 2006 r. (nr [...] i nr [...] ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W skargach spółka zwróciła się o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. oraz przepisów prawa materialnego - art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie ww. skarg. Przed rozpoznaniem przez Sąd wniesionych skarg, Dyrektor Izby Celnej nadesłał do WSA w Warszawie pisma z 4 lutego 2009 r., informując że 2 lutego 2009 r. uwzględnił w całości ww. skargi strony na mocy art. 54 § 4 P.p.s.a. W związku z tym organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowań sądowych na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Do pism zostały dołączone decyzje z [...] lutego 2009 r., którymi organ odwoławczy uchylił własne zaskarżone decyzje z [...] lutego 2008 r. oraz decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] i [...] lipca 2006 r. W dniu 9 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył oświadczenie pracownikowi Sądu, iż otrzymał decyzje Dyrektora Izby Celnej w W., uchylające decyzje stanowiące przedmiot zaskarżenia i utrzymane nimi w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszych sprawach taka sytuacja wystąpiła. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił bowiem zaskarżone do Sądu własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem Spółki. Uczynił to również w stosownym czasie - do dnia rozpoczęcia rozprawy. Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skarg strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego zostały bowiem wyeliminowane akty administracyjne - decyzje, które miały podlegać kontroli Sądu. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Sąd w odniesieniu do wniosku Spółki o zwrot kosztów postępowania zauważa, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanych sprawach, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 3, 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), należały wpisy stosunkowe od skarg oraz wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował stronę skarżącą. Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.