III SA/Wa 3148/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2009 r. na rozprawie spraw ze skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] Nr [...] Nr [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 1661 zł (słownie: jeden tysiąc sześćset sześćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. następca prawny E. Sp. z o.o. – Skarżąca w niniejszej sprawie - wystąpiła do WSA w Warszawie 26 marca 2008 r. z trzema skargami na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2008 r. (nr [...], nr [...], nr [...]), którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2006 r. (nr [...]) oraz z dnia [...] lipca 2006 r. (nr [...] i [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W skargach Spółka zwróciła się o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzających ich decyzji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisów postępowania: art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedziach na skargi wniósł o ich odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej zwana P.p.s.a.). Postanowieniami z dnia 19 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi Skarżącej z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Na powyższe postanowienia Skarżąca wniosła skargi kasacyjne. Postanowieniami z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt I FSK 1549/08, I FSK 1550/08 i I FSK 1551/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd pierwszej instancji za bezsporne przyjął wniesienie przez skarżącą Spółkę skarg bezpośrednio (osobiście) do Dyrektora Izby Celnej w W. w dniu 9 kwietnia 2008 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu. Swój wniosek Sąd wyciągnął z prezentaty widniejącej na pierwszej stronie skargi. W kontekście informacji, jakimi dysponował Sąd zaskarżone rozstrzygnięcie należałoby uznać za prawidłowe. Jednakże wnioski płynące z analizy akt, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, zostały podważone przez Skarżącą dołączoną do skarg kasacyjnych kserokopią książki nadawczej, z której wynika, że strona w dniu 4 kwietnia 2008 r., a więc przed upływem ustawowego terminu, za pośrednictwem Poczty Polskiej wysłała na adres Dyrektora Izby Celnej pismo o nr nadawczym [...]. Pismo to, chociaż uzyskane już po podjęciu skarżonego postanowienia, uwidacznia, że ustalenia przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie były tak oczywiste, jak widział je tenże Sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zdołała skutecznie podważyć okoliczność faktyczną stanowiącą podstawę zastosowania w sprawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że pogląd Sądu pierwszej instancji o przekroczeniu terminu przez pełnomocnika strony do wniesienia skargi był co najmniej przedwczesny. Przed rozpoznaniem przez Sąd ww. skarg Dyrektor Izby Celnej w W. nadesłał do WSA w Warszawie pismo z 4 lutego 2009 r. informując, że 2 lutego 2009 r. uwzględnił w całości skargi Spółki, na mocy art. 54 § 3 P.p.s.a.). W związku z tym organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowego na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Do pisma zostały dołączone decyzje z [...] lutego 2009 r., którymi organ odwoławczy uchylił zaskarżone do Sądu decyzje z [...] lutego 2008 r. oraz decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2006 r. i z [...] lipca 2006 r. Pismami z dnia 6 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika Skarżącej do wskazania najpóźniej na rozprawie czy decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2009 r. uwzględniające skargi zostały doręczone stronie skarżącej. W odpowiedzi na powyższe wezwania pełnomocnik skarżącej w dniu 13 lutego 2009 r. nadesłał oświadczenie, że w dniu 9 lutego 2009 r. zostały mu doręczone decyzje z dnia [...] lutego 2009 r. uwzględniające skargi Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a.- postanowił sprawy opatrzone sygn. akt III SA/Wa 3148/08, III SA/Wa 3149/08, III SA/Wa 3150/08, połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie prowadzić dalej pod sygn. akt III SA/Wa 3148/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił bowiem zaskarżoną do Sądu własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, zgodnie z żądaniem Spółki. Uczynił to również w stosownym czasie, tj. do dnia rozpoczęcia rozprawy. Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego został bowiem wyeliminowany akt administracyjny (decyzja), który miał podlegać kontroli Sądu. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe z innej przyczyny również wtedy, gdy organ administracyjny uwzględni skargę w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Z kolei w odniesieniu do wniosku Spółki o zwrot kosztów postępowania Sąd zauważa, że zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z powodu uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych w rozpoznawanych sprawach, na mocy art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 2 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), należały zarówno wpisy stosunkowe od skarg oraz wynagrodzenie radcy prawnego, który reprezentował stronę skarżącą. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.