III SA/Wa 3153/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - S. R., dalej jako Skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego w postaci trwałej utraty środków utrzymania. Zaznaczył, iż kwota zobowiązań podatkowych objętych obiema decyzjami wydanymi w tym samym dniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. wielokrotnie przewyższa dochody skarżącego. Skarżący wskazał, iż posiada bardzo niskie dochody z tytułu renty związanej z niezdolnością do pracy i nie dysponuje majątkiem. Podkreślił, iż zobowiązania wynikające z obu decyzji wydanych w tym samym dniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. — stanowiących przedmiot równoległych skarg do Sądu Administracyjnego na kwotę wielokrotnie przekraczającą zasoby finansowe, jakimi może dysponować skarżący, może doprowadzić do jego trwałej ruiny finansowej, co może wiązać się z pogorszeniem jego stanu zdrowia. Zdaniem Skarżącego nie jest też jasne, jak długo będzie mógł korzystać z pomocy rodziny mieszkającej w Niemczech. W związku z tym w ocenie Skarżącego istnieje obawa, iż zostanie on w pewnym momencie całkowicie pozbawiony możliwości samodzielnego utrzymania. Podniósł, iż jako osoba w wieku blisko 60 lat o orzeczonej niezdolności do pracy nie ma on już praktycznej możliwości podjęcia zatrudnienia. Do wniosku Skarżący załączył kopię uchwały o likwidacji Społki ,,P.H.U. F." z dnia 22 lipca 2010 r. oraz decyzję ZUS o ustaleniu emerytury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżący, a mianowicie zagrożenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do ,,jego trwałej ruiny finansowej", co może wiązać się z pogorszeniem jego stanu zdrowia oraz pozbawieniem możliwości samodzielnego utrzymania, gdyż jako osoba w wieku blisko 60 lat o orzeczonej niezdolności do pracy nie ma już praktycznej możliwości podjęcia zatrudnienia nie zostały udowodnione. Skarżący nie podał popartych stosownymi dokumentami pełnej informacji, dotyczącej jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Do wniosku Skarżący załączył jedynie kopię uchwały o likwidacji Spółki ,,P.H.U. F." z dnia 22 lipca 2010 r. oraz kopię decyzji ZUS o ustaleniu emerytury. Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie Skarżący na formularzu PPF złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częsciowego zwolnienia od kosztów. We wniosku tym wskazał, iż wysokośc jego emerytury wynosi 1017,29 zł brutto. Skarżący posiada 100 % udziałów Spółki ,,P.H.U. F." z dnia 22 lipca 2010 r. oraz 1-2% udziałów I. Sp. z o.o. w likwidacji. Skarżący jest upoważniony do korzystania z mieszkania na podstawie umowy o dożywocie, opłaty za mieszkanie ponosi samodzielnie. Należy wskazać, iż Skarżący nie nadesłał dokumentów potwierdzających że obie spółki w których Skarżący posiada udziały zostały postawione w stan likwidacji, a także nie udokumentował kondycji finansowej tych spółek. Sąd zauważa ponadto, iż na wezwanie referendarza sądowego Skarżący m.in. nie nadesłał wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz zeznań podatkowych za 2012 i 2013 r. Ponadto Skarżący mimo wezwania nie udokumentował wysokości kosztów miesięcznego utrzymania (czynszu, energi elektrycznej, gazu, leków). W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Wymaga podkreślenia, iż ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych spowoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania ww. decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.