III SA/Wa 3162/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z [...] maja 2014 r. odmówił P. SA (zwanej dalej "Skarżącą", "Spółką" lub "Wnioskodawcą") wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w sprawie dotyczącej ewidencji przebiegu pojazdu. W uzasadnieniu wskazał, że 16 lutego 2014 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w sprawie dotyczącej ewidencji przebiegu pojazdu. We wniosku przedstawiono stan faktyczny, wskazując, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą P. ponosi wydatki na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów. Pracownicy używający samochodów, które nie stanowią własności pracodawcy, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów. Ze względu na rozmiar i charakter prowadzonej przez Spółkę działalności, dużą liczbą pracowników oraz sposób i charakter wykonywania przez nich pracy, zachodzi konieczność usprawnienia procesu rozliczania kosztów związanych z używaniem przez pracowników prywatnych samochodów oraz zmniejszenia kosztów jego obsługi. W związku z tym ewidencje przebiegu pojazdów prowadzone są lub będą przy użyciu programów komputerowych. Prowadzona w elektroniczny sposób ewidencja przebiegu pojazdów zawiera miejsca/kolumny przeznaczone na wprowadzenie m.in. danych takich jak: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za 1 km przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za 1 km przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. Niektóre ewidencje przebiegu pojazdów posiadają również dodatkowe kolumny/pola do wypełnienia np. kolumna "Uwagi". W związku z dużą ilością miejscowości, do których wysyłany jest pracownik w celu wykonania nałożonych na niego obowiązków bądź też rozległością obsługiwanego przez pracownika terenu, konieczne jest uproszczenie sposobu wypełniania ewidencji przebiegu pojazdów. Wskazano na planowane uproszczenia w przykładach: 1. Pracownik 2 stycznia 2014 r wysyłany jest w celu wykonania zadań służbowych w kilku miejscowościach: W. – P. – G. – P. – W.. W ewidencji przebiegu pojazdu w kolumnie "Skąd", wpisuje W., w kolumnie "Dokąd", wpisuje W.. Szczegółowa informacja dotycząca miejsc, w których kolejno wykonywane są zadania służbowe uwidoczniona zostaje w polu "UWAGI". W dniu 3 stycznia 2014 r pracownik sprawy służbowe wykonuje w następujących miejscowościach W. – P.— P. — W. — W.. W kolumnach "Opis trasy", wpisuje miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży (W.; W.). Szczegółowa informacja dotycząca miejsc, w których wykonywane są zadania służbowe uwidoczniona zostaje w polu "Uwagi". W polu tym nie ma uwidocznionych miejscowości stanowiących początek i koniec trasy — informacja ta zawarta jest w kolumnach "Opis trasy". Dzięki takiemu rozwiązaniu jeden wiersz zapisu ewidencji przebiegu pojazdu mógłby odpowiadać jednemu dniu pracy, w którym konieczne było użycie samochodu niebędącego własnością P.. 2. Pracownik wykonujący obowiązki listonosza przy użyciu prywatnego samochodu w ewidencji przebiegu pojazdu w kolumnie "Opis trasy (skąd — dokąd)" wpisuje nr rejonów, które obsługuje w danym dniu, natomiast w kolumnie "Cel wyjazdu" wpisuje obsługa rejonu doręczeń. Rejon, to trasa zdefiniowana w wewnętrznej dokumentacji (P. jako pracodawca posiada informację m.in. dotyczącą długości trasy konkretnego rejonu). U. oznacza U..  Obsługa rejonu doręczeń - czynności (doręczanie korespondencji, wypłata przekazów, sprzedaż towarów i usług) wykonywane przez listonoszy. W związku z powyższym Skarżąca zapytała: 1. Czy sposób zapisu przebiegu trasy w ewidencji przebiegu pojazdów (przykład 1 ) spełnia wymogi "opisu trasy (skąd-dokąd), o którym nowa w art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.p."? 2. Czy sposób zapisu przebiegu trasy oraz powodu wyjazdu w ewidencji przebiegu pojazdów (przykład 2) spełnia wymogi "opisu trasy (skąd-dokąd)" oraz "celu wyjazdu", o którym mowa w art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p.? W wydanym postanowieniu organ wskazał, że podstawą wydania postanowienia jest zakres spraw objętych postępowaniem interpretacyjnym (ograniczenie przedmiotowe). Postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p."), który stanowi: w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W powołanym przepisie ustawodawca nie wymienia postępowania dowodowego, które regulują przepisy rozdziału 11 działu IV O.p. W złożonym wniosku Spółka wystąpiła z pytaniami dotyczącymi sposobu zapisu przebiegu trasy oraz celu wyjazdu w ewidencji przebiegu pojazdu w kontekście spełnienia wymogów art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. W ocenie organu, ewidencja przebiegu pojazdu stanowi jeden z dowodów, niezbędnych aby wydatki z tytułu używania samochodów osobowych niestanowiących własności podatnika, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (we wniosku sama Spółka wyjaśnia, że "(...) Ewidencja przebiegu pojazdu jest bowiem dokumentem, który należy analizować całościowo.(...)"). Jak każdy inny dokument w tym wszystkie jego elementy wymagane na podstawie art. 16 ust. 5 u.o.p.d.o.p. może podlegać ocenie tylko na etapie postępowania dowodowego, którym postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych z pewnością nie jest.  Reasumując, organ pierwszej instancji wskazał, że podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytania Spółki musiałaby być ocena dokumentów - ewidencji przebiegu pojazdu - na podstawie których ewidencjonowane są koszty uzyskania przychodów. Jak wykazano, ocena taka może być natomiast przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. Organ, w ramach przedłożonych pytań nie dopatrzył się zatem kwestii wymagających interpretowania norm prawa podatkowego, co skutkuje obowiązkiem odstąpienia od merytorycznego rozstrzygania zagadnień przedłożonych w powyższych pytaniach. W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż wniosek nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego w związku z czym nie podlega analizie na podstawie art. 14b O.p., art. 165a § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 121 O.p. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 15 maja 2014 r. działając jako organ drugiej instancji utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ podatkowy miał prawo do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie określonym w art. 14b § 1 O.p. Stosownie do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą uprawnioną do jego złożenia lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Organ wydający interpretację nie może poprzestać na ustaleniu, że złożony został wniosek o wydanie interpretacji, zostały wypełnione warunki formalne (wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, złożono stosowne oświadczenie, wniesiono opłatę, itd.) i że wnioskodawca właśnie interpretację indywidualną chce uzyskać. Obowiązkiem organu, niezależnie od przekonania wnioskodawcy, jest ocena, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej z uwagi m.in. na przedmiot, czy też zakres przedstawionego problemu - istotnie może wszcząć postępowanie interpretacyjne. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Istnieją jednakże sytuacje, w których nawet wskazanie przez wnioskodawcę przepisu prawa podatkowego, który ma podlegać interpretacji nie jest przesłanką pozwalającą na wydanie interpretacji indywidualnej. Z taką też sytuacją mamy, w ocenie organu, do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ zauważył, że ewidencja przebiegu pojazdu stanowi jeden z dowodów, niezbędnych aby wydatki z tytułu używania samochodów osobowych niestanowiących własności podatnika, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 30 i 51 u.p.d.o.p. Podatnik ma przy jej pomocy udokumentować "przebieg pojazdu" poprzez zawarcie podstawowych informacji, które pozwolą na potwierdzenie m.in. trasy podróży, celu wyjazdu, liczby faktycznie przejechanych kilometrów. Co warte podkreślenia, z treści art. 16 ust.5 u.p.d.o.p. wynika, że wskazane informacje pomimo, iż są obowiązkowe nie są jedynymi, które ewidencja może zawierać, o czym świadczy zwrot "ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej... ". Oznacza to, że podatnik może, a nawet powinien, umieścić w ewidencji wszelkie możliwe informacje, które pozwolą potwierdzić korzystanie z samochodu nie stanowiącego jego własności dla potrzeb prowadzonej działalności. To, że podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, aby móc zaliczyć wydatki z tytułu używania samochodów osobowych w koszty podatkowe (ustawodawca stwierdza bowiem wprost: " W razie braku tej ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów") nie oznacza, ze ewidencja jest jedynym i wystarczającym dokumentem, aby potwierdzić możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków, o których mowa w art.16 ust. 1 pkt 30 i 51 u.p.d.o.p. Podatnik musi bowiem udokumentować także np. wysokość kosztów faktycznie poniesionych jak i wykazać spełnienie przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy, czyli poniesienie ich w celu uzyskania przychodów. O tym czy posiadane przez podatnika dokumenty, do których należy niewątpliwie także ewidencja przebiegu pojazdu, pozwalają na potwierdzenie zarówno wysokości kosztów z tytułu używania samochodów osobowych jak i ich związku z przychodami nie może przesądzać organ interpretacyjny, który nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego. Twierdzenie Spółki, jakoby jej celem nie było pozyskanie mocy dowodowej ewidencji przebiegu pojazdu, nie znajduje potwierdzenia w treści wniosku złożonego do organu podatkowego. Czym bowiem jak nie oceną dokumentu, byłaby odpowiedź udzielona przez organ potwierdzająca np., że wpisanie w poz.: "opis trasy (skąd- dokąd)" - "nr Rejonu", zaś w poz.: "cel wyjazdu" - "obsługa rejonu doręczeń", jest wystarczające do prawidłowego prowadzenia ewidencji przebiegu? W ocenie organu potwierdzenie takie jest możliwe tylko na etapie postępowania dowodowego, którym postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych z pewnością nie jest. Reasumując, zdaniem Organu podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie Spółki musiałaby być ocena dokumentu - ewidencji przebiegu pojazdu - na podstawie której ewidencjonowane są koszty uzyskania przychodów. Jak wykazano, ocena taka może być natomiast przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. W skardze złożonej na ww. postanowienie Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła: - naruszenie art. 14 b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż wniosek nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, - naruszenia art. 165 a § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie art. 121 O.p. poprzez wydanie postanowienia z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - naruszenie art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do oceny legalności działania organów administracji (art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a.") podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Przedmiotem sporu między stronami było ustalenie czy Minister Finansów miał prawo wydać, na mocy art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie objętym wnioskiem, czy też miał obowiązek merytorycznie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez skarżącą Spółkę w zakresie wykładni przepisu art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. w odniesieniu do opisanego we wniosku o interpretację sposobu zapisu przebiegu trasy w ewidencji przebiegu pojazdów. Zdaniem Sądu, Minister Finansów, odmawiając w przedmiotowej sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację indywidualną w sposób nieuzasadniony zastosował art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce wówczas, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Zdaniem Sądu postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej mogło być wszczęte. Ocena możliwości wydania interpretacji, z uwagi na przedmiotowy zakres zagadnienia budzącego wątpliwości wnioskodawcy musi uwzględniać wynikający z przepisów O.p. przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. W rozpoznawanej sprawie tak właśnie było. W świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. przepis prawa ma być zinterpretowany na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie organu wydającego interpretację podlega właśnie stanowisko wnioskodawcy, o czym stanowi art. 14c § 1 O.p. Sąd wskazuje ponadto, iż właściwy organ podatkowy, wydając interpretacje indywidualne jest związany ograniczeniami wynikającymi z rozdziału la Ordynacji podatkowej "Interpretacje przepisów prawa podatkowego". Tytuł ten wskazuje, że kompetencje organu podatkowego ograniczono do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy zatem przyjąć, że zarówno z redakcji ww. tytułu rozdziału, jak również z umieszczonego w tym rozdziale przepisu art. 14b § 1 O.p. wynika, że chodzi o przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p.: - przepisy ustaw podatkowych, - postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz - ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także - przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Stosownie zatem do jednoznacznej treści ww. tytułu, jak również dyspozycji art. 14b § 1 O.p., który słusznie Skarżąca uznaje za naruszony, należało uznać, że Spółka miała możliwość wystąpić o interpretację indywidualną treści przepisu art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku. Powinna też uzyskać stanowisko Ministra Finansów w zakresie prawidłowości przyjętych przez siebie ocen z tego zakresu. Po pierwsze dlatego, że przepis art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. niewątpliwie zawiera normę prawa podatkowego. Stanowi on bowiem, że przebieg pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 30 i 51, powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej pojazdu, numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę faktycznie przejechanych kilometrów, stawkę za jeden kilometr przebiegu, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr przebiegu oraz podpis podatnika (pracodawcy) i jego dane. W razie braku tej ewidencji, wydatki z tytułu używania samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. W treści ww. przepisu ustawodawca wskazał, jakie kryteria musi spełniać ewidencja przebiegu pojazdu, aby wydatki poniesione przez podatnika na rzecz jego pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby tego podatnika stanowiły koszty uzyskania przychodu u podatnika. Poddanie zatem przez organ podatkowy ocenie czy opisany w zdarzeniu przyszłym sposób zapisu trasy w ewidencji przebiegu pojazdu wypełnia kryteria określone w art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. jest rolą organu podatkowego, któremu ustawodawca powierzył wydawanie interpretacji indywidualnych. Po drugie Spółka ma prawo - stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. - wiedzieć czy prawidłowo uznaje, że projektowany sposób zapisu trasy w ewidencji przebiegu pojazdu będzie zgodny z art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p., a tym samym ewidencja ta będzie podstawą do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Uznanie prawidłowości projektowanych zapisów bądź ich nie uznanie, może w przyszłości rodzić skutki podatkowe, a więc prawa lub obowiązki po stronie skarżącej Spółki. Wskazanie przez Ministra Finansów prawidłowej interpretacji treści art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. będzie zatem gwarantowało, że w przyszłości Spółka nie popełni błędu kwalifikując, bądź nie, dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów. Po trzecie postępowanie o udzielenie interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w określonym stanie faktycznym i/lub zdarzeniu przyszłym. W postępowaniu tym organ uprawniony do udzielania interpretacji ogranicza się do dokonania subsumpcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyny, z powodu których w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dany przepis ma zastosowanie. Po czwarte podstawowym celem interpretacji indywidualnej miało być zwiększenie pewności i stabilności prawa podatkowego. Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 731 z 22 czerwca 2006r.) wprowadzenie analizowanych przepisów, miało na celu zwiększenie stabilności prawa podatkowego, poprawę relacji, podatnik - organ podatkowy oraz ułatwienie podatnikom wypełniania ich obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Realizacja tych celów jest nakierowana na zwiększenie zaufania obywateli do organów państwa oraz może stanowić czynnik pobudzający wzrost gospodarczy. W świetle powyższych uwag, za błędne i przedwczesne Sąd uznaje postawienie przez Ministra Finansów tezy w zaskarżonym postanowieniu, odmawiającym wszczęcia postępowania, że podstawą do dokonania odpowiedzi na pytania Spółki musiałaby być ocena dokumentów – ewidencji przebiegu pojazdu – na podstawie których ewidencjonowane są koszty uzyskania przychodów, a ocena taka – zdaniem organu – może być przeprowadzona wyłącznie w ramach postepowania podatkowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidulanych. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że w przypadku czynności podejmowanych przez organ podatkowy w toku ewentualnego postępowania podatkowego, obowiązkiem organu, wynikającym z art. 122 O.p. byłoby przeanalizowanie zapisów zawartych w ewidencjach przebiegu pojazdów. Zatem całkowicie sprzeczne z funkcją gwarancyjną i informacyjną indywidualnej interpretacji jest postępowanie Ministra Finansów, który odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Skoro okoliczności mogą być przeanalizowane w toku postępowania podatkowego to tym bardziej mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji. Reasumując Sąd stwierdza, że rację należy przyznać Skarżącej, że ma możliwość ubiegania się o uzyskanie w przedmiotowym zakresie interpretacji indywidualnej, a odmowa wszczęcia postępowania narusza przepisy art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 16 ust. 5 u.p.d.o.p. Poruszone we wniosku o interpretację indywidualną zagadnienie może mieć w przyszłości związek z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych (kosztów uzyskania przychodów). Również zastosowanie się do udzielonej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej lub ewentualna jej zmiana może powodować konsekwencje w zakresie przychodów i kosztów. Wnioskowanie zatem przez Spółkę o udzielenie interpretacji indywidualnej mieściło w zakresie wyznaczonym dyspozycją art. 14b § 1 O.p. W związku z powyższym, Minister Finansów, którego rolą jest wydawanie m.in. interpretacji indywidualnych, stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. – przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie miał obowiązek ocenić stanowisko wnioskodawcy, podając argumenty prawne (uzasadnienie) – art. 14c § 1 O.p., w razie zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił postanowienia wydane w obu instancjach. Natomiast na mocy art. 152 P.p.s.a. orzeczono o niewykonalności uchylonych postanowień, a o kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a.