III SA/Wa 3164/12

Dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. wniosku J. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J.U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2012r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w wysokości 81.323 zł. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz podniósł, że za jego uwzględnieniem przemawia to, że przymusowe i natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie pozbawieniem środków do życia Skarżącego i jego 3-letniej córki, która pozostaje na jego utrzymaniu, zaś w przypadku wszczęcia przez organy podatkowe egzekucji z nieruchomości również mieszkania. Za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia więc ważny interes Skarżącego, który jest osobą bezrobotną, samotnie wychowującą 3-letnią córkę. W jego ocenie uwzględnienie jego skargi jest wysoce prawdopodobne, a przymusowe wykonanie decyzji wywoła niemożliwy do odwrócenia negatywny skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wskazał, że przymusowe i natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie pozbawieniem środków do życia jego i 3-letnią córkę, która pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu, a wszczęcie egzekucji z nieruchomości pozbawi ww. osoby mieszkania. Skarżący podniósł też, iż jest osobą bezrobotną i w związku z tymi wszystkimi okolicznościami uznał, że zachodzi ważny interes, przemawiający za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu powyższe przywołane przez Skarżącego stwierdzenia są nazbyt ogólnikowe i nie odnoszą się do całokształtu jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawił związanych z tym okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe, z których wynikałby brak osiąganych dochodów, wyciągów z rachunków bankowych, potwierdzających brak środków zgromadzonych na rachunkach. Skarżący wskazał ponadto, że jest bezrobotny, a mimo to wpłacił wpis od skargi, dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r., w wysokości 1.627 zł. Tym samym nie można wykluczyć, iż Skarżący posiada także inne składniki majątku, o których Sąd nie ma wiedzy, a które wykluczają spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zajścia przesłanek wstrzymania wykonania tej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należało zestawić z posiadanymi środkami pieniężnymi czy środkami materialnymi, odwołać się do konkretnych danych, konkretnych dokumentów – w oparciu o które Sąd mógł stwierdzić istnienie ww. przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym Sąd, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., stwierdza, że nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnia ponadto - odnosząc się do przekonania Skarżącego, że jest wysoce prawdopodobne uwzględnienie skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej - że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Sąd, mając powyższe na względzie nie uwzględnił wniosku, który nie został należycie uzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.