III SA/Wa 3170/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Pinkowski (spr.), Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2003 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił M. i A.S., dalej zwanym Skarżącym, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wymaga zauważenia, że była to kolejna decyzja wydana podatnikom w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 roku, poprzednie jednak zostały uchylone przez organ I instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., określając Skarżącym w swojej decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 78.333,20 zł, zakwestionował zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków poniesionych przez A.S. na prace remontowo-budowlane w lokalu znajdującym się przy ul. D. w G. na kwotę 32.640, 72 zł. Uznał ponadto, że kosztów uzyskania przychodów nie stanowią wydatki na zakup kotła gazowego w kwocie 3.365 zł, odpisy amortyzacyjne za miesiące od lipca do grudnia 2000 roku na ogólną wartość 9.492,48 zł, odsetki od kredytu zaciągniętego na zakup w/w lokalu w wysokości 19.804,87 zł oraz zakup książek w kwocie 377,80 zł. Organ podatkowy zakwestionował również odliczenie od dochodu kwoty 1.500 zł tytułem renty ustanowionej dla A.S.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zbadał także prawidłowość zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez M. S. i zakwestionował zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków na zakup książek w wysokości 35,50 zł, kwotę nierozliczonego podatku VAT zaksięgowaną w listopadzie 2000r. w wysokości 12 zł oraz odliczenie od dochodu kwoty 1.200 zł tytułem renty ustanowionej dla H.S.. Małżonkowie odwołali się od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zarzucając organowi podatkowemu I instancji nierzetelną i dowolną ocenę materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania wydał [...] marca 2004 roku decyzję, w której na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm., dalej Op) uchylił orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] listopada 2003 roku oraz określił zobowiązanie podatkowe w kwocie 67.533,20 zł. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji niesłusznie zakwestionował odliczenia z tytułu rent ustanowionych na rzecz W. i H.S.. W pozostałym zakresie ustalenia organu I-ej instancji uznał za prawidłowe. M. i A. S. zaskarżyli decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Podnieśli, że decyzja zawiera błędy w ustaleniach faktycznych, organy nie dokonały rzetelnej analizy uzupełnionego materiału dowodowego oraz naruszyły przepisy prawa materialnego. Wyrokiem z dnia 20 października 2004 roku o sygn. akt III SA/Wa 778/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że w toku postępowania naruszono zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podatkowe mają obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie przeprowadził wszystkich dowodów i nie ocenił zgromadzonego materiału dowodowego w sposób kompletny, co uniemożliwiło ustalenie, czy Skarżący - mimo że siedziba prowadzonej przez nich kancelarii notarialnej mieściła się w innym lokalu - prowadzili w lokalu przy ul. D. działalność gospodarczą, jakie czynności w przedmiotowym lokalu były wykonywane i czy miały one istotny wpływ na dochód podatnika oraz czy poniesienie wydatków na zakup i remont w/w lokalu miało bezpośredni lub pośredni wpływ na wysokość osiągniętego przez podatnika w roku 2000 przychodu. Sąd uznał, że organ podatkowy w sposób wybiórczy ocenił materiał dowodowy w postaci zeznań świadków i bezpodstawnie nie uwzględnił żądania strony w zakresie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadka adwokata K.B. oraz przesłuchania w charakterze strony A.S.. Dyrektor Izby Skarbowej w W., kierując się wskazówkami zawartymi w wyroku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku uchylił decyzje organu I instancji z dnia [...] listopada 2003r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ponownie rozpoznał sprawę i w dniu [...] sierpnia 2005 roku wydał decyzję, w której określił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 roku w kwocie 45.208,40 zł. Organ podatkowy zakwestionował prowadzoną przez A.S. podatkową księgę przychodów i rozchodów w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych za okres od lipca do grudnia 2000r. w wysokości 9.492,48 zł (art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. Dz.U. 2000, Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej updof), wydatku na zakup książki "Malarstwo białego człowieka" t. VII i VIII w wysokości 377,80 zł (art. 22 ust. l updof ). Organ I instancji uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki związane z przeprowadzonymi w lokalu przy ul. D. pracami remontowo-budowlanymi. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu podatkowym wskazuje, że A.S. prowadził w 2000 roku kancelarię notarialną w lokalu przy A. L., lecz w tym samym okresie wykorzystywał również zakupiony dla potrzeb działalności gospodarczej lokal przy ul. D.. Fakt ten potwierdziły zeznania świadków: Z.B., K.B., M.W. oraz Z.W.. Badając podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzoną przez M.S., organ podatkowy zakwestionował uznanie za koszt podatkowy wydatku na zakup książki "Muzyka popularna" (35,50 zł) oraz kwotę nierozliczonego podatku VAT w wysokości 12 zł (art. 23 ust. l pkt 43 updof). Strona odwołała się od w/w decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów prawa materialnego oraz art. 120, art. 121 § l i § 2, art. 123 § l i art. 124 Op. Uzasadniając zgłoszone zarzuty stwierdziła, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji, uznał "za nieprawidłowo zaksięgowane kwoty odpisów amortyzacyjnych za okres lipiec - grudzień 2000 roku". Tym samym, w opinii strony, nieoczekiwanie zmienił kierunek postępowania, podniósł nowe zagadnienie, które dotychczas nie było przedmiotem postępowania i nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie nowoprzyjętej tezy. Takie postępowanie organu doprowadziło zdaniem podatników do naruszenia prawa do wypowiedzenia się w przedmiocie nowego zagadnienia (art. 123 § 2 Op) i spowodowało nieuwzględnienie zwiększenia - w wyniku korekty kosztów uzyskania przychodów - wysokości dochodu z działalności gospodarczej stanowiącego podstawę do obliczenia ulgi inwestycyjnej z art. 26a updof. Podkreślono, że organ podatkowy dokonując obliczenia podatku miał obowiązek dokonać stosownego przeliczenia ulgi podatkowej, co byłoby zgodne z przepisem art. 120 Op. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w części określającej wysokość zaległości podatkowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dnia [...] września 2005 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał decyzję, którą uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 44.617,20 zł. W zasadniczej kwestii spornej w sprawie, tj. co do sposobu zastosowania przez organ I instancji art. 26a updof w brzmieniu obowiązującym w roku 2000, organ odwoławczy przyznał rację Skarżącym. Stwierdził, że stosownie do art. 26a ust. l pkt l updof od podstawy opodatkowania obliczonej zgodnie z art. 26 ust. l odlicza się w roku podatkowym wydatki na cele określone w ust. 3 (wydatki inwestycyjne). W ust. 21 przewiduje się możliwość dokonania tego odliczenia w rozliczeniu podatku za rok podatkowy, w którym podatnik nabył prawo do odliczeń, nie później jednak niż do dnia złożenia, zgodnie z art. 45, zeznania o wysokości dochodu uzyskanego za ten rok. Nie oznacza to jednak, że organ podatkowy, określając na podstawie art. 21 § 3 Op inną wysokość zobowiązania podatkowego od wykazanej przez podatnika w zeznaniu i podwyższając jednocześnie wysokość dochodu stanowiącego podstawę obliczenia omawianej ulgi podatkowej, uwzględnia kwotę odliczenia z tytułu przedmiotowych wydatków jedynie do wysokości wykazanej w zeznaniu podatnika. Określony w art. 26a ust. 21 updof ostateczny termin dla dokonania przedmiotowego odliczenia, jest ostatecznym warunkiem skorzystania z tej ulgi podatkowej, a podatnik składając deklarację podatkową (zeznanie) określa jednocześnie sposób wykorzystania tej ulgi. Organ podatkowy weryfikując zeznanie złożone przez podatnika, związany jest wyborem podatnika co do zastosowania ulgi inwestycyjnej i sposobu jej wykorzystania (w granicach zakreślonych ustawą). Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy określając zobowiązanie w podatku pochodowym od osób fizycznych w kwocie wyższej od wykazanej w zeznaniu powinien uwzględnić, zgodnie z art. 26a ust. 14 pkt updof, odliczenie ulgi inwestycyjnej w wysokości 15% dochodu przyjętej przez podatnika w złożonym zeznaniu. Jednocześnie mając na uwadze fakt, że w wyniku zmiany wysokości podstawy opodatkowania, uległa zmiana podstawa obliczenia ulgi inwestycyjnej, a więc kwota tego odliczenia wykazana w zeznaniu podatnika, będąca jedynie pochodną podstawy jej obliczenia i zastosowanej stopy procentowej, również powinna ulec zmianie. Organ odwoławczy uznał za nietrafny zarzut nie przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego w zakresie nowoprzyjętej tezy, tj. w zakresie uznania za nieprawidłowo zaksięgowane kwoty odpisów amortyzacyjnych za okres lipiec - grudzień 2000 roku oraz zarzut pozbawienia strony prawa do wypowiedzenia się w przedmiocie nowego zagadnienia. Stwierdził, że stosownie do art. 26a ust. 8 updof, dokonane w roku podatkowym odliczenia określonych wydatków inwestycyjnych, traktuje się w tym roku podatkowym na równi z odpisami z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisami amortyzacyjnymi), przy czym zgodnie z postanowieniami pkt 2 tego przepisu odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-5 oraz pkt 7-8, dokonuje się począwszy od miesiąca następującego po miesiącu oddania ich do używania, nie wcześniej jednak niż od pierwszego dnia miesiąca następującego po roku podatkowym, w którym dokonano odliczenia. M. i A. S. zaskarżyli decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. do WSA w Warszawie. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 123 § 1 i art. 124 Op oraz naruszenie art. 26a updof w brzmieniu z 2000 roku, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący podtrzymali w całości zarzuty odwołania, tj nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia zaległości podatkowej oraz naruszenia przepisów prawa materialnego. Argumentowali, że organ podatkowy uznając za nieprawidłowo zaksięgowane kwoty odpisów amortyzacyjnych za okres lipiec - grudzień 2000 roku, zmienił kierunek postępowania i podniósł nowe zagadnienie, które dotychczas nie było przedmiotem postępowania dowodowego. Nie przeprowadzając postępowania dowodowego w zakresie nowoprzyjętej tezy, organ podatkowy naruszył przepisy Op określające zasady postępowania. Ponadto skarżący podnieśli, że organy podatkowe nie przeprowadziły dowodu w zakresie zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków na książki. W opinii Skarżących organy nie wykonały zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określonych w wyroku z dnia 20 października 2004 roku i nie uzupełniły postępowania dowodowego. W szczególności organy nie przesłuchały strony na okoliczność zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych, a przesłuchanie świadka dotyczyło sposobu korzystania z lokalu znajdującego się przy ul D.. Ponadto Skarżący zarzucili organowi naruszenie 178 § l i § 2 Op przez odmowę wykonania kserokopii dokumentów, które złożono do akt po wydaniu zaskarżonej decyzji i odmowę ich przesłania stronie skarżącej. Takie działanie organu podatkowego uniemożliwiło wypowiedzenie się strony w przedmiocie materiału dowodowego (art. 123 § 1 Op). W odpowiedzi na skargę podatkowy organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ uznał za chybiony zarzut skargi dotyczący braków postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia zaległości podatkowej, ponieważ przedmiotem postępowania i zaskarżonego rozstrzygnięcia było określenie wysokości zobowiązania stron z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000. Dodał, że w tym zakresie dokładnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy i zebrano dowody pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew przekonaniu skarżących nie występowała w tym przypadku potrzeba analizy treści zakupionych książek, ponieważ ich tytuł ("Malarstwo białego człowieka", "Muzyka popularna") jednoznacznie objaśnia ich zawartość i wyklucza jakikolwiek związek z prowadzeniem Kancelarii Notarialnej. Podkreślił, iż w uzupełniającym postępowaniu dowodowym, przeprowadzonym w wykonaniu dyspozycji wyroku WSA z dnia 20 października 2004 roku, odstąpiono od przesłuchania strony ze względu na stwierdzenie na jej korzyść faktu korzystania z lokalu przy ulicy D.. W konsekwencji, gromadzenie innych dowodów na tę okoliczność stało się niecelowe. Ustalenie, iż podatnik korzystał z w/w lokalu, miało określony wpływ na rozliczenie amortyzacji środka trwałego i wymagało dokonania jedynie oceny prawnej odpowiedniej do ustalonego stanu faktycznego. Organ podatkowy dokonał oceny w granicach art. 191 Op i przyjął, iż Skarżący dokonali odliczenia w 2000 roku wydatków inwestycyjnych na zakup lokalu przy ul. D.. Dlatego też, stosownie do art. 26a ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie ma możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego w tym samym roku podatkowym. Organ podkreślił, że powyższa okoliczność nie wymagała przeprowadzenia żadnych nowych dowodów (dodatkowego postępowania dowodowego), ponieważ wynikała z dowodów zgromadzonych w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 178 § l i 2 Op Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w/w przepisy nie nakładają na organy obowiązku przekazywania stronom drogą pocztową kserokopii dokumentów z akt sprawy. Odmowa spełnienia takiego żądania nie narusza powołanych przepisów i nie oznacza pozbawienia prawa strony do udziału w postępowaniu. Możliwość zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia się w ich przedmiocie organ zapewnił stronom, wyznaczając im termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej ppsa), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 122 Op organy podatkowe są obowiązane podjąć w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Art. 187 § 1 Op uściśla ten obowiązek, stanowiąc, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Op). Powołany art. 191 Op wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe, przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 listopada 2002 roku w/s I SA/Ka 1792/2001 zasada swobodnej oceny dowodów polega na tym, że organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi, a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza jednak dla organu podatkowego możliwości dokonania oceny dowolnej, gdyż organ podatkowy jest normatywnie związany wieloma dyrektywami ogólnymi postępowania podatkowego, wśród których najważniejsze są dyrektywy wynikające z powołanych art. 122 i art. 187 Op. Oceniając zarzuty podniesione przez Skarżących trzeba wskazać, że organ I instancji, prowadząc postępowanie w wyniku uchylenia jego decyzji przez organ odwoławczy musi zbadać te okoliczności faktyczne, które wskazał organ odwoławczy przekazując sprawę. Oznacza to, iż organ ten nie musi zbierać ponownie wszelkich dowodów a dowody zebrane przez ten organ przed wydaniem uchylonej decyzji składają się na całość materiału dowodowego zebranego w sprawie. Na tym tle za niezrozumiały uznać należy zarzut, że w postępowaniu prowadzonym w wyniku uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2004 roku na mocy wyroku w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2004 roku o sygn. akt III SA/Wa 778/04, organy podatkowe ograniczyły się do wyjaśnienia kwestii wskazanych przez Sąd. Zdaniem Sądu właśnie kwestia, czy Skarżący - mimo że siedziba prowadzonej przez nich kancelarii notarialnej mieściła się w innym lokalu - prowadzili w lokalu przy ul. D. działalność gospodarczą, jakie czynności w przedmiotowym lokalu były wykonywane i czy miały one istotny wpływ na dochód podatnika oraz czy poniesienie wydatków na zakup i remont w/w lokalu miało bezpośredni lub pośredni wpływ na wysokość osiągniętego przez podatnika w roku 2000 przychodu Przypomnieć trzeba, że organy podatkowe z mocy art. 153 ppsa sąd związane oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania. Sprawa ta w ocenie organów podatkowych została wyjaśniona, w dodatku na korzyść Skarżących, którzy w tej mierze nie podnosili żadnych nowych wniosków dowodowych. Zupełnie inną kwestią jest natomiast dokonanie innej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, której dokonały organ podatkowe obu instancji. Jest oczywiste, że zupełnie inaczej musiały być potraktowane te dowody w sprawie, które wcześniej, z racji zanegowania przez organy podatkowe możliwości zaliczenia w koszty prowadzonej działalności wydatków na zakup i remont przy ul. D., nie miały znaczenia dla oceny sprawy. Obecnie, kiedy organy podatkowe uznały, że w lokalu tym Skarżący prowadzili działalność gospodarczą, ocena pewnych elementów sprawy, w tym zasadności odliczenia tych wydatków w ramach wydatków inwestycyjnych i jednocześnie ich uwzględnienia w dokonywanych odpisach amortyzacyjnych, nabrała nowego znaczenia. Oczywistym jest, że organy podatkowe nie mogły w tych warunkach tych kwestii pominąć, mogły zaś przy ich ocenie oprzeć się na materiale dowodowym zebranym w toku sprawy. Z tego materiału (np. k. 85-99, t. I akt pod.) wynikało, że Skarżący wydatki poniesione na zakup i remont lokalu przy ul. D. uwzględnili i w swoich odpisach inwestycyjnych i odpisach amortyzacyjnych, co było działaniem sprzecznym z treścią art. 26 a ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej zwana updof), zgodnie z którym odliczenia wydatków inwestycyjnych, o których mowa w art. 26a ust. 3 pkt 1-8, których dokonano w roku podatkowym traktuje się w tym roku na równi z odpisami z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisami amortyzacyjnymi), z tym że (art. 26a ust. 8 pkt 1) odliczenia te nie zmniejszają podstawy do ustalania odpisów amortyzacyjnych według zasad określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 7 updof oraz (art. 26a ust. 8 pkt 2) odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w ust. 3 pkt 1-5 oraz pkt 7 i 8, dokonuje się począwszy od miesiąca następującego po miesiącu oddania ich do używania, nie wcześniej jednak niż od pierwszego dnia miesiąca następującego po roku podatkowym, w którym dokonano odliczenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, iż także zarzut naruszenia prawa materialnego nie był uzasadniony. Dyrektor Izby Skarbowej w W. bowiem, stwierdzając, że organ podatkowy określając zobowiązanie w podatku pochodowym od osób fizycznych w kwocie wyższej od wykazanej w zeznaniu nie uwzględnił, zgodnie z art. 26a ust. 14 pkt updof, odliczenia ulgi inwestycyjnej w wysokości 15% dochodu od nowej w stosunku do deklaracji Skarżących podstawy, tj. dochodu za rok 2000 wynikającego z decyzji, w sposób prawidłowy określił wysokość odliczenia w swojej decyzji. Przechodząc do zarzutu niesłusznego zakwestionowania jako kosztów osiągnięcia przychodu wydatków na zakup książek (Malarstwo białego człowieka), należy uznać, że organy podatkowe nie przekroczyły swoich uprawnień, stwierdzając, że nie jest potrzebna analiza treści książek, aby stwierdzić związek tych wydatków z osiąganym przez Skarżących przychodem. Nie stanowi też zdaniem Sądu naruszenia prawa procesowego, a już z pewnością naruszenia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, odmowa przesłania Skarżącym, kopii określonych dokumentów. Jak wynika z akt sprawy Skarżący mieli możliwość uczestniczenia w postępowaniu oraz zapoznania się się ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a z całości materiału, w tym z treści ich skargi nie wynika, by wspomniana odmowa miała jakikolwiek wpływ na ich prawa jako strony postępowania. Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa należało skargę jako niezasadną oddalić.