III SA/Wa 3174/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] .09.2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] marca 2015r określił J.W. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), prowadzącej działalność pod firmą T., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2014 r. (k. 360 akt adm.) Powyższe rozstrzygnięcie zostało uznane za doręczone na podstawie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613; dalej "O.p."), z dniem 27 kwietnia 2015 r. (koperta wraz z przesyłką i adnotacją o awizowaniu – w aktach). W dniu 31 sierpnia 2015 r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji (k. 370 akt adm.), wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o rozstrzygnięcie co do istoty sporu, oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015 r. rozpoczął swój bieg od dnia następnego po dacie, z jaką powyższe rozstrzygnięcie zostało uznane za doręczone, tj. od dnia 28 kwietnia 2015 r. i upłynął w dniu 11 maja 2015 r., a odwołanie Strony od decyzji organu I instancji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 31 sierpnia 2015 r., a więc po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Ponadto Dyrektor wyjaśnił, że wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, został rozpatrzony odmownie postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie: 1) 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem decyzja nie została prawidłowo doręczona i nie rozpoczął biegu termin określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.; 2) art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie; 3) art. 150 § 1, art. 162 § 1 i 2 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż zdaniem Skarżącej, uprawdopodobniła ona, we wniosku o przewrócenie terminu do wniesienia odwołania, że uchybienie nastąpiło bez jej winy poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji i wcześniejszej korespondencji w przedmiocie podatku VAT za I kwartał 2014r. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż kilkakrotnie kontaktowała się telefonicznie z Urzędem Skarbowym W., czy w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. została już wydana jakakolwiek decyzja. Jednak pracownicy Urzędu odpowiadali, że nic im w sprawie nie wiadomo. Dopiero, gdy w dniu 24 sierpnia 2015r. Skarżąca stawiła się osobiście w Urzędzie Skarbowym, okazało się, że decyzja została wydana, więc ją odebrała. Zdaniem Skarżącej doręczenie decyzji z dnia 31 marca 2015r. oraz wcześniejszej korespondencji w sprawie nastąpiło w sposób nieprawidłowy z uwagi na nieprawidłowe adresowanie. Zdaniem Strony, Urząd Skarbowy wykazał się niedopuszczalnym niedbalstwem adresując kolejne pisma wyłącznie na jej imię i nazwisko, pomijając nazwę jej firmy, gdyż decyzja dotyczyła przedsiębiorcy, została skierowana na adres jej siedziby położonej w Centrum Handlowym [...], co jest faktem powszechnie znanym organowi podatkowemu. W Centrum [...] swoje siedziby ma bowiem wiele firm, dla których właściwym urzędem skarbowym jest Urząd Skarbowy W. Nazwa firmy "T." również jest faktem znanym organowi, co zresztą potwierdza treść samej decyzji. Skarżąca podniosła przy tym, iż korespondencja w sprawie - w sumie cztery pisma organu podatkowego, były zwracane, zaś do dnia zakończenia kontroli Skarżąca o wszystkich czynnościach była zawiadamiana telefonicznie lub mailowo, jednak gdy kolejne listy nadane przez organ podatkowy były zwracane, organ podatkowy zaniechał próby kontaktu ze Stroną i nie ustalił, dlaczego pisma zostały mu zwrócone jako nie podjęte w terminie. Podkreśliła, że podatnik został prawidłowo określony dopiero w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca stwierdziła także, iż dodatkowe oznaczenie, jakie podatnik wybiera sobie jako firmę w celu lepszej identyfikacji, ma znaczenie przede wszystkim dla jego lepszej identyfikacji. Jeżeli firma została tak obrana, iż składa się z obowiązkowego imienia i nazwiska, oraz nieobowiązkowego dodatku, to stanowi nierozerwalną całość. Skarżąca powołała się na wykładnię wskazaną w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 5 września 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 889/06 oraz NSA sygn. akt GSK 268/06. Ponadto zarzuciła, iż nie została prawidłowo zawiadomiona również w zakresie, iż decyzja i wcześniejsza korespondencja, w związku z niemożliwością jej doręczenia, jest przechowywana w placówce pocztowej. Wyjaśniła, że przesyłkę awizowano z adnotacją, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, której ona nigdy nie miała. Właściciel budynku nie zapewnił Skarżącej miejsca na skrzynkę pocztową, dlatego też nieprawdopodobne było pozostawienie awiza w skrzynce, której nie posiada. Wskazała ponadto, iż w siedzibie firmy zawsze przebywa minimum jedna osoba, w celu zapewnienia stałej obecności w godzinach pracy centrum, tj. od 10.00 do 20.00. Salon Skarżącej nie miał przerw w prowadzonej działalności, nie było zatem możliwości, aby listonosz czterokrotnie nie zastał pracowników salonu. Mając na uwadze powyższe Skarżąca stwierdziła, iż w jej ocenie, decyzja i wcześniejsze zawiadomienia w sprawie nie zostały jej w ogóle doręczone, a co najwyżej została doręczona decyzja w dniu odbioru jej kserokopii. Uchybienie terminu, zdaniem Strony, nie było zatem w żaden sposób przez nią zawinione, zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła z ostrożności procesowej, bowiem organ w związku z zawiadomieniem o nieprawidłowym doręczeniu pism w tej sprawie, w tym decyzji, winien był doręczyć je prawidłowo. Zdaniem Skarżącej istnieją poważne wątpliwości czy decyzja i wcześniejsze pisma zostały skutecznie doręczone. Jako że taki sposób doręczenia, stanowiący fikcję prawną, ustanowiono na zasadzie wyjątku, to nie można przyjąć, że doszło do skutecznego doręczenia, korespondencji. Powołując się na wykładnię zaprezentowaną w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1988r., sygn. akt III CRN 172/88 i wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2005r., sygn. akt III SA/Wa 1094/04 wskazała, iż skuteczność doręczenia per awizo, warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca, w którym może je odebrać. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej, niemożliwym było, aby informację o korespondencji pozostawionej do odbioru na poczcie umieścić w skrzynce pocztowej, której nie ma i nie posiadała. Zatem uznanie korespondencji za doręczoną z upływem 14 dni od dnia pozostawienia awizo w skrzynce pocztowej, było nieuprawnione, nie został bowiem spełniony, zdaniem Skarżącej, warunek wynikający z art. 150 § 2 O.p. Brak pewności co do miejsca pozostawienia zawiadomienia o złożeniu awizowanej przesyłki w urzędzie pocztowym, skutkuje niedoręczeniem decyzji. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że nadal nie została jej doręczona zaskarżona decyzja, bowiem podatnik powinien otrzymać ją w oryginale, a nie w postaci kopii decyzji odebranej protokolarnie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie podatku VAT. Osobną skargą zakwestionowano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z tej samej daty o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (sygn.akt III SA/Wa 3175/15). W rozpoznanej sprawie Sąd poddał analizie i ocenie prawidłowość postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które względem postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu ma charakter pierwotny i zasadniczy. Kwestia przywrócenia terminu ma charakter wtórny w tym sensie, że aktualizuje się ona dopiero w razie stwierdzenia, że do uchybienia terminu doszło. Podstawę do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania stwarza przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Obliguje on organ odwoławczy do wydania takiego postanowienia, gdy odwołanie zostało wniesione po terminie przewidzianym przez ustawę na jego wniesienie. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Warunkiem dopuszczalności wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest więc ustalenie, że decyzja została doręczona, czyli weszła do obrotu. Stwierdzenie, że decyzja do obrotu nie weszła, musiałoby pociągać za sobą stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, nie można bowiem prowadzić postępowania odwoławczego (również w jego wstępnym stadium) wobec decyzji, która do obrotu nie weszła, a więc w sensie prawnym nie istniała. W rozpoznanej sprawie należało więc rozważyć przede wszystkim, czy decyzja organu I instancji została Skarżącej skutecznie doręczona, a więc czy otworzył się termin na wniesienie odwołania. Zasady doręczania pism osobom fizycznym regulują przepisy art. 148 i n. O.p. Zgodnie z pierwszym z nich, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie do art. 149 ustawy, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W razie niemożności doręczenia pisma w opisany wyżej sposób, wchodzi w grę stosowanie przepisu art. 150 O.p. Zgodnie z jego treścią, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Aby ocenić, czy przesyłka mogła być uznana za doręczoną w trybie art. 150 O.p., należało przede wszystkim ustalić, czy została ona skierowana do właściwie oznaczonej osoby i pod właściwy adres. Kwestia prawidłowości oznaczenia adresata na kopercie zawierającej odwołanie było jednym z głównych argumentów skargi – Skarżąca twierdziła, że na przesyłce błędnie oznaczono adresata poprzez podanie tylko imienia i nazwiska, z pominięciem nazwy firmy. Decyzja dotyczy tymczasem przedsiębiorcy i "została skierowana na adres jej siedziby położonej w Centrum Handlowym [...]", gdzie "swoje siedziby ma wiele firm, dla których właściwym urzędem skarbowym jest Urząd Skarbowy W.". Zdaniem Skarżącej, nazwa jej firmy (T.) jest znana organowi, dlatego pominięcie tego dodatkowego oznaczenia było niedopuszczalnym niedbalstwem ze strony organu podatkowego. Zdaniem Sądu, pominięcie na przesyłce nazwy firmy Skarżącej (T.) nie było uchybieniem ze strony organu podatkowego. Skarżąca jest osobą fizyczną, a taką identyfikuje imię i nazwisko. To, że prowadzi ona działalność gospodarczą i w tym zakresie działa pod firmą, ma znaczenie w stosunkach prywatnoprawnych (zob. stosowne regulacje na ten temat ujęte w k.c.), ale nie w postępowaniu podatkowym. O.p. nie wymaga, by do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą kierować pisma z uwzględnieniem firmy, pod którą prowadzi ona działalność gospodarczą, więc pominięcie tego elementu na przesyłce nie jest naruszeniem prawa. Sam natomiast fakt, że działalność jest prowadzona w miejscu, gdzie wielu wystawców ma swoje sklepy, jest argumentem o znaczeniu pozaprawnym. Skarżąca – wbrew temu co twierdzi – nie ma siedziby, bo nie jest osobą prawną – lecz "miejsce zamieszkania" lub "miejsce pracy". Miejsce pracy w rozumieniu O.p. to miejsce, gdzie podatnik wykonuje działalność gospodarczą. Jeśli wiec jest ona wykonywana w takim miejscu, w którym wielu podatników ma "miejsce pracy", rzeczą Skarżącej było wskazanie lokalu, w którym czynności wykonuje, z podaniem jego numeru lub dokonanie innej, bardziej szczegółowej identyfikacji w adresie. Skarżąca tego nie uczyniła podając tylko adres budynku, w którym działa wielu przedsiębiorców (ul. [...], W.), musiała więc się liczyć z tym, że skierowanie pisma na tak określony adres może wywołać kłopoty z doręczeniem. Mogła też nie dokonywać modyfikacji adresu do doręczeń, którym zwykle jest miejsce zamieszkania. Innymi słowy, miejsce odbioru pism urzędowych powinna wybrać i wskazać w tak sposób, by uchronić się przed ewentualnymi skutkami fikcji prawnej doręczenia (przez awizo). Tym samym Sąd stwierdza, że adresat przesyłki został oznaczony prawidłowo. Należy zatem przejść do oceny, czy decyzja mogła być uznana za doręczoną w drodze fikcji prawnej. Organ podatkowy dysponował adresem zamieszkania Skarżącej, przy czym pisma kierował na wskazany przez nią adres do korespondencji – ul. [...], W. Na ten adres wysłano przesyłkę zawierającą decyzję I instancji (koperta z decyzją w aktach, bez nr). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się adnotacja: "z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w pkt 1 (adresatowi/dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu), przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP [...] w dniu 13.4.2015 (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP umieszczono na drzwiach mieszkania adresata, jego biura, innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe)". Na kopercie znajduje się opatrzona podpisem doręczyciela adnotacja: "awizo 13.04.15" oraz "awizowano powtórnie 21 kwi. 2015 r.", a także pieczęć UP [...] "zwrot - nie podjęto w terminie" i data "28.04.2015". Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru i adnotacji na kopercie wskazuje, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu pisma do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, lecz pisma nie podjął w terminie, co uzasadniało przyjęcie, że zaszła fikcja prawna doręczenia z upływem ostatniego dnia okresu 14-dniowego, o czym mowa w art. 150 § 2 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 O.p., zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. (zob. np. wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., II FSK 1040/14, CBOSA). Jako taki dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Domniemanie to może być wprawdzie obalone, co wynika wprost z treści art. 194 § 3 O.p., zakładającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, ale pod warunkiem przedstawienia stosownego na tę okoliczność kontrdowodu. W rozpoznanej sprawie Skarżąca domniemania tego obalić nie zdołała. Wprawdzie złożone zostały stosowne wnioski dowodowe, ale dopiero w skardze do tut. Sądu. We wnioskach tych Skarżąca domagała się dopuszczenia dowodu z wyjaśnień Skarżącej, zeznań świadków i dokumentów na okoliczność godzin pracy salonu meblowego, czasu awizowania listów poleconych, systemu pracy pracowników Skarżącej, sposobu doręczania korespondencji na adres salonu, miejsca pozostawiana awizo, posiadania skrzynki pocztowej przez salon i innych przedsiębiorców w CH [...], nieprawidłowości doręczenia decyzji i trzech wcześniejszych pism. Sąd wniosków tych uwzględnić nie mógł. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak z tego wynika, w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne prowadzenie dowodów ze świadków, a jedynie z dokumentów i to uzupełniająco i tylko pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przesłanki do zastosowania tego przepisu w odniesieniu do przedłożonych przez Skarżącą dokumentów (wydruki ze strony internetowej Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek") nie zostały spełnione. Dowody te nie uzupełniają bowiem materacu dowodowego, otwierając nowy wątek, a poza tym nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Problem w tym, że Skarżąca te wnioski powinna zgłosić na etapie postępowania podatkowego, np. we wniosku o przywrócenie terminu. Wtedy organ miałby szansę się nimi zająć, a Sąd mógłby wówczas ewentualnie uzupełniająco dowody z dokumentów przeprowadzić. Skarżąca tego jednak nie uczyniła. We wniosku o przywrócenie terminu (k. 372 akt adm.) żadne wnioski dowodowe nie zostały zgłoszone, nie było tam też mowy o braku skrzynki pocztowej, o czym mowa w skardze. Wobec tego organ nie miał podstaw ani możliwości okoliczności tych badać i w związku tym nie można – na etapie postępowania sądowego – czynić mu w związku z tym zarzutu wadliwości doręczenia. Na czym bowiem miałoby podlegać jego uchybienie, skoro przyjął za udowodnione fakty ustalone na podstawie dokumentu urzędowego (zwrotne potwierdzenie odbioru), którego prawdziwość i treść nie została przez Skarżącą w stosownym czasie podważona, ani nawet zaprzeczona? W świetle tych okoliczności jest więc dla Sądu jasne, że decyzja organu I instancji została skierowana do właściwej osoby i pod właściwy adres – adres miejsca pracy Skarżącej. Wobec tego, że adresata nie zastano, przesyłkę dwukrotnie awizowano, a zawiadomienie o pozostawaniu pisma w urzędzie pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, co wprost wynika z niezakwestionowanego przez Skarżącą zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z upływem ostatniego dnia okresu 14 dniowego, wobec niepodjęcia przesyłki w tym terminie, decyzję uznano za doręczoną w dniu 27 kwietnia 2015 r. Jak wynika z poczynionych przez Sąd ustaleń, decyzję prawidłowo uznano za doręczoną w drodze fikcji prawnej i nie może być mowy o tym, że decyzja do obrotu nie weszła. Termin na wniesienie odwołania rozpoczął więc bieg od dnia następnego (28 kwietnia 2015 r.) i upłynął w dniu 11 maja 2015 r., co organ prawidłowo ustalił przy uwzględnianiu zasad obliczania terminów, określonych w art. 12 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Odwołanie wniesiono wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopiero 31 sierpnia 2015 r. (pieczęć urzędu pocztowego na kopercie zawierającej odwołanie - w aktach). Pociągało to za sobą konieczność wydania przez organ odwoławczy postanowienia, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., co też organ odwoławczy słusznie uczynił. Postanowienie to Sąd uważa za w pełni prawidłowe, nie podzielając tym samym zarzutów skargi, jakoby doszło do naruszenia stanowiącego podstawę jego wydania przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca nie zdołała też podważyć twierdzenia organu, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w drodze fikcji prawnej na skutek niemożności doręczenia w inny niż przez awizo sposób, dlatego zarzut naruszenia art. 150 § 1 O.p. Sąd uznał za niezasadny. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).