III SA/Wa 3177/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na rozprawie spraw ze skarg K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 18.830 zł (słownie: osiemnaście tysięcy osiemset trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. sześcioma decyzjami z dnia [...] stycznia 2003, [...] lipca 2003 r. oraz [...] listopada 2003 r. uznał zgłoszenia celne K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalił prawidłowe wartości celne importowanych towarów. Ponadto w decyzjach z [...] listopada 2003 r. organ dodatkowo określił wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji, trzema decyzjami z dnia [...] czerwca 2004 r. i [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Natomiast trzema decyzjami z dnia [...] października 2004 r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług orzekając, iż z przyczyn formalnych brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Powyższe decyzje stały się ostateczne na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych przez Spółkę od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowania podatkowe, aby określić prawidłową podstawę opodatkowania towarów objętych zgłoszeniami celnymi, złożonymi przez Skarżącą Spółkę oraz określić należną kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu. Następnie, w dniu 22 grudnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. sześcioma decyzjami określił prawidłowe podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi. Organ w uzasadnieniu tych decyzji wskazał, że określenie przez organy celne prawidłowej wartości celnej zaimportowanego towaru wpłynęło na wysokość należnego podatku od towarów i usług. Z powodu obniżenia wartości celnej towarów pojawiła się konieczność ustalenia nowej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, określonej w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która wpłynęła na zmianę kwoty podatku od towarów i usług. Od powyższych decyzji Spółka wniosła odwołania do Dyrektora Izby Celnej w W., wnioskując o uchylenie ww. decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawach. Dyrektor Izby Celnej w W. sześcioma decyzjami [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r. oddalił skargi na ww. decyzje. Wskazał, że skoro zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, należało przyjąć iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "O.p.", zobowiązanie to wygasło w całości wskutek zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie zaskarżonych decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i wyrokiem z dnia 27 lipca 2010 r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd drugiej instancji stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając je w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Następnie Dyrektor Izby Celnej w W. - przed terminem rozprawy wyznaczonym na dzień 16 lutego 2011 r. – sześcioma decyzjami z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Spółki i zgodnie z żądaniem zawartym w skardze uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Zgodnie z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 3 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzje z dnia [...] grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Spółki przestał więc istnieć przedmiot skarg, jakim były decyzje z dnia [...] czerwca 2008 r. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Wobec powyższego postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji. Uwzględnienie skargi przez organ zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczone wpisy od skarg, wynagrodzenie doradcy podatkowego i inne udokumentowane wydatki pełnomocnika (opłata skarbowa od pełnomocnictwa). O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 e i f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).