III SA/Wa 3224/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 18 listopada 2010 r. J. K. (dalej: "Skarżący"), wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2004 r. Następnie pismem z 20 stycznia 2011 r. Skarżący na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępnie zwrócił uwagę, iż ustalenia organów podatkowych będące podstawą rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie były sprzeczne ze stanem faktycznym. Organ uznał jedynie okoliczności niekorzystne dla podatnika co stoi w sprzeczności zarówno z zasadą prawdy materialnej jak i zasadą zaufania podatnika do organów podatkowych. Zdaniem Skarżącego z uwagi na kruchość podstaw, na jakich zostały oparte rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest wysokie prawdopodobne, iż zaskarżona decyzja zostanie uchylona, a to może stanowić dodatkowy argument do wstrzymania decyzji. Następnie wskazał, iż kwota zaległości podatkowej określonej w decyzji wynosi 1 783 339,00 zł dlatego też – w opinii Skarżącego - nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie egzekucji z takiej kwoty musi prowadzić do nieodwracalnych dla jego sytuacji finansowej skutków. Skarżący nie dysponuje obecnie środkami finansowymi w wysokości, która pozwoliłaby pokryć zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i na prowadzenie działalności gospodarczej. Nastąpi utrata płynności finansowej oraz konieczność sprzedaży składników majątkowych niezbędnych do wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej a to może doprowadzić do zamknięcia działalności i wyrządzenia Skarżącemu nieodwracalnej szkody, przy czym szkoda byłaby tym większa w sytuacji gdyby doszło do uwzględnienia skargi. Ponadto podał, że w obszarze działalności prowadzonej przez Skarżącego na przestrzeni ostatnich 3 lat widoczny był wyraźny spadek cen i związany z tym zastój na rynku co uniemożliwiało poczynienie rezerw na wypadek wystąpienia konieczności zapłaty określonego w decyzji podatku. Następnie wskazał, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia także okoliczność, iż zarówno Skarżący jak i jego rodzina nie posiadają żadnych innych źródeł dochodów poza prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą. Tym samym utrata jedynego źródła zarobkowania może prowadzić do zagrożenia sytuacji bytowej Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony tym, iż zapłata ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego mogłaby znacznie utrudnić prowadzenie działalności i w konsekwencji doprowadzić do jej zamknięcia a to skutkowałoby utratę jedynego źródła dochodu Skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga Skarżący. Skarżący nie powołał również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji